Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 25 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 1376/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. P., na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 5 listopada 2020 r., nr 480000/0664847/2020/1/RDZ-ODW w przedmiocie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z 29 lipca 2020 r., nr 480000/71/286236/2020/ZPWWO.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości i domagając się jego uchylenia i oddalenia skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 31zo ust. 11 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842, dalej: ustawa COVID-19), poprzez jego błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ - weryfikując spełnienie przez stronę warunku w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności wg PKD 2007 - nie może poprzestać na ustaleniach dokonanych w oparciu o informacje zawarte w rejestrze REGON, lecz powinien ustalić jaki był rzeczywisty przeważający przedmiot działalności skarżącego w okresie, o którym mowa w ust. 10,
- 2) naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez bezzasadne uchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo tego że organ nie dopuścił się zarzucanych mu naruszeń przepisów tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 79a § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.), co miało istotny wpływ no rozstrzygnięcie (wynik sprawy).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest bezzasadna.
Z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie NSA z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w zaskarżonym wyroku wskazał, że spór w sprawie koncentruje się na niedopełnieniu przez stronę obowiązku terminowego złożenia deklaracji rozliczeniowych za okres, za który ubiegała się o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek. Uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wskazał, że przeprowadzone przez organ postępowanie nie spełnia wymogów wynikających z art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 k.p.a., a uzasadnienia obu wymienionych decyzji nie spełniają także wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd szczegółowo wskazał na wadliwości w procedowaniu organu oraz sformułował wskazania, co do dalszego postępowania, w tym co do potrzeby zastosowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy art. 15 zzzzzn2 ustawy Covid-19.
Należy odnotować, że w zaskarżonej decyzji organ wskazał, że skarżący uchybił terminowi, o którym mowa w art. 31 zq ust. 3 ustawy Covid-19, gdyż wymagane dokumenty zostały złożone 16 sierpnia 2020 r., w sytuacji gdy winny być złożone do 30 czerwca 2020 r. Organ w piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2021 r. wskazał, że wymagane dokumenty zostały przez skarżącego złożone 1 lipca 2020 r.
Natomiast organ w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 31 zo ust. 11 ustawy Covid-19 polegające na błędnej wykładni sprowadzającej się do tego że organ, weryfikując spełnienie przez stronę warunku w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według PKD 2007, nie może poprzestać na ustaleniach dokonanych w oparciu o informacje zawarte w rejestrze REGON, lecz powinien ustalić jaki był rzeczywisty przeważający przedmiot działalności skarżącego w okresie, o którym mowa w art. 31 zo ust. 10 ustawy Covid-19 oraz naruszenie przepisów postępowania polegającym na bezzasadnym uchyleniu decyzji, pomimo tego że organ nie dopuścił się zarzucanych mu naruszeń przepisów art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 79a § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ podkreślił, że zarzut naruszenia przepisów postępowania jest konsekwencją naruszenia przez sąd pierwszej instancji prawa materialnego.
Z opisu zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że kwestia sporna wskazana przez sąd pierwszej instancji i rozważania prowadzące do stwierdzenia, że organ uchybił przepisom postępowania w postępowaniu poprzedzającym zaskarżoną decyzję nie są przedmiotem zarzutów skargi kasacyjnej.
W okolicznościach wyżej przytoczonych skarga kasacyjna musi być uznana za bezzasadną, gdyż nie kwestionuje, poprzez sformułowane zarzuty ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd pierwszej instancji, ani też rozważań prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.