Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: "WSA") wyrokiem z 5 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 604/18 oddalił skargę A (dalej: "spółka", "skarżąca" lub "beneficjent") na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie (dalej: "Zarząd", "organ") z 24 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu.
Decyzją z 24 lipca 2018 r. utrzymana została w mocy decyzja z 28 lutego 2018 r. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Olsztynie, który zobowiązał spółkę do zwrotu części środków w kwocie 27.907,20 zł, wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podtkowych, na dofinansowanie projektu pn. "X" realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie z 19 października 2016 r.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA złożyła spółka, skarżąc go w całości i zarzuciła:
A. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego a to: art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z w zw. z art. 184 (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.; dalej: "u.f.p.") w zw. z pkt 7 lit. a sekcji 6.5 w zw. z pkt 3 sekcji 6.5.2 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 z dnia 19.09.2016 r. (dalej jako: "Wytyczne") w zw. z § 5 ust. 7 umowy o dofinansowanie projektu przez niewłaściwą ich wykładnię a w konsekwencji błędne zastosowanie i przyjęcie, i że doszło do wykorzystania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. przez przyjęcie, że w ramach przedmiotowego projektu doszło do konieczności odzyskania środków z powodu niezastosowania przy wynajmie sal zasady konkurencyjności, do stosowania której Spółki była zobowiązana na podstawie Wytycznych i zawartej umowy o dofinansowanie projektu;
B. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie:
- 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się przez WSA w treści uzasadnienia wyroku do wszystkich zarzutów skargi złożonej przez spółkę, a to do drugiego zarzutu naruszenia przepisów postępowania zawartych w pkt II.2, II.3, II.4 petitum skargi do WSA;
- 2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a."), przez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona w sytuacji, gdy organ dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 kpa przez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, wybiórczy, niewyczerpujący i bezzasadne oraz sprzeczne z zasadami logiki uznanie, że pomiędzy spółką, a M istnieją powiązania osobowe ze względu na fakt rzekomej współpracy MW ze spółką, w szczególności bez wyjaśnienia i rozpatrzenia przyczyn błędnego wskazania MW jako osoby uprawnionej do kontaktów roboczych we wniosku o dofinansowanie projektu oraz zakresu dotychczasowej współpracy MW ze spółką ani, że w związku z przedstawionymi przez spółkę w odwołaniu okolicznościami nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego;
- 3. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez oddalenie skargi, która winna być uwzględniona w sytuacji, gdy organ dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie bądź wskazanie w sposób niewyczerpujący uzasadnieniu skarżonej decyzji przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej umowie zlecenia między spółką a MW, oświadczeniom spółki i MW załączonych do odwołania, które to dokumenty dotyczyły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;
- 4. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 kpa przez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona w sytuacji, gdy organ dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie skarżonej decyzji bez odniesienia się do wszystkich zarzutów Spółki podniesionych w odwołaniu z 20 marca 2018 r. od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Olsztynie a to do zarzutu oznaczonego w odwołaniu cyframi 2 i 4 i wobec powyższego, nienależytą kontrolę instancyjną decyzji organu I instancji.
Mając na uwadze przedstawione zarzuty spółka wniosła o: uchylenie w całości skarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku i uwzględnienie skargi przez uchylenie decyzji obu instancji, zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto spółka oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postepowania kasacyjnego.
Zgodnie z 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2021, poz. 2095 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie wystąpiły.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA z: 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16; 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1294/16; 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Dokonując w pierwszej kolejności oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że zarzuty te są bezpodstawne.
Bezzasadny jest zarzut najdalej idący dotyczący naruszenia art. 141 § 4 ppsa (pkt B.1. petitum skargi kasacyjnej).
Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. - uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie kontrolowanego wyroku WSA, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Prowadzi to do wniosku, że WSA uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje, wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.
Fakt zaś, że stanowisko zajęte przez WSA jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ poprzez zarzut naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyroki NSA z; 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13; 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 690/17).
Naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej upatruje w nieodniesieniu się przez WSA do wszystkich zarzutów skargi. W tym kontekście, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedynie niezajęcie przez sąd pierwszej instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu (por. np. wyrok NSA z 17 maja 2019 r. II OSK 1683/17). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie do takiego uchybienia nie doszło. Przy czym uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu nakreślonemu w art. 141 § 4 ppsa, pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu i kontrolę instancyjną orzeczenia. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, gdy skarżący wykaże, że sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, zastosowania przez organy przepisów prawa.
Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z: 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2243/11; 20 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 2230/13; 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I GSK 95/12).
Bezzasadne są także pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zasadniczo wszystkie one zmierzają do podważenia prawidłowości przeprowadzonej przez WSA oceny postępowania organów w zakresie zebrania i oceny materiału dowodowego dotyczącego ustalenia powiązania osobowego MW ze spółką.
Wbrew twierdzeniom zarzutów skargi kasacyjnej, WSA prawidłowo ocenił, że organ poczynił właściwe ustalenia uzasadniające przyjęcie, że między spółką a MW istniały powiązania osobowe. Zasadnie w tym zakresie wskazał WSA, że z analizy dokumentów wynika, iż w ramach przedmiotowego projektu na wynajem sal szkoleniowych beneficjent zawarł umowę z podmiotem M, której członkiem zarządu jest MW, uprawniona do samodzielnej reprezentacji tego podmiotu. Osoba ta została jednocześnie wskazana w pkt 2.12 wniosku beneficjenta o dofinansowanie projektu jako osoba do kontaktów roboczych. Z przedstawionego w uzasadnieniu skarżonej decyzji stanu faktycznego sprawy wynika, że z MW zawarto w ramach wniosku łącznie 16 z 18 z umów na wynajem sal szkoleniowych.
Ponadto z informacji udzielonej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wynika, że skarżąca spółka była płatnikiem składek wobec MW. WSA podkreślił, że MW, uprawniona zgodnie z KRS do samodzielnej reprezentacji M, pozostawała z beneficjentem lub innymi podmiotami, w których członkami zarządu byli KMG i SJK (członkowie zarządu skarżącej spółki), w stałej współpracy co najmniej od początku 2012 r. do sierpnia 2017 r. Jednocześnie MW została wskazana we wniosku o dofinansowanie (łącznie w 7 wersjach wniosku) jako osoba do kontaktów roboczych. Wbrew twierdzeniem skarżącej, wskazanie tej osoby nie mogło mieć charakteru czysto technicznego czy administracyjnego. Zasadnie WSA podkreślił, że nie sposób podzielić stanowiska, że MW została zgłoszona do wniosku bez jej wiedzy we wszystkich kolejnych 7 wersjach wniosku o dofinansowanie składanych od 7 października 2016 r. do 14 marca 2017 r. Oznaczałoby to, że wnioskodawca w sposób oczywisty naruszył prawo i złożył wniosek nieodpowiadający prawdzie.
WSA trafnie podkreślił, że skarżąca spółka, składając wniosek o dofinansowanie, zobowiązała się do respektowania Instrukcji wypełniania wniosku w ramach RPO WiM. Zgodnie z definicją legalną zawartą w tym dokumencie osoba do kontaktów roboczych: "musi to być osoba mająca możliwie pełną wiedzę na temat składanego wniosku o dofinansowanie" (w praktyce są to najczęściej osoby, które są albo autorami wniosków o dofinansowanie albo koordynatorami nadzorującymi realizację projektów). Jak prawidłowo ocenił WSA, trudno przyjąć, aby podmiot składający wniosek o dofinansowanie jako osobę do kontaktów roboczych wskazał osobę niemającą pojęcia o założeniach projektu, tym bardziej, że beneficjent w swoich wyjaśnieniach podkreślał szczególną i wzmożoną dbałość o wysoki poziom merytorycznego przygotowania zatrudnionych u siebie osób. Powyższe okoliczności w sposób prawidłowy zostały ocenione jako uzasadniające przyjęcie, że między beneficjentem a MW istniały powiązania osobowe.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej powyższe ustalenia nie zostały przeprowadzone z naruszeniem zasad postępowania określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Jednocześnie uzasadnienie decyzji, co podkreślił WSA, odpowiada w pełni wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zawiera ono bowiem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić bowiem należy, że odmienne stanowisko, czy też pogląd strony w zakresie oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów, nie może prowadzić do uznania, że uzasadnienie decyzji narusza art.107 § 3 k.p.a.
Uznanie za bezzasadnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, z uwagi na sposób sformułowania zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, prowadzi do oceny również i tych zarzutów jako bezpodstawnych. Podkreślenia wymaga, że zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie, są tożsame z zarzutami skargi wniesionej do WSA.
Trafnie wskazał WSA, że dokonana przez organ ocena naruszenia przez beneficjenta art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z pkt 7 lit. a sekcji 6.5. Wytycznych w zw. z § 5 ust. 7 umowy o dofinansowanie projektu jest prawidłowa, a co za tym idzie brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Organ wykazał bowiem, że w wyniku wyłaniania przez beneficjenta podmiotu mającego świadczyć usługi doradztwa zawodowego i poradnictwa zawodowego, doszło do naruszenia zasady konkurencyjności, do stosowania której skarżąca spółka była zobowiązana na podstawie zawartej umowy o dofinansowanie projektu. W myśl § 25 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu beneficjent zobowiązał się do stosowania zasady konkurencyjności. Takie zobowiązanie do respektowania zasady konkurencyjności zawarte jest również we wniosku o dofinansowanie.
Jednocześnie, zgodnie z § 5 ust. 7 umowy o dofinansowanie projektu beneficjent zobowiązał się do stosowania Wytycznych, które mają charakter wiążący. Według pkt 3 sekcji 6.5.2. Wytycznych przez powiązania osobowe rozumie się wzajemne powiązania między beneficjentem lub osobami upoważnionymi do zaciągania zobowiązań w imieniu beneficjenta lub osobami wykonującymi w imieniu beneficjenta czynności związane przeprowadzeniem procedury wyboru wykonawcy a wykonawcą, polegające w szczególności na:
- a) uczestniczeniu w spółce jako wspólnik spółki cywilnej lub spółki osobowej,
- b) posiadaniu co najmniej 10% udziałów lub akcji, ile niższy próg nie wynika z przepisów prawa lub nie został określony przez IZ w wytycznych programowych,
- c) pełnieniu funkcji członka organu nadzorczego lub zarządzającego, prokurenta, pełnomocnika,
- d) pozostawaniu w związku małżeńskim, w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej, pokrewieństwa drugiego stopnia lub powinowactwa drugiego stopnia w linii bocznej lub w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.
Jak słusznie podkreślono, wskazane w tej regulacji przypadki powiązań, z uwagi na użycie zwrotu "w szczególności", nie stanowią katalogu zamkniętego, co pozwala zaliczyć do nich również przypadek, który wystąpił w rozpoznawanej sprawie. Nie można bowiem podzielić poglądu spółki, że wykazane przez organ zależności między beneficjentem a wykonawcą pozostają bez wpływu na wynik zapytania ofertowego, a tym samym są obojętne dla pomocy finansowej, o którą ubiegała się spółka.
Równocześnie w przypadku gdy instytucja będąca stroną umowy o dofinansowanie stwierdzi udzielenie zamówienia podmiotowi powiązanemu w inny sposób, niż wskazane w lit. a-d sekcji 6.5.2. pkt 3 Wytycznych, jest zobowiązana przez wezwaniem do zwrotu środków wykazać istnienie naruszenia zasady konkurencyjności poprzez istniejące powiązanie.
Jak słusznie uznał WSA, w przedmiotowej sprawie w sposób oczywisty doszło do naruszenia zasady konkurencyjności. Posiadanie pełnej wiedzy w zakresie kluczowych założeń projektu, w tym precyzyjnych danych dotyczących kosztów zaplanowanych na realizację poszczególnych zadań w ramach projektu, ma bowiem istotne znaczenie w procesie kalkulowania ceny oferty. Osoba mająca dostęp do danych na temat środków finansowych przeznaczonych na realizację poszczególnych zamówień ma pełną informację co do możliwości finansowych beneficjenta. W niniejszej sprawie brak jest też pewności, że cena uzyskana w ramach postępowania odpowiadała cenie rynkowej usługi.
Tym samym zawarcie przez skarżącą spółkę umów z M. (reprezentowaną przez MW), która miała dostęp do wiedzy o założeniach projektu, w tym o jego budżecie, nastąpiło z pominięciem zasady konkurencyjności, co skutkowało naruszeniem procedur i koniecznością odzyskania środków wykorzystywanych z naruszeniem tych procedur. Nie budzi wątpliwości, że formą naruszenia zasady konkurencyjności jest występowanie powiązań osobowych pomiędzy zamawiającym, a oferentem, co miało miejsce w sprawie. Niewątpliwie bowiem ta sama osoba reprezentowała skarżącą w toczącym się postępowaniu i jednocześnie pełniła funkcję członka zarządu spółki, która realizowała częściowo projekt skarżącej. Bezspornie stanowi to o uprzywilejowanej pozycji M wobec innych potencjalnych oferentów usług.
Jak słusznie uznano obowiązkiem skarżącej było takie przeprowadzenie procedury wyboru wykonawcy, aby bezwzględnie zapewnić zachowanie zasady przejrzystości, uczciwej konkurencji i równego traktowania potencjalnych wykonawców. Tymczasem skarżąca naruszyła powyższą zasadę, faworyzując jeden z podmiotów, której przedstawicielem była ta sama osoba, która brała udział w procedurze konkursowej zainicjowanej przez skarżącą. W wyniku naruszenia zasady konkurencyjności, wskazane wydatki kwalifikowane nie były zgodne z zasadami finansowania projektów w ramach konkursu. Organ więc prawidłowo zastosował w sprawie art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z pkt 7 lit. a sekcji 6.5. Wytycznych w zw. z § 5 ust. 7 umowy o dofinansowanie projektu.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na postawnie art.184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b), § 14 ust. 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 poz. 1804 ze zm.). Na zasądzone koszty (1800 zł) składa się koszt sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną do NSA przez radcę prawną, która również brała udział w postępowaniu przed WSA.