Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 507/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego.
Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:
- 1. W dniu 30 listopada 2011 r. w Urzędzie Celnym w G. przyjęto uzupełniające zgłoszenie celne dotyczące towarów opisanych, jako:
- – Poz. 1 "taśma z włókna szklanego, rolka z włókna szklanego", kod Taric 7019 39 00 90;
- – Poz. 2: "kostka ścierna", kod Taric 6805 30 00 90;
- – Poz. 3: "taśma papierowa do spoin" kod Taric 4823 90 85 90,
- – Poz. 4: "taśma z wkładką aluminiową" kod Taric 7607 20 90 90,
- – Poz. 5: "uchwyt do siatki ściernej", kod Taric 3926 90 97 90.
Przedmiotowe zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod nr [...], a importowane towary zostały zwolnione do wnioskowanej procedury na podstawie wpisu do rejestru towarów objętych procedurą uproszczoną.
2. Następnie, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. uznając, że importowany przez stronę towar w postaci taśmy siatkowej o otwartych oczkach, samoprzylepnej z włókna szklanego, o szerokościach 50 mm i 150 mm winien być klasyfikowany do kodu TARIC 7019 510019, określił niezaksięgowane kwoty należności celnych podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu, to jest: cło w wysokości 683 zł oraz cło antydumpingowe ostateczne w wysokości 21.497 zł, orzekł o poborze odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w wysokości 27.308 zł, orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług od kwoty 5.101 zł, stanowiącej różnicę między podatkiem wynikającym z niniejszej decyzji a podatkiem pobranym przez Naczelnika Urzędu Celnego na podstawie ww. zgłoszenia. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej O.p.), art. 65 ust. 5 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust 3 i ust. 6, art. 201 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 3, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1 i art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.), rozporządzenie Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 284 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1a, art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054) oraz art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L 204/1).
3. Po rozpoznaniu odwołania W. B. od ww. decyzji, Dyrektor Izby Celnej w G. (dalej: DIC) decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony, że przedmiotowy towar powinien być zaklasyfikowany do podpozycji 7019 39, jako pozostałe wyroby nietkane z włókna szklanego. W ocenie DIC, decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towaru należało poszukiwać w obiektywnych cechach i właściwościach importowanego towaru, gdyż dla dokonania prawidłowego przypisania towarów do kodu CN zasadnicze znaczenie ma stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia. DIC wskazał, że zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy sporne towary opisane w dokumentach handlowych, jako fiberglass self-adhesive mesh tape, to wyroby w postaci samoprzylepnej siatki z włókna szklanego w taśmie, w kilku rozmiarach, tj. 50 mm i 150 mm oraz długości 10 m, 20 m, 45 m, 90 m, 153 m. Ze szczegółowego opisu produktu sporządzonego przez producenta i przesłanego przez stronę przy piśmie z dnia 19 października 2012 r. wynika w sposób jednoznaczny, że rozmiar oczek w poszczególnych wyrobach wynosi odpowiednio 3 mm x 6 mm dla towaru w rolce o wymiarach 150 mm x 20 mm oraz 2,5 mm x 5 mm w pozostałych taśmach, waga wyrobu wynosi natomiast 46 g/m2 (+/- 5%). Zatem wielkość oczek zarówno na długości i szerokości we wszystkich przypadkach przekracza 1,8 mm, a waga przekracza 35/m2. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest klasyfikacja wyrobu gotowego w postaci samoprzylepnej taśmy z włókna szklanego, tak więc dokonując przypisania towaru do kodu Taric, zdaniem organu odwoławczego, nie można pominąć wagi powłoki kleju akrylowego oraz wagi kleju samoprzylepnego, stanowiących integralną część wyrobu. Innymi słowy, podkreślił DIC, masa tkaniny siatkowej z włókna szklanego jest obliczana na podstawie masy towaru w jakim jest przedstawiany. W związku z tym tego typu wyroby (to jest powstałe z połączenia tkaniny siatkowej, kleju akrylowego i kleju samoprzylepnego) należy klasyfikować przy wykorzystaniu reguły 2 (b) ORINS. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że dowody przedłożone przez stronę na etapie postępowania odwoławczego nie mogą zasługiwać na uwzględnienie z uwagi na to, że budzą wątpliwości, co do swej wiarygodności. W tym zakresie DIC stwierdził, że z informacji na stronie internetowej firmy Shanghai Toptex Building Material Co. Ltd China wynika, że firma ta nie produkuje taśm z włókna szklanego o rozmiarach oczek mniejszych niż 2 mm x 2 mm.
4. Oddalając skargę W. B. na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd I instancji na wstępie wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej w skrócie WKC), należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje.
Zgodnie z regułami 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów..., zaś klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Pod pozycją 7019 Wspólnotowej Taryfy Celnej klasyfikowane były włókna szklane (włącznie z watą szklaną) oraz artykuły z nich (na przykład przędza bądź tkaniny). Wśród wymienionych wyżej produktów na poziomie pierwszej podpozycji klasyfikowane były taśmy przędzy, niedoprzędy, przędza i nici szklane cięte. Dopiero w podpozycji w stosunku do pozycji 7019 51 klasyfikuje się:
- - 7019 51 – pozostałe tkaniny o szerokości nieprzekraczającej 30 cm, w tym tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2.
Zdaniem WSA, taka konstrukcja taryfy celnej przesądza o tym, że importowany produkt stanowiący taśmę samoprzylepną o szerokości nieprzekraczającej 30 cm z tkaniny siatkowej o otwartych oczkach musi zostać poddany ocenie, czy stanowi którykolwiek z wyrobów wymienionych na kolejnym poziomie 7019 51. Dopiero w przypadku braku możliwości zakwalifikowania wyrobu do jednej z wymienionych wyżej pozycji należy go zaliczyć do podpozycji "- - - pozostałe [...]". Według Sądu I instancji, rozpatrujące sprawę organy administracji celnej bazując na treści reguł 1 i 6 ORINS oraz opisie szczegółowym produktu zasadnie uznały, że objęte zgłoszeniem celnym importowane z Chin towary jako gotowe wyroby wykonane z włókna szklanego winny być klasyfikowane do kodu Taric 7019 51 00 19. WSA podkreślił, że w sprawie nie mamy do czynienia z mieszaniną, wyrobem złożonym, składającym się z różnych materiałów lub wyrobem wytworzonym z różnych składników, do której to zastosowanie znajduje reguła 3b ORINS.
W toku produkcji importowanego towaru (o finalnej wadze 46 g/m2 (+/- 5 %) używa się bowiem samoistnych półproduktów, to jest tkaniny siatkowej, powłoki kleju akrylowego oraz kleju samoprzylepnego, które po połączeniu stanowią integralną i nierozerwalną całość. Według WSA w Gdańsku, konsekwencją ww. zmiany kodu taryfy celnej zadeklarowanej przez importera w zgłoszeniu celnym było określenie wysokości cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług w nowej wysokości. Sąd podkreślił, że sam sposób wyliczenia należności celno-podatkowych w oparciu o wskazane przez organ pierwszej instancji regulacje normatywne (w tym rozporządzenie Rady (UE) 791/2011), stosownie do zmienionej klasyfikacji taryfowej nie budzi wątpliwości i nie był w istocie kwestionowany przez stronę skarżącą. WSA podzielił pogląd organu odwoławczego, że dokumenty przedłożone wraz z odwołaniem z dnia 8 stycznia 2013 r. nie mogą rzutować na prawidłowość dokonanej przez organ pierwszej instancji zmiany klasyfikacji taryfowej, gdyż wyjaśnienia producenta z dnia 7 stycznia 2013 r. sporządzono po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji.
Ponadto wiarygodność tych dokumentów (odnoszących się do jednego rodzaju wyrobu) podważa opis szczegółowy producenta przedłożony w toku kontroli celnej oraz fakt, że w świetle dokumentów przedłożonych wraz ze zgłoszeniem celnym i próbek złożonych, jako materiał poglądowy, przedmiotem importu były taśmy siatkowe o dwóch rozmiarach oczek. Według Sądu I instancji, brak rewizji towaru, o której mowa w art. 68 WKC – na co wskazywał skarżący na rozprawie - nie pozbawia organów możliwości wykazania prawidłowej taryfikacji towaru w oparciu o inne zgromadzone w sprawie dowody. WSA w Gdańsku zaakcentował, że w aktach sprawy znajdują się przysłane przez producenta próbki taśmy, które, zgodnie z twierdzeniem skarżącego zawartym w piśmie z dnia 7 marca 2012 r., są podobne do towarów objętych zgłoszeniem. Z ww. opisu producenta wynika, że wielkość oczek w taśmach wynosi: 3 mm x 6 mm i 2,5 mm x 5 mm, zatem mają one kształt prostokąta.
Opis ten jest zgodny z przedłożonymi przez stronę próbkami. WSA zauważył, że w toku postępowania kontrolnego, jak również w toku postępowania przed organem I instancji skarżący nie kwestionował ustaleń dokonanych m.in. w oparciu o oświadczenie chińskiego producenta i materiał poglądowy (próbki). Tymczasem z oświadczenia producenta z dnia 7 stycznia 2013 r. wynika, że oczka mają kształt kwadratu o wymiarach 1,7 mm x 1,7 mm, zatem wygląd takiej taśmy znacząco odbiega od wyglądu taśm, których próbki znajdują się w aktach sprawy. Wobec twierdzeń skarżącego, że to ostatni opis taśm jest prawidłowy, za niezrozumiałe uznał Sąd, że skarżący nie dostrzegł wcześniej tak istotnej różnicy w ich wyglądzie i opisie. Uwzględniając powyższe WSA w Gdańsku doszedł do przekonania, że ww. dokument, jak również Oświadczenie Spółki Komandytowej Akcyjnej S. zostały sporządzone jedynie na potrzeby toczącego się postępowania i dlatego nasuwały wątpliwości, co do swej wiarygodności.
W takim stanie rzeczy, zdaniem Sądu I instancji, nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości podjętego w sprawie rozstrzygnięcia fakt, że organ odwoławczy powołał się w uzasadnieniu swojej decyzji na dokument ze strony anglojęzycznej, który nie został przetłumaczony. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy informacja o rodzajach produkowanych przez chińskiego producenta taśm. W ocenie Sądu, organy ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości prawidłową klasyfikację towaru do właściwego kodu, zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Wypełniając postanowienia art. 180 ustawy - Ordynacja podatkowa, jako dowody w sprawie dopuszczone zostały wszystkie dokumenty, które winny mieć znaczenie przy ustalaniu stanu faktycznego. Zatem postępowanie prowadzone było prawidłowo, a wątpliwości dotyczące cech importowanego towaru wyjaśnione i należycie uzasadnione.
W skardze kasacyjnej W. B. na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a powyższemu wyrokowi zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 151 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepisem, który powinien mieć w przedmiotowej sprawie zastosowanie jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (zamiast art. 151 p.p.s.a.) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegało na utrzymaniu w mocy decyzji organów administracji podatkowej, które zostały wydane z naruszeniem art. 122,187 § 1, art. 191 O.p. oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., a także art. 180 § 1 O.p, w zakresie dotyczącym zgromadzenia, rozpatrzenia, oceny oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji wydanych przez organy administracji podatkowej. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegało na zaaprobowaniu przez sąd administracyjny w zaskarżonym wyroku błędnego, ze względu na brak rzetelnej oceny pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1), stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji podatkowej. Zaaprobowanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy dotyczącego materiałów, z jakich wykonane były sprowadzone taśmy (krótkie pasma produkowane z niedoprzędów) oraz rozmiarów oczek w sprowadzonych towarach, poprzez ich oparcie o treść obcojęzycznego dokumentu oraz przyjętych na podstawie wybiórczego materiału dowodowego spowodowało również naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż pomimo że skarżący nie podnosił zarzutu naruszenia art. 122, 180 i 191 O.p. w pisemnej skardze, to sąd administracyjny powinien go uwzględnić i należycie rozpoznać, gdyż nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi;
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm., dalej: ustawa o języku polskim) poprzez ich niezastosowanie i prowadzenie postępowania dowodowego oraz poczynienie istotnych ustaleń odnośnie parametrów produktu w oparciu o nieprzetłumaczoną treść z anglojęzycznej strony internetowej producenta, pomimo iż zgodnie ze wskazanymi przepisami postępowanie winno być prowadzone w języku polskim. Skutkiem takiego stanu rzeczy było naruszenie art. 180 O.p. przejawiający się tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaakceptował, jako dowody będące podstawą ustalenia istotnych okoliczności sprawy obcojęzyczne dokumenty, bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski - a więc dokumenty nie mogące stanowić dowodu w sprawie, które winny zostać przetłumaczone i przeanalizowana, co zapewniłoby realizację zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania i złożenie ewentualnych wniosków dowodowych.
Argumentację na poparcie postawionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów, skarżący przedstawił w jej uzasadnieniu
Wskazując na powyższe naruszenia, W. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przewidzianych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres.
Dokonując oceny wniesionej skargi kasacyjnej w granicach określonych treścią powyższego przepisu i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.
Należy wskazać, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który musi spełniać wymagania szczegółowo wskazane w p.p.s.a. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym (wskazanym w art. 46 § 1 p.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu zasadnego uchylenia lub zmiany.
Zarzuty skargi kasacyjnej należy oprzeć, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo formułując zarzuty, kasator powinien więc jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty, czy podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, czy postępowania. Jeżeli zarzuty są postawione w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną, należy również precyzyjnie określić, czy naruszenie nastąpiło poprzez błędną wykładnię przepisu czy jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem kasatora, prawidłowa. Naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. gdy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej. Strona zobowiązana jest więc do wskazania, dlaczego przyjęty przez sąd I instancji przepis nie "przystaje" do przepisu, stanowiącego podstawę orzekania.
Opierając zarzuty na drugiej podstawie kasacyjnej, strona zobowiązana jest nie tylko wykazać, na czym polegało to naruszenie, lecz również jaki mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 446).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy wskazać, że wymieniony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. został sformułowany nieprawidłowo. Jak wynika z treści tego zarzutu oraz jego uzasadnienia, autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia ww. przepisu w zaakceptowaniu przez Sąd I instancji błędnego, ze względu na brak rzetelnej oceny pod względem zgodności z prawem, stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji podatkowej. Jednocześnie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. kasator wiąże w istocie z przepisami Ordynacji podatkowej, bowiem w ocenie skarżącego zaaprobowanie błędnych ustaleń miało dotyczyć rozmiarów oczek w sprowadzonych towarach, poprzez ich oparcie o treść obcojęzycznego dokumentu oraz przyjęcie tych ustaleń na podstawie wybiórczego materiału dowodowego.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 11.05.2012 r., sygn. II OSK 335/11). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (wyrok NSA z 10.07.2012 r., sygn. II GSK 1012/12). Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie (wyrok NSA z dnia 10.07.2012 r., sygn. II GSK 1807/11).
I co najistotniejsze, za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 01.08.2012 r., sygn. II OSK 2012/11).
Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Natomiast z treści skargi kasacyjnej wynika, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej w istocie próbuje zwalczać prawidłowość przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, czego jak wskazano wyżej, a co wynika ze stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. II OSK 2012/11 skutecznie uczynić nie może (por. też wyrok NSA z dnia 27.07.2012 r., sygn. I FSK 1467/11). To zaś, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia ww. przepisu.
Powyższe uwagi należy również odnieść do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. I w tym przypadku autor skargi kasacyjnej próbuje poprzez zarzut naruszenia ww. przepisu zwalczać prawidłowość przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego. Natomiast w świetle jednolitego stanowiska orzecznictwa sądowoadministracyjnego kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy podatkowe nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (por. m. in. wyrok NSA z 20 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 135/07).
Ponadto, przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może stanowić generalnej podstawy zwalczania dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06).
Zamierzonego skutku nie mogły także odnieść pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.
Według wnoszącego skargę kasacyjną, WSA w Gdańsku niezasadnie zaaprobował błędne ustalenia faktyczne sprawy dotyczące materiałów, z jakich wykonane były sprowadzone taśmy poprzez ich oparcie o treść obcojęzycznego dokumentu. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, przedmiotowy dokument nie mógł stanowić dowodu w sprawie, bez przetłumaczenia na język polski, ponieważ dotyczył ustalenia istotnych okoliczności sprawy. Odnosząc się do tak postawionych zarzutów należy w pierwszej kolejności podnieść, że zakres ustaleń faktycznych, jakie powinny być poczynione w rozpoznawanej sprawie, wyznaczały obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy prawa materialnego. Materialnoprawną podstawę utrzymanej przez Dyrektora Izby Celnej w G. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 28 grudnia 2012 r. stanowiły w szczególności przepisy art. 65 ust. 5 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, art. 20 ust. 1, ust 3 i ust. 6, art. 201 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 3, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1 i art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1a, art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Zatem, to właśnie te przepisy określały podmiotowe i przedmiotowe ramy postępowania podatkowego, w tym zakres postępowania wyjaśniającego. Natomiast w rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie zarzucił naruszenia żadnego z ww. przepisów, wskazując jedynie na naruszenie art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim, przy czym wymaga podkreślenia, że argumentacja na poparcie zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej jest ściśle związana z zarzutem naruszenia powoływanych w skardze kasacyjnej przepisów cyt. ustawy o języku polskim. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach wskazać należy, że zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy o języku polskim, język polski jest językiem urzędowym instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych. Ustawa ta w art. 5 ust. 1 stanowi, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.
Czynności urzędowe, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim, to wszelkie czynności organów i instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych, związane z realizacją ich ustawowych kompetencji. Pojęcie czynności urzędowych obejmuje również czynności procesowe podejmowane przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym również analizowanie materiału dowodowego. Badanie w toku prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego treści dokumentu obcojęzycznego jest czynnością urzędową. Czynność urzędowa organu polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego wymaga dokonania tłumaczenia dokumentu. Nie zmienia to faktu, że dowodem w sprawie będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Tłumaczenie nie zastępuje dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść tego dokumentu. (por. wyrok NSA z 10 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1613/06; wyrok NSA z 10 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1088/07).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z przepisów ustawy o języku polskim, nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek dokonywania wszelkich czynności urzędowych w języku polskim, nie można wywodzić bezwzględnego zakazu dopuszczenia nieprzetłumaczonego dokumentu obcojęzycznego, jako dowodu w postępowaniu przed organami administracji celnej. Dopuszczenie takiego dowodu nie jest sprzeczne z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 375/110).
Należy jednak zauważyć, że na gruncie rozpatrywanej sprawy Sąd I instancji jednoznacznie stwierdził, że nieprzetłumaczona treść anglojęzycznej strony internetowej producenta, z której wynika, że nie są przez niego produkowane wyroby o rozmiarach oczek mniejszych niż 2 mm x 2 mm, nie stanowiła podstawy do dokonania ustaleń dowodowych o kluczowym znaczeniu, a mianowicie dotyczących opisu próbek taśm objętych spornym zgłoszeniem. Tego zaś stanowiska Sądu I instancji w skardze kasacyjnej nie podważano. W tym miejscu trzeba wskazać, na co nie zwrócił uwagi zarówno skarżący kasacyjnie, jak i Sąd I instancji, że moc dowodowa informacji wyświetlanych w przeglądarce internetowej nie jest jasna. W doktrynie podaje się, że konstrukcyjnymi elementami dokumentu są: substrat (podłoże w znaczeniu materialnym), treść rozpoznawana w określonym języku oraz podpis w postaci wymaganej przez konkretną normę (v. K. Piasecki, System dowodów i postępowanie dowodowe w sprawach cywilnych, Warszawa 2010, s. 177).
Uwzględniając powyższe wydaje się, że dowód ze strony internetowej będzie mógł jedynie wskazywać na fakt udostępnienia w Internecie dokumentu w określony sposób. Sama strona internetowa nie przejmie jednak charakteru dokumentu. Zatem znajdującej się w sieci strony internetowej nie należałoby traktować, jako sensu stricto dokumentu, a jedynie, jako zbiór danych, który może zawierać określone treści. Z tego względu również każda z form utrwalenia strony internetowej w postaci wydruku będzie w istocie odtworzeniem zawartości monitora, swoistą reprodukcją treści, którą wyświetla przeglądarka przetwarzająca określone dane informatyczne (szerzej na ten temat w artykule dr Szymona Pawelca i Bartłomieja Trętowskiego pt. Strona internetowa, jako źródło dowodowe, opubl./w:/ Przegląd Prawa Handlowego Nr 7 z 2011 r.). Tym niemniej powyższe uwagi, w świetle postawionych zarzutów kasacyjnych (którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany), oraz stanowiska Sądu I instancji, nie mogą odgrywać przesądzającego znaczenia, gdyż dokonanie ustaleń dowodowych o kluczowym znaczeniu dla sprawy nie nastąpiło w oparciu o obcojęzyczny materiał, a więc nie doszło naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy Ordynacja podatkowa w powiązaniu z przepisami p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.