Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 stycznia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1913/19, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. 2018 r., poz. 1431; dalej: ustawa o zasadach realizacji programów) oddalił skargę Spółki A na informację zawartą w piśmie Banku Gospodarstwa Krajowego z [...] października 2019 r., którym poinformowano spółkę o nieuwzględnieniu jej protestu dotyczącego decyzji o odstąpieniu od zawarcia umowy o dofinansowanie projektu pt. [...].
Przedstawiając stan faktyczny Sąd podał, że spółka złożyła w BGK wniosek o dofinansowanie projektu.
Pismem z 26 lutego 2019 r. BGK zawiadomił spółkę, że w związku z pozytywną oceną wniosku o dofinansowanie została podjęta decyzja o przyznaniu promesy premii technologicznej. Jednocześnie spółka została zobowiązana do złożenia w terminie 37 dni od daty otrzymania promesy szeregu dokumentów w tym m. in. dokumentów potwierdzających status mikro, małego lub średniego przedsiębiorstwa (MŚP).
Po analizie dokumentów i wyjaśnień przedstawionych przez spółkę w tym także tych zawartych w odpowiedzi na trzy wezwania do uzupełnienia złożonej dokumentacji, BGK pismem z 2 sierpnia 2019 r. zawiadomił spółkę, że na podstawie oceny przedłożonej dokumentacji odstępuje od zawarcia umowy o dofinansowanie.
Wspólnikiem podmiotu Spółki B (zgodnie KRS) posiadającym 51% udziałów jest p. D. W. (260 udziałów o łącznej wartości 156.000,00 zł) będący jednocześnie jedynym udziałowcem i członkiem Zarządu spółki wnioskodawcy. Zatem, podmiot ten należy rozpatrywać jako powiązany z wnioskodawcą. Drugim wspólnikiem podmiotu Spółki B (zgodnie z KRS) posiadającym 49 % udziałów jest gmina N (240 udziałów o łącznej wysokości 144.000,00 zł). Zatem tę gminę należałoby rozpatrywać jako podmiot partnerski względem firmy – Spółka B pod warunkiem spełnienia warunku określonego w art. 3 ust. 2 lit. d Załącznika 1 do Rozporządzenia 651/2014.
BGK stwierdził, że zgodnie z art. 3 ust. 4 Załącznika 1 do Rozporządzenia 651/2014 Spółki B nie można traktować jako podmiot MŚP z uwagi na fakt, że 25% lub więcej kapitału lub praw głosu kontroluje bezpośrednio, wspólnie lub indywidualnie, co najmniej jeden organ publiczny.
Wobec powyższego spółka jako podmiot powiązany z dużym podmiotem tj. Spółką B nie może być traktowany jako firma z sektora małych lub średnich przedsiębiorstw i jako taka nie może otrzymać dofinansowania w ramach poddziałania 3.2.2 Kredyt na innowacje technologiczne POIR.
Mając na uwadze powyższe oraz z uwagi na nieprzekazywanie przez spółkę wymaganych informacji w zakresie oceny statusu MŚP, BGK odstąpił od zawarcia ze spółką umowy o dofinansowanie z uwagi na brak możliwość potwierdzenia, że spełnia on kryteria dla podmiotu MŚP.
Spółka wniosła do BGK protest od podjętego rozstrzygnięcia.
Informacją zawartą w piśmie z [...] października 2019 r. BGK poinformował spółkę o nieuwzględnieniu protestu.
Sąd pierwszej instancji oddalając skargę wskazał, że z akt sprawy niespornie wynika, że spółka w toku postępowania przed BGK była trzykrotnie wzywana do złożenia wyjaśnień dotyczących jej statusu jako podmiotu spełniającego warunki MŚP. Wobec bierności spółki co do adresowanych do niej wezwań BGK miał uzasadnione podstawy pozwalające na odstąpienie od zawarcia umowy o dofinansowanie.
Sąd zgodził się z organem, że złożenie wymaganych wyjaśnień/informacji dopiero na etapie protestu czy skargi było spóźnione. Strona winna bowiem złożyć wyjaśnienia na etapie weryfikacji dokumentacji tzn. przed podpisaniem umowy o dofinansowanie.
W ocenie Sądu niezależnie od obecnej sytuacji powiązanej ze spółką B (w upadłości likwidacyjnej) skład jej udziałowców ma znaczenie dla oceny statusu skarżącej jako MŚP. Niewątpliwie także powiązania biznesowe z Gminą N. na terenie której strona prowadzi działalność gospodarczą mogą mieć znaczenie dla tej działalności.
Zdaniem Sądu brak należytych informacji ze spółki odnośnie do powiązanej z nią Spółki B w upadłości likwidacyjnej oraz jej udziałowców uniemożliwił BGK dokonanie oceny statusu skarżącej jako MŚP, co doprowadziło do zasadnego odstąpienia od zawarcia umowy o dofinasowanie.
Spółka złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1. prawa materialnego, tj. art. 1 Załącznika 1 do Rozporządzenia 651/2014 przez błędną wykładnię statusu Małego i Średniego Przedsiębiorstwa - MSP przez jego błędną interpretację i w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie, że Spółka B w upadłości likwidacyjnej spełnia przesłanki definicji bycia przedsiębiorstwem, podczas gdy spółka ta przesłanek definicji bycia przedsiębiorstwem nie spełnia, będąc podmiotem niesamodzielnym i nieprowadzącym regularnej działalności gospodarczej, w wyniku czego należało dalej uznać, że spółka ta nie powinna być uwzględniona przy ocenie statusu MŚP wnioskodawcy, a w konsekwencji zaniechanie dokonania dalszej oceny w zakresie uzyskania dofinansowania projektu, w sytuacji gdy ocena ta powinna być dokonana, gdyż spółka spełnia przesłanki,
- 2. prawa materialnego, tj. art. 58 ust. 3 ustawy o zasadach realizacji programów poprzez uznanie, że na etapie rozpatrywania protestu organ miał podstawy pozwalające na odstąpienie od umowy o dofinasowanie, gdyż złożenie wymaganych informacji/wyjaśnień dopiero na etapie protestu czy skargi było spóźnione, a tym samym niedostrzeżenie, że organ rozpatrując protest miał obowiązek powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, to jest kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem, a nadto zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, skoro zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem;
- 3. prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów poprzez uznanie, że złożenie wymaganych informacji/wyjaśnień dopiero na etapie protestu czy skargi było spóźnione (k. 9 uzasadnienia), a tym samym niedostrzeżenie, że wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów, a zatem organ rozpatrując protest ma obowiązek ponownego zweryfikowania spełniania kryteriów wyboru projektu, wobec czego żaden z argumentów podniesionych na etapie protestu nie był spóźniony;
- 4. prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym z dnia 20 sierpnia 1997 r. (Dz.U. 2019, poz. 1500) poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie, że rejestr jest jawny i dane w nim umieszczone podobnie są jawne i ogólnie dostępne, a nadto tolerowanie, że organ potraktował dane z rejestru wybiórczo i wziął pod uwagę dane o strukturze właścicielskiej, zaś pominął dane o formie prawnej Spółki B, a mianowicie, że jest to spółka w upadłości likwidacyjnej,
- 5. prawa postępowania mającego wpływ na wydane orzeczenie, tj. art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy o zasadach realizacji programów poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo, w sytuacji, gdy organ naruszył:
- - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; dalej: k.p.a.) przez brak podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie oraz wybiórcze przyjmowanie przez tenże organ informacji pochodzących z publicznego rejestru to jest Krajowego Rejestru Sądowego i pominięcie tym samym interesu społecznego i słusznego interesu obywatela,
- - art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. przez brak dokonania przez organ administracji właściwej i rzetelnej analizy zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego, czego konsekwencją było wydanie wadliwej decyzji w przedmiotowej sprawie.
- - art. 58 ust. 3 i art. 53 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów, gdyż organ nie dokonał ponownej oceny projektu polegającej na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów podnoszonych przez wnioskodawcę, a jedynie stwierdził, że argumenty są spóźnione, podczas gdy na etapie protestu nie były one spóźnione.
Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o rozważenie przez Naczelny Sąd Administracyjny czy w niniejszej sprawie wyłania się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, wyrażające się w pytaniu: "Czy spółkę z o.o. w upadłości likwidacyjnej można uznać za przedsiębiorcę w świetle przepisów prawa unijnego oraz czy można zaliczać potencjał gospodarczy spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej sprzed rozpoczęcia procesu likwidacji jako podmiotu powiązanego do celu ustalania statusu MŚP spółki z o.o. wnioskodawcy umowy o dofinansowanie projektu na podstawie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020."
W piśmie procesowym z 15 czerwca 2020 r. BGK wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, które w realiach sprawy nie występują. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej oznacza, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wskazać należy, że skarżący kasacyjnie podniósł zarzuty zarówno o charakterze materialnoprawnym, jak i o charakterze procesowym.
Wobec tego, że skarga została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. w pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.
Rozpoznając sprawę w przedstawionych wyżej granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując analizy zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż jedyny zarzut o tym charakterze, a wskazany w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej, jest bezpodstawny. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji, naruszył art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy o zasadach realizacji programów poprzez niezastosowanie tego przepisu oraz zaniechanie stwierdzenia, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo pomimo naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7, art. 77 (bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej) w zw. z art. 80 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do analizowanego zarzutu wskazuje, że na podstawie art. 50 o zasadach realizacji programów, do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. W związku z powyższą regulacją normatywną przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie były stosowane przez Bank Gospodarstwa Krajowego i nie stanowiły wzorca kontroli przyjętego przez Sąd pierwszej instancji. Wobec tego jest oczywiste, że wymienione przepisy nie mogły zostać naruszone w sposób opisany w omawianym zarzucie (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2017 r., II GSK 1159/17).
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił także zarzutu kasacyjnego wskazanego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, a dotyczącego naruszenia przez WSA prawa materialnego, tj. art. 1 Załącznika 1 do Rozporządzenia 651/2014 przez błędną wykładnię statusu Małego i Średniego Przedsiębiorstwa - i w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie, że Spółki B w upadłości likwidacyjnej spełnia przesłanki definicji przedsiębiorcy.
Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując analizy normatywnej przedsiębiorcy, działającego w obrocie gospodarczym oraz prawnym w formie prawnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w stosunku do którego sąd upadłościowy wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości (na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, tj. Dz. U. 2020, poz. 1228) jednoznacznie wskazuje, iż brak jest w systemie prawa norm prawnych wskazujących, że taki podmiot traci przymiot przedsiębiorcy. Podkreślić należy, że ogłoszenie upadłości wywołuje dla przedsiębiorcy określone konsekwencje normatywne m.in. w zakresie: (a) osoby, (b) majątku oraz (c) zobowiązań upadłego. Z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy zaspokojeniu wierzycieli upadłego (art. 61 ustawy – Prawo upadłościowe), a upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania z mienia wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim (art. 75 ust. 1 ustawy – Prawo upadłościowe).
Po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorca występuje w obrocie pod dotychczasową firmą z dodaniem oznaczenia "w upadłości" (art. 601 ustawy – Prawo upadłościowe). Ogłoszenie upadłości nie powoduje jednakże automatycznego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. W celu spełnienia podstawowego celu postępowania upadłościowego, którym jest jak największe zaspokojenie wierzycieli przedsiębiorstwo w upadłości może w dalszym ciągu prowadzić działalność, za zgodą organów postępowania upadłościowego (tj. rady wierzycieli lub sędziego – komisarza).
Natomiast dopiero po wydaniu przez sąd upadłościowy postanowienia o zakończeniu postępowania upadłościowego poprzez stwierdzenie ukończenia postępowania (art. 368 ustawy – Prawo upadłościowe) podmiot ten podlega wykreśleniu z właściwego rejestru tj. KRS.
Tak więc w sytuacji, gdy w terminie złożenia wniosku o dofinansowanie projektu przez stronę skarżącą kasacyjnie trwało postępowanie upadłościowe przedsiębiorcy – Spółki B Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że instytucja pośrednicząca w sposób prawidłowy wskazała (a WSA prawidłowo skontrolował w tym zakresie działalnie tej instytucji), że w aspekcie spełnienia przez wnioskodawcę kryteriów wynikających zarówno z § 4 ust. 3 Regulaminu konkursu oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 141, z późn. zm.) wskazujących, że o wsparcie mogą ubiegać się wyłącznie podmioty spełniające kryteria mikro, małego lub średniego przedsiębiorcy, określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (załącznik nr 1 do rozporządzenia 651/2014), przedsiębiorstwo w stanie upadłości powinno być brane pod uwagę w aspekcie powyższego kryterium.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że brak informacji od wnioskodawcy, a dotyczącej - powiązanej z wnioskodawcą spółki występującej w obrocie pod firmą – Spółka B w upadłości oraz jej udziałowców uniemożliwił BGK, jako instytucji pośredniczącej, dokonanie – w ramach oceny kryteriów podmiotowych - oceny statusu skarżącej jako mikro, małego lub średniego przedsiębiorcy (MŚP). Powyższe zaniechanie wywiązania się z obowiązku udzielenia informacji w tym zakresie doprowadziło do uzasadnionego odstąpienia od zawarcia umowy o dofinansowanie w ramach przedmiotowego konkursu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał także za niezasadne zarzuty kasacyjne, a dotyczące naruszenia: art. 58 ust. 3 ustawy o zasadach realizacji programów poprzez uznanie, że na etapie rozpatrywania protestu organ miał podstawy pozwalające na odstąpienie od umowy o dofinansowanie, gdyż złożenie wymaganych informacji dopiero na etapie protestu czy skargi było spóźnione (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 53 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów poprzez uznanie, że złożenie wymaganych informacji dopiero na etapie protestu czy skargi było spóźnione (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej).
Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na funkcjonalne powiązanie powyższych zarzutów, dokona ich łącznej analizy.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje stanowisko wskazane w dotychczasowym orzecznictwie tego Sądu, a stwierdzające, że skoro warunkiem koniecznym przyznania dofinansowania jest spełnianie przez projekt określonych regulaminem konkursu i wynikających z przepisów prawa kryteriów wyboru projektów, to za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że to podmiot wnioskujący o przyznanie wsparcia - a nie instytucja odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu wsparcia - jest zobowiązany jednoznacznie wykazać, że zgłaszany przez wnioskodawcę projekt kryteria te spełnia, a zadaniem wymienionej instytucji jest ocena spełniania przez projekt tych kryteriów w oparciu o dane przedstawione przez samego wnioskodawcę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2018 r., I GSK 2039/18). W niniejszej sprawie zgodnie z warunkami konkursu wskazanymi m.in. w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz § 4 ust. 3; § 12 ust. 10 oraz ust. 11 Regulaminu konkursu instytucja pośrednicząca weryfikuje kompletność oraz prawidłowość dokumentów m.in. w zakresie statusu MŚP.
Wnioskodawca ma obowiązek dostarczyć wypełnione oświadczenie o spełnieniu kryteriów MŚP, które jest weryfikowane przez organ. W sytuacji, gdy weryfikacja statusu MŚP wnioskodawcy wykaże, że rzeczywisty status nie odpowiada statusowi podanemu przez wnioskodawcę, a w szczególności, gdy rzeczywisty status nie będzie kwalifikował wnioskodawcy do sektora MŚP, organ może odmówić zawarcia z wnioskodawcą umowy o dofinansowanie (§ 12 ust. 10 oraz ust. 11 Regulaminu konkursu). Tak więc – wobec jednoznacznie brzmiących obowiązków wnioskodawcy - brak było podstaw do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie przez instytucję pośredniczącą z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaniechanie wnioskodawcy w tym zakresie stanowiło podstawę do odstąpienia od zawarcia z wnioskodawcą umowy o dofinansowanie.
Podkreślić należy, że w postępowaniu odwoławczym wywołanym protestem od negatywnej oceny projektu, przedmiotem tego postępowania w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów jest ten sam projekt. Znajduje to swoje potwierdzenie w normatywnej treści art. 53 ust. 1 przywołanej ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm.), na gruncie którego nie bez powodu ustawodawca operuje zwrotem "ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów".
W związku z tym, z punktu widzenia istoty, logiki oraz celów postępowania w sprawie naboru projektów do dofinansowania, a w tym kontekście także zasad obowiązujących w tym postępowaniu, w szczególności zaś zasady równego traktowania wnioskodawców, za oczywiste należy uznać, że uzupełnienie wniosku o dofinansowanie projektu, czy też jego zmiana (poprawa), nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2017 r., II GSK 3547/17, CBOiS).
Skoro więc, zgodnie z art. 37 ust. 2 w związku z art. 44 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia ogólnego. Uwzględniając powyższe, za niezasadny należy więc uznać argument strony skarżącej, że w wywołanym wniesionym protestem postępowaniu instytucja zarządzająca zobowiązana była dokonać ponownej oceny spełniania przez wnioskodawcę kryteriów w zakresie przesłanki podmiotowej tj. kryterium mikro, małego lub średniego przedsiębiorcy, które określone zostało w załączniku nr 1 do rozporządzenia 651/2014 (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2017 r., II GSK 3547/17, CBOiS).
W świetle powyższego, za uzasadniony uznać należy wniosek, że proponowane przez stronę skarżącą stanowisko, a mianowicie, że w postępowaniu wywołanym wniesionym protestem, a więc przy ponownej ocenie wniosku o dofinansowanie, instytucja zarządzająca zobowiązana była dokonać oceny spełniania przez wnioskodawcę kryterium MŚP jest sprzeczne z istotą postępowania konkursowego regulowanego ustawą o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 oraz z obowiązującymi w tym postępowaniu zasadami, w szczególności zaś z zasadą związania instytucji dokonującej naboru projektów wnioskiem o jego dofinansowanie oraz z zasadą równego traktowania wnioskodawców na każdym etapie tego postępowania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - wobec bierności skarżącej odnośnie adresowanych do niej trzech wezwań w zakresie złożenia wyjaśnień dotyczących jej statusu jako podmiotu spełniającego warunki MŚP - Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że BGK miał uzasadnione podstawy pozwalające na odstąpienie od zawarcia umowy o dofinansowanie.
WSA prawidłowo ocenił działalność organu, który wskazał, że złożenie wymaganych informacji dopiero na etapie protestu czy skargi było spóźnione. Strona powinna bowiem złożyć takowe na etapie weryfikacji dokumentacji tzn. przed podpisaniem umowy o dofinansowanie. Procedura przewidziana w przypadku poddziałania 3.2.2: kredyt na innowacje technologiczne, konkurs 5 nie przewidywała bowiem tego, że to organ (a nie strona) zobligowany jest do uzupełniania z urzędu niezbędnych informacji w zakresie jej statusu MŚP poprzez śledzenie danych w KRS.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że niezależnie od obecnej sytuacji tak faktycznej jak i prawnej powiązanej ze skarżącą spółki o nazwie spółka B (w upadłości likwidacyjnej) skład jej udziałowców posiada znaczenie dla oceny statusy skarżącej jako MŚP.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał także za niezasadny zarzut wskazany w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej.
Jeszcze raz podkreśla, że wydanie przez sąd upadłościowy postanowienia w przedmiocie ogłoszenia upadłości nie powoduje jednakże automatycznego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, jak również wykreślenia z właściwego rejestru przedsiębiorców. Forma prawna przedsiębiorstwa pozostaje taka sama tj. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Wszczęcie postępowania upadłościowego nie zmienia formy prawnej upadłego przedsiębiorstwa.
Należy podkreślić, że przyczyną odstąpienia od zawarcia umowy o dofinansowanie przez BGK było – jak wynika z analizy akt sprawy - zaniechanie wywiązania się z obowiązków nałożonych na skarżącą spółkę, jako wnioskodawcę i potencjalnego beneficjenta. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 3 Regulaminu konkursu oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 141, z późn. zm.) o wsparcie mogą ubiegać się wyłącznie podmioty spełniające kryteria mikro, małego lub średniego przedsiębiorcy, określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (załącznik nr 1 do rozporządzenia 651/2014). Z uwagi na zaniechanie przekazania przez wnioskodawcę wymaganych informacji w zakresie oceny statusu MŚP, Instytucja Pośrednicząca w sposób zgodny z prawem i regulaminem konkursu odstąpiła od zawarcia z wnioskodawcą umowy o dofinansowanie z uwagi na brak możliwość potwierdzenia, że wnioskodawca spełnia kryteria normatywne dla podmiotu MŚP. Okoliczności powyższe zostały prawidłowo zweryfikowane w trakcie kontroli judykacyjnej, dokonanej przez WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w niniejszej sprawie nie wystąpiło, sygnalizowane przez skarżącą kasacyjnie, zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, które skutkowałoby zastosowaniem art. 269 p.p.s.a., a to z uwagi na brak zaistnienia podstaw normatywnych w tym zakresie.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.