Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Go 1047/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi "H. A. i E. H." sp. j. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2002 r.: 1/ uchylił zaskarżoną decyzję, 2/ określił, że decyzja ta nie może być wykonana i 3/ zasądził do organu na rzecz spółki koszty postępowania.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
Funkcjonariusze celni z Urzędu Celnego w Z. rozpoczęli w dniu 27 czerwca 2006 r. czynności kontrolne wobec skarżącej, których celem było sprawdzenie wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku akcyzowego - obrotu olejem opałowym od dnia 1.01.2002 roku do dnia 31.12.2002 roku.
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za grudzień 2002 r.
Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Z. określił "H. A. i E. H." sp. j. w G. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za grudzień 2002 r. w wysokości 16.934 zł w związku z dokonywanym obrotem olejem opałowym. Uznał, że w okresie objętym kontrolą, spółka prowadziła obrót olejem opałowym na terenie bazy paliw zlokalizowanej w L., przy ul. [...]. Sprzedaż oleju opałowego rejestrowana była w postaci paragonów fiskalnych albo faktur VAT z równoczesnym ewidencjonowaniem transakcji przez system ewidencji magazynowej. W okresie od stycznia do grudnia 2002 roku spółka nabyła 753.382 litry oleju opałowego. W tym samy okresie sprzedała olej opałowy wg faktur VAT w ilości 269.680 litrów, wg paragonów w ilości 445.964 litrów oraz zużyła na własne potrzeby z tytułu prowadzonej działalności 41.333 litrów oleju opałowego.
W grudniu 2002 r. w odniesieniu do 26 transakcji udokumentowanych paragonami oraz 4 fakturami VAT, dotyczących łącznej sprzedaży 14.345 litrów oleju opałowego, organ I instancji stwierdził nieprawidłowości polegające na dołączeniu do nich oświadczeń nie spełniających wszystkich wymogów formalnych. Ponadto organ pierwszej instancji stwierdził, iż skarżąca nie posiadała dokumentacji dotyczącej rozchodu 2.935 litrów oleju opałowego lekkiego, potwierdzającej, że olej ten został zużyty na cele opałowe. Szczegółowy opis braków poszczególnych oświadczeń przypisanych do poszczególnych paragonów i faktury organ zawarł w tabeli na s. 23-25 decyzji. Organ wskazał, iż przedłożone do paragonów oświadczenia o przeznaczeniu nabywanego oleju opałowego na cele grzewcze nie spełniały wymogów formalnych, o których mowa w § 6 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269 ze zm., dalej: rozporządzenie, rozporządzenie MF z dnia 22 marca 2002 r.).
Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w R. po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając większość ustaleń Naczelnika Urzędu Celnego w Z. W uzasadnieniu za poprawne organ odwoławczy uznał ustalenia organu I instancji co do wadliwości formalnej oświadczeń nabywców oleju opałowego związanych z 26 paragonami oraz 4 faktur VAT co w konsekwencji spowodowało prawidłowe przyjęcie przez tenże organ, iż niezłożenie oświadczeń zgodnych z wymogami § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego skutkowało zastosowaniem do sprzedawanego oleju opałowego stawki podatku akcyzowego właściwej dla oleju napędowego. Prawidłowo przyjęto również za moment powstania obowiązku dzień dokonania sprzedaży tj. dzień wystawienia paragonu (faktury).
Odnosząc się do rozbieżności daty wystawienia oświadczeń przynależnych do paragonów nr [...] i [...] z datami transakcji sprzedaży, a więc wystawieniem ich na 1 dzień przed datą sprzedaży oleju opałowego organ II instancji przyjął, że z uwagi na złożenie ich przez nabywcę przed datą sprzedaży oleju opałowego nie można było uznać, iż dotyczą one tych transakcji. Wobec tego, uprawnionym było uznanie, że skarżąca nie posiadała oświadczeń nabywcy oleju opałowego związanych z tymi transakcjami sprzedaży.
Odnosząc się z kolei do wykazanego w oświadczeniach braku typu lub rodzaju urządzeń grzewczych, wskazano, że § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia wskazuje, że jednym z elementów, które musi zawierać oświadczenie nabywcy oleju opałowego jest wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych. W konstrukcji tych przepisów ustawodawca posłużył się koniunkcją dwóch warunków, tj. wskazał, że oświadczenie to musi zawierać zarówno rodzaj urządzenia grzewczego, jak i typ tego urządzenia, wobec czego brak jednego z tych elementów, tj. brak typu lub rodzaju urządzenia grzewczego skutkuje brakiem wypełnienia przywołanej normy § 6 ust. 2 pkt 5 tego rozporządzenia. Podane w oświadczeniach przynależnych do paragonów nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] adresy zamieszkania, zdaniem organu również było niekompletne i nie pozwalało na jednoznaczne określenie miejsca zamieszkania nabywcy oleju opałowego.
W odniesieniu do oświadczeń przynależnych do faktur VAT organ odwoławczy wskazał, że nie zawierały one danych nabywcy oleju opałowego, a więc elementu bezwzględnie wymaganego normą § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia od oświadczeń nie stanowiących części składowych faktur VAT, a składnych odrębnie i dołączanych do tych faktur.
Odnosząc się do innych zarzutów Dyrektor Izby Celnej za niezasadny uznał sformułowany w odwołaniu zarzut naruszenia art. 180 i art. 181 w związku z art. 284a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8 poz. 60 z ze zm.; dalej O.p.) poprzez uznanie w sprawie za dowody dokumentów, które nie stanowią dowodów w postępowaniu podatkowym z mocy prawa i zostały pozyskane w sposób sprzeczny z prawem. Zdaniem skarżącej decyzja wydana została w oparciu o materiał dowodowy w posiadanie którego organ podatkowy wszedł niezgodnie z obowiązującym prawem, bowiem zatrzymanie przez kontrolujących [...] maja 2005 r. dokumentów źródłowych spółki, nastąpiło bez zachowania wymogów dotyczących wszczęcia kontroli podatkowej - z istotnym naruszeniem art. 284a § 2 Ordynacji podatkowej - gdyż nie powiadomiono kontrolowanego w terminie zakreślonym tym przepisem (3 dni) o wszczęciu kontroli podatkowej.
Skutkiem tego w ocenie strony dokumenty z czynności kontrolnych nie mogły być uznane za dowody w postępowaniu podatkowym. Organ II instancji kwestionując powyższe stanowisko stwierdził, że nie znajduje ono potwierdzenia w aktach sprawy, a w szczególności w dokumentach będących w posiadaniu zarówno Naczelnika Urzędu Celnego, jak i skarżącej. Podkreślił, że z dokumentów przesłanych przez organ I instancji przy piśmie z dnia 14 września 2007 r., sporne oświadczenia nabywców oleju opałowego dotyczące m.in. okresu od lutego do grudnia 2002 r. zatrzymane zostały przez pracowników Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego Urzędu Celnego w Z. protokołem z [...] maja 2005 r., sporządzonym w trybie wymienionych w nim przepisów kodeksu postępowania karnego i kodeksu karnego skarbowego. Oświadczenia te zostały wydane pracownikom Szczególnego Nadzoru Podatkowego dobrowolnie przez pracownika spółki, kierownika bazy paliw "H." w L. Organ podkreślił też, że wobec wydania pracownikowi protokołu zatrzymania rzeczy, spółka została bezspornie powiadomiona za jego pośrednictwem o zatrzymaniu spornych oświadczeń przez organ celny. Nie może się więc zasłaniać niewiedzą na ten temat tym bardziej, iż kopia ww. zatrzymania rzeczy została włączona do akt sprawy 12 lutego 2007 r.
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a).
Sąd I instancji wyjaśnił, że z § 6 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002r. wynika, że dokumentem dającym podstawę do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego jest oświadczenie składane przez nabywcę, iż nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe. Sąd podkreślił, że tylko oświadczenie, spełniające wszystkie elementy z § 6 ust. 2 tego rozporządzenia jest dokumentem umożliwiającym sprzedaż oleju opałowego po obniżonej stawce podatku akcyzowego. Dokument, który nie zawiera wszystkich elementów przewidzianych w rozporządzeniu nie jest oświadczeniem w rozumieniu tego rozporządzenia, wywołującym skutek w postaci obniżenia stawki podatku. Inna interpretacja, wskazująca na możliwość istnienia braków w złożonych oświadczeniach, skutkowałaby przyjęciem, że powyższy przepis byłby zbędny.
Uzasadniając motywy uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd I instancji uznał, że organ naruszył § 6 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002r., ponieważ dopuszczalne jest wskazanie w oświadczeniu daty wcześniejszej niż moment dokonywania transakcji nabycia oleju opałowego. Momentem zawarcia umowy sprzedaży oleju opałowego z zastosowaniem obniżonej stawki podatku akcyzowego jest wręczenie przez nabywcę sprzedawcy wystawionego przez niego oświadczenia. Sprzedawca po potwierdzeniu, że to oświadczenie spełnia wszystkie wymogi formalne jest zobowiązany do wydania towaru, a kupujący do zapłaty ceny. Przy czym wydanie towaru oraz zapłata są elementami wykonania umowy, a nie momentem jej zawarcia. Wystawienie paragonu jest dowodem wykonania przez sprzedawcę obowiązku w postaci wydania towaru oraz potwierdzeniem wykonania świadczenia przez kupującego w postaci zapłaty za towar, a nie dowodem na moment zawarcia umowy. W tym stanie rzeczy wskazanie na oświadczeniu daty wcześniejszej jest możliwe, a organ kwestionując tak złożone oświadczenia naruszył § 6 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002r.
W ocenie Sądu I instancji organy naruszyły § 6 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002r., przyjmując, że "określenie ilości urządzeń grzewczych" w oświadczeniu musi być wyrażone liczebnikiem zapisanym słownie lub cyfrą. Zdaniem Sądu nie jest brakiem oświadczenia wpisanie w nim np. słowa "piec", ponieważ taki zapis oczywiście oznacza, że jest to jeden piec, toteż ilość jest należycie określona.
Sąd I instancji uznał, iż w toku czynności kontrolnych stwierdzono u strony brak właściwych oświadczeń nabywców oleju opałowego zatem Spółka nie była uprawniona do zastosowania transakcji o obniżonej stawce podatku akcyzowego, właściwej dla oleju opałowego. Skutkiem tego, w myśl przytoczonego powyżej § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego, określono w zaskarżonej decyzji zobowiązanie podatkowe z zastosowaniem do sprzedawanego oleju opałowego stawki podatku akcyzowego właściwej dla oleju napędowego, a określając zobowiązanie podatkowe, organ pierwszej instancji przyjął za moment powstania obowiązku podatkowego dzień dokonania sprzedaży, będący jednocześnie dniem wystawienia paragonów.
Za niezasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002r. co do obowiązku podania w oświadczeniu "typu" i "rodzaju" urządzenia grzewczego. Sąd stwierdził, że w rozporządzeniu wyraźnie określono wymóg "wskazania rodzaju i typu urządzeń grzewczych". Skoro w rozporządzeniu posłużono się spójnikiem "i", to aby spełnić postawione w nim wymaganie należy podać rodzaj i typ urządzenia grzewczego.
Odnośnie zarzutu niekonstytucyjności § 6 ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002r. Sąd wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 września 2010r., sygn. akt P 94/08 (publik. OTK-A z dnia 30.09.2010r. nr 7 [134], poz. 67, str. 979), w którym TK uznał, że wymieniony przepis prawa jest zgodny z art. 2 oraz art. 217 w zw. z art. 84 Konstytucji RP.
Odnośnie zarzutu nieprawidłowego dopuszczenia w sprawie dowodów z dokumentów, które nie mogą stanowić dowodów w postępowaniu podatkowym, w tym przede wszystkim protokołu zatrzymania m.in. oświadczeń nabywców oleju opałowego za wrzesień 2003 r., sporządzonego w dniu [...] maja 2005 r. Sąd stwierdził, że protokół zatrzymania rzeczy jest dokumentem urzędowym i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, a zatem nie można uznać, że dopuszczając ten dowód w postępowaniu organy podatkowe naruszyły przepisy procedury. Dokument ten sporządzono w oparciu o przepisy kodeksu postępowania karnego i kodeksu karno – skarbowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił pogląd spółki co do tego, że organy podatkowe są obligatoryjnie zobowiązane do obniżenia podatku akcyzowego o podatek akcyzowy zawarty w cenie zakupu jako niezasadny, bowiem taki obowiązek nie wynika z powoływanego przez spółkę § 14 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002r. W przepisie tym stwierdzono, że "Podatnicy sprzedający lub zużywający wyroby określone w § 4 i § 5 dla innych celów niż opałowe, mogą obniżyć należny podatek akcyzowy o podatek akcyzowy zawarty w cenach zakupu". Użyto sformułowania "podatnicy mogą obniżyć", a nie że należny podatek akcyzowy "ulega obniżeniu" o podatek akcyzowy zawarty w cenach zakupu. Skorzystanie z tego uprawnienia jest dobrowolne. Wolę w tym zakresie podatnik wyraża w deklaracji podatkowej (art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).
W odniesieniu natomiast do odrzuconych przez organy oświadczeń nabywców z powodu niekompletności adresu, Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów rozporządzenia. W dołączonych bowiem do akt administracyjnych oświadczeniach istotnie brak było kompletnie wskazanego adresu, który winien zawierać nie tylko ulicę ale i miejscowość (miasto, wieś), gdzie dana ulica i wskazany numer się znajduje. W oświadczeniach wskazanych przez Dyrektora Izby Skarbowej nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] potwierdził się brak kompletnego adresu.
Zasadnym natomiast okazał się zarzut niekonsekwencji i stosowania różnej miary oceny do oświadczeń zawierających podobne zapisy co do oświadczeń do paragonu nr [...] i [...]. W obu oświadczeniach nie wskazano ilości urządzeń grzewczych, według poglądu żywionego przez organ /określenie cyfrowe/, natomiast oświadczenie do paragonu nr [...] nie zostało zdyskwalifikowane. Jako trafne i nie godzące w zasadę swobodnej oceny dowodów należy ocenić stanowisko organów podatkowych w kwestii nie uznania za dowody dołączonych przez skarżącą do pisma z dnia 4 sierpnia 2006 r. sześciu oświadczeń. Skarżąca nie przedstawiła organowi kontrolnym w toku kontroli ani w momencie zabezpieczania dowodów przez pracowników Urzędu Celnego w Z., lecz doręczyła je dopiero z pismem z dnia 4.08.2006 roku. Jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej skarżąca w trakcie toczących się postępowań nie wyjaśniła ani powodów przechowywania 6 z ponad 1000 oświadczeń nabywców oleju opałowego za 2002 r. w innym miejscu niż pozostałe oświadczenia za ten rok ani tak późnego zgłoszenia ich toku postępowania.
Dawało to organowi podatkowemu podstawę do przyjęcia, iż nie były one wystawione w terminie sprzedaży oleju opałowego. Ocena taka nie nasuwa wątpliwości, bowiem sam fakt ich dostarczenia przez skarżącą nie był równoznaczny z ich istnieniem w czasie dokonywania sprzedaży oleju opałowego, a żadne inne okoliczności nie przemawiały za stanowiskiem odmiennym. Z tych też względów Sąd I instancji nie podzielił zarzutu strony.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej oceniając oświadczenia załączone do paragonów i faktur uwzględnić winien uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu dotyczące zarówno dat wystawienia oświadczeń jak i interpretacji ich zapisów w odniesieniu do ilości, rodzaju i typu urządzeń. Jednocześnie winien przeanalizować ponownie wszystkie oświadczenia celem wyeliminowania niekonsekwencji polegających na różnym podejściu do podobnych informacji w nich zawartych i wyciąganiu z podobnych ustaleń różnych konsekwencji w stosunku do skarżącej Spółki.
Sąd nie przeprowadził dowodu z dokumentów co do których skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu w piśmie z dnia [...].05.2008 roku, bowiem dokumenty nie były niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości (art. 106 § 3 p.p.s.a.)
Skargi kasacyjne złożyli: 1/ Dyrektor Izby Celnej w R. i 2/ "H. A. i E. H." sp. j. w G. Ad. 1/ Dyrektor Izby Celnej w R. wyrok zaskarżył w całości.
Wniósł o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi spółki oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Wnoszący skargę kasacyjną organ na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego:
- 1. § 6 ust. 1 pkt 2 oraz § 6 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002r. przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że oświadczenie nabywcy, iż kupowany olej jest przeznaczony na cele opałowe może być złożone w dacie wcześniejszej niż posiadany przez spółkę paragon sprzedaży, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że oświadczenie takie powinno zostać złożone w dacie dokonywania transakcji sprzedaży oleju, o zawartości której świadczy wystawienie paragonu;
- 2. § 6 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że wymóg określenia w oświadczeniu ilości posiadanych urządzeń grzewczych nie oznacza konieczności podawania liczby posiadanych urządzeń grzewczych, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, iż koniecznym elementem poprawnego oświadczenia jest również wskazanie liczby urządzeń grzewczych.
Ad 2/ "H. A. i E. H." sp. j. w G. na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- I. prawa materialnego tj.:
- 1. § 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku pominięcia tych przepisów w procesie stosowania prawa, do czego Sąd I instancji był uprawniony na podstawie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP; zdaniem spółki ww. przepisy aktu wykonawczego były niezgodne z przepisami: art. 37 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 38 ust. 2 pkt 2a i ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r. (a zatem i na dzień rzekomego powstania przedmiotowego w sprawie zobowiązania podatkowego), gdyż zawierające się w tych przepisach ustawy podatkowej upoważnienie do wydania rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych było wadliwie i nie spełniało standardów konstytucyjnych, co powodowało, że wskazany tu przepis rozporządzenia był niezgodny co najmniej z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP,
- 2. § 6 ust. 2 pkt 5 oraz § 6 ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r. poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że – przy braku legalnej definicji (i rozróżnienia) pojęć "rodzaju" i "typu" urządzenia grzewczego, zwłaszcza wobec ich wielorodności występowania i wielorakiego zastosowania w praktyce – zaniechanie wskazania w oświadczeniu przez nabywcę oleju opałowego łącznie obu w/w elementów opisujących urządzenie grzewcze skutkowało stosowaniem wyższej stawki akcyzy (vide: § 6 ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r.),
- 3. § 14 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002r. poprzez błędną jego wykładnię i niezastosowanie, polegającą na przyjęciu, że instytucji obniżenia należnej akcyzy o kwotę akcyzy zapłaconej przy nabyciu (lub imporcie) wyrobów na cele opałowe nie stosuje organ podatkowy w wydawanej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego a wyłącznie podatnik i to w odpowiedniej deklaracji podatkowej;
- II. przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 284a § 3 w zw. z art. 284a § 2 oraz art. 286 § 3 O.p. poprzez:
- – błędne ustalenie, że organy podatkowe dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, czyli że należycie zebrały i oceniły cały materiał dowodowy, zwłaszcza przedmiotowe oświadczenia nabywców oleju opałowego, jak też, że prawidłowo uznały za dowody dokumenty (przedmiotowe oświadczenia nabywców oleju opałowego), które nie stanowią dowodów w postępowaniu podatkowym z mocy prawa,
- – błędne ustalenie, że ww. oświadczenia organy podatkowe włączyły do materiału dowodowego zgodnie z prawem,
- – błędne ustalenie, że w spółce organ celny nie przeprowadził w dniu [...] maja 2005 r. czynności kontrolnych (nie wszczął kontroli podatkowej), pozyskując ww. oświadczenia nabywców oleju opałowego,
- – błędne przyjęcie, że organy podatkowe nie miały obowiązku, na gruncie przepisów procesowych O.p., ani ustalenia, ani uwzględnienia woli spółki w zakresie skorzystania z prawa do obniżki akcyzy stosownie do przepisu § 14 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r., to uchybienie przez Sąd I instancji przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przy uwzględnieniu ww. zarzutów spółki Sąd ten winien był wydać wyrok uchylający decyzje organów obu instancji także w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. a w konsekwencji – w uzasadnieniu tego wyroku zawrzeć, jak tego wymaga art. 153 p.p.s.a., stosowną (odmienną od dokonanej w tym zakresie) ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, które wiązałyby w tej sprawie zarówno organy podatkowe jak i Sąd, czego jednak zabrakło,
- 2. art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 O.p. polegające na sprzeczności ustaleń Sądu I instancji z treścią zebranego w sprawie materiału jak i na dokonaniu błędnej oceny materiału dowodowego, poprzez przyjęcie (ustalenie), że protokoły zatrzymania przedmiotów (oświadczeń nabywców oleju opałowego) z dnia [...].05.2005 r., sporządzone przez kontrolera Urzędu Celnego w Z. walor dowodów w postępowaniu podatkowym, jako dokumenty urzędowe; to uchybienie przez Sąd I instancji przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przy uwzględnieniu ww. zarzutów spółki Sąd ten winien był wydać wyrok uchylający decyzje organów obu instancji także w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. a także – w uzasadnieniu tego wyroku zawrzeć, jak tego wymaga art. 153 p.p.s.a., stosowną (odmienną od dokonanej w tym zakresie) ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, które wiązałyby w tej sprawie, zarówno organy podatkowe, jak i Sąd, czego jednak zabrakło,
- 3. art. 106 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 284a § 3 w zw. z art. 284a § 2 oraz art. 286 § 3 O.p. poprzez:
- – oddalenie (zaniechanie przeprowadzenia) przez Sąd I instancji wniosków dowodowych spółki, złożonych pismem procesowym wniesionym do Sądu w dniu [...].05.2008 r. na okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółki Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
"H. A. i E. H." sp. j. w G. nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektora Izby Celnej w R. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje rozstrzygnięcie Sądu I instancji w granicach skarg kasacyjnych.
W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny uznaje rozstrzygnięcie Sądu I instancji uchylające decyzję II instancji za prawidłowe, zaś zarzuty kasacyjne organu, których celem jest uchylenie wyroku uchylającego decyzję II instancji uznaje za nietrafne z powodów niżej opisanych.
Jednocześnie uzasadnienie wyroku w części dotyczącej nieuwzględnienia niżej opisanych zarzutów podniesionych przez "H. A. i E. H." sp. j. w G. jest wadliwe i wymaga skorygowania zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym przez spółkę w skardze kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił obie skargi kasacyjne, gdyż kontrolowane rozstrzygnięcie odpowiada prawu, natomiast zmianie podlega uzasadnienie wyroku w sposób opisany w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Organ związany jest wskazówkami i oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku zgodnie z treścią art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 207/04 z aprobującą glosą Z. Kmieciaka, publik. OSP z. 2/2005, poz. 18; wyrok NSA z dnia 20 września 2011r., sygn. akt I FSK 1123/11, publik. Lex nr 1068092).
1/ Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Celnej w R. jest nieuzasadniona z powodów następujących.
Za błędną uznać należy zakwestionowaną przez wnoszący skargę kasacyjną organ wykładnię § 6 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r., który to przepis określa treść oświadczenia nabywcy warunkującego zastosowanie zniżki w podatku akcyzowym. Stanowisko skarżącego kasacyjnie organu zarówno co do daty umieszczonej na oświadczeniu, jak i co do określenia liczebnikiem pojedynczego urządzenia grzewczego jest nietrafne.
W wyrokach z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 244/10 oraz z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1459/10 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił na czym polega prawidłowość oświadczeń. Posłużył się wykładnią celowościową i systemową, i wskazał, że celem oświadczenia jest umożliwienie organowi sprawdzenia istnienia przesłanki obniżenia stawki akcyzy tj. przeznaczenie oleju opałowego na cele opałowe. Brak formalny oświadczenia niemający znaczenia dla możliwości dokonania kontroli prawdziwości jego treści nie może niweczyć uprawnienia do obniżki podatku akcyzowego. Skład orzekający w sprawie niniejszej powołany pogląd podziela.
Należy zauważyć, że złożenie oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe nie jest celem samym w sobie, jest natomiast środkiem, który ma zapewnić organowi podatkowemu kontrolę rzeczywistego przeznaczenia nabywanego paliwa. Wszystkie elementy omawianego oświadczenia mają umożliwić łatwą identyfikację nabywcy oraz jego urządzenia grzewczego, a następnie w razie wątpliwości sprawdzenie, czy rzeczywiście określony w oświadczeniu nabywca, w dacie wynikającej z oświadczenia, kupił olej opałowy do urządzenia grzewczego określonego w oświadczeniu tj. przeznaczył olej opałowy na cele opałowe. Wymogi stawiane oświadczeniom zawarte w § 6 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r. mają umożliwić realizację tego celu.
Mając to na uwadze uznać należy, że treść oświadczeń powinna być przede wszystkim poddana kontroli pod kątem ich przydatności dla ustalenia poszukiwanej informacji, kto, kiedy i w jakim celu nabył olej opałowy, to bowiem pozwala w dalszej kolejności ustalić kwestię zasadniczą: czy olej opałowy został przeznaczony na cele opałowe. Złożenie oświadczenia, które spełnia wskazaną funkcję jest warunkiem skorzystania z preferencyjnej stawki podatku akcyzowego, jednak drobne nieprawidłowości, które funkcji tej nie niweczą nie mogą wpływać na utratę preferencji podatkowej. W oświadczeniu muszą więc być zawarte dane pozwalające na łatwą i rzeczywistą identyfikację nabywcy oraz urządzenia grzewczego w powiązaniu z konkretną transakcją.
Kontrola oświadczeń ma prowadzić do ustalenia, czy sprzedawany produkt był objęty preferencyjną stawką podatkową z uwagi na przeznaczenie do celów opałowych. Jeżeli ta okoliczność zostanie bezspornie ustalona na podstawie złożonego oświadczenia i wynikających z niego informacji, to nie można uznać, że preferencja podatkowa nie przysługiwała. Niższa stawka akcyzy, w istocie rzeczy, jest bowiem związana z przeznaczeniem oleju opałowego na cele opałowe, a nie z oświadczeniem. Warunkiem uprawniającym do uzyskania preferencji jest odebranie oświadczenia, które umożliwia realizację wyżej opisanych celów kontrolnych. Jeżeli oświadczenie pozwala na realizację kontroli, należy uznać, że zbywca ma prawo zastosować przy sprzedaży obniżoną stawkę podatku akcyzowego przewidzianą dla olejów opałowych przeznaczonych na cele opałowe.
W wyroku z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I GSK 312/11 Naczelny Sąd Administracyjny zajmował się szczegółowo zagadnieniem daty, w której może być złożone oświadczenie o przeznaczeniu gazu płynnego, aby transakcja sprzedaży mogła być zwolniona z podatku akcyzowego na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 97, poz. 966). Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku wyjaśnił, że zgodnie z art. 535 k.c. przez umowę sprzedaży rozumie się zobowiązanie sprzedawcy do przeniesienia na kupującego własności rzeczy oraz jej wydania a także zobowiązanie kupującego do odebrania rzeczy i zapłaty ceny sprzedaży.
Zatem momentem dokonania sprzedaży jest wydanie wyrobów akcyzowych w ramach wykonania umowy sprzedaży. Aby doszło do wykonania umowy muszą zostać ustalone jej istotne elementy. Jednym z nich jest cena wyrobu, która zależy od jego przeznaczenia, które to przeznaczenie wynika z oświadczenia nabywcy. Zatem oświadczenie ma charakter prawotwórczy, bowiem kształtuje cenę zwalniając wyrób od akcyzy. Oświadczenie powinno być złożone wówczas, gdy następuje konkretyzacja czynności sprzedaży. Złożenie zamówienia na konkretną ilość wyrobu za konkretnie wskazaną cenę jest zawarciem umowy sprzedaży, w której nabywca zobowiązuje się do odbioru zamówionego towaru i zapłaty. Oświadczenie powinno zawierać datę jego złożenia, ale nie musi to być data wystawienia faktury, czy innego dokumentu sprzedaży. Musi istnieć możliwość powiązania konkretnego oświadczenia z dokumentem sprzedaży, zatem co do zasady możliwe jest złożenie oświadczenia przed datą dostawy lub datą wystawienia faktury.
Natomiast oświadczenia składane z takim wyprzedzeniem, że w momencie ich składania nie doszło jeszcze do konkretnej czynności sprzedaży, której miałyby dotyczyć, nie mogą być uznane za spełniające wymogi uprawniające do skorzystania z uprawnienia do zwolnienia z akcyzy. Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej pogląd ten w pełni podziela. Argumentacja zawarta w powołanym wyroku ma pełne zastosowanie w sprawie niniejszej, bowiem istota problemu prawnego w obu sprawach jest taka sama. Zatem uznać należy, że data umieszczona na oświadczeniu, o którym mowa w rozporządzeniu MF z dnia 22 marca 2002 r. może być wcześniejsza niż data na fakturze lub paragonie, przy zapewnieniu łączności oświadczenia z konkretną czynnością sprzedaży. Stanowisko Sądu I instancji było zatem prawidłowe, zaś omawiany zarzut kasacyjny Dyrektora Izby Celnej w R. jest nieusprawiedliwiony.
Za nietrafny uznać też należy pogląd organu, że na oświadczeniu musi być wpisana cyfrą lub słownie liczba urządzeń grzewczych także wtedy, gdy chodzi o jedno urządzenie. Język polski jest tu zupełnie jednoznaczny i nie ma wątpliwości, że w sytuacji gdy na oświadczeniu urządzenie grzewcze opisane jest przy użyciu rzeczownika w liczbie pojedynczej (piec), to nie musi być oprócz tego użyty liczebnik określający ilość urządzeń (jeden piec). Uznanie z tej przyczyny oświadczenia za nieprawidłowe i nieuprawniające do korzystania z obniżki podatku akcyzowego jest zupełnym nieporozumieniem. Zatem wykładnia zastosowana przez Sąd I instancji jest trafna, a omawiany zarzut kasacyjny organu jest nieusprawiedliwiony.
W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna Dyrektora Izby Celnej w R. podlega oddaleniu.
2/ Skarga kasacyjna "H. A. i E. H." sp. j. w G. Część zarzutów kasacyjnych spółki jest uzasadniona. Zatem w tej części uzasadnienie wyroku zostaje skorygowane przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że błędna jest zakwestionowana w skardze kasacyjnej, zaprezentowana przez Sąd I instancji, wykładnia § 14 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r. co do obowiązku rozliczenia przez organ podatkowy akcyzy już uiszczonej przez podatnika w cenie nabycia paliwa.
Naczelny Sąd Administracyjny przedstawia poniżej prawidłową wykładnię § 14 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r., dotyczącego obniżenia stawki akcyzy od wyrobów zużytych na cele inne niż opałowe o kwotę akcyzy zapłaconej przy nabyciu wyrobów na cele opałowe, choć w świetle braku ustaleń w kwestiach związanych z zawieszeniem biegu przedawnienia, nie jest pewne, czy przepisy te znajdą zastosowanie w sprawie niniejszej.
Na wstępie należy wskazać, że w wyroku z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1459/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż na gruncie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków dokonywania rozliczeń podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 85, poz. 799 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie MF z dnia 23 kwietnia 2004 r.) podatnik podatku akcyzowego zawsze ma prawo do obniżenia podatku akcyzowego o kwotę akcyzy zapłaconą przy nabyciu, o ile są spełnione warunki z § 9 tego rozporządzenia. Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie niniejszej podziela.
Bardzo szczegółową analizę przyczyn konieczności uwzględnienia przy określeniu wysokości podatku akcyzowego w decyzji podatkowej podatku uiszczonego na wcześniejszym etapie obrotu, przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1511/11. Wyrok wydany został na gruncie rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r.
W powołanym wyżej wyroku z dnia 3 września 2013 r. NSA stwierdził, że "organy podatkowe wydając decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w jej podstawie materialnej powołały m.in. art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. Z treści art. 21 § 1 pkt 1 O.p. wynika, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Natomiast art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.
Z regulacji powyższych wynika, że organy podatkowe posiadają prawo określenia wysokości podatku przez odtwarzanie stosunku prawnego, którego nie można odtwarzać tylko w części, gdy jego elementy składowe są ze sobą nierozerwalnie związane. Organy podatkowe określając zobowiązanie podatkowe mają obowiązek zastosować te same przepisy, które stosowałby podatnik składając deklaracje podatkowe. Określenie zobowiązania podatkowego w decyzji organu podatkowego ma stanowić jego rzeczywiste odbicie. Nie do przyjęcia jest sytuacja, w której prawidłowa wysokość zobowiązania podatkowego, w zależności od tego czy będzie ona wynikać z deklaracji, czy też z decyzji organu, będzie inna. Zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym powstaje z mocy prawa, mocą prawa kształtowana jest również jego wysokość./.../ Dodać należy, że w orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż wymiarem rządzić muszą te same prawa co powstawaniem zobowiązań, bowiem wymiar jest drugą – w założeniu "zwierciadlaną" fazą realizacji zobowiązania (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2010r., sygn. akt I FSK 1337/09).
W przeciwnym razie rozstrzygnięcie kreowałoby wysokość obowiązku podatkowego w sposób hipotetyczny. Rozstrzygnięcie takie nie realizowałoby zaś wynikającego z prawa obowiązku określenia zobowiązania w sposób prawidłowy, a więc zgodny z rzeczywistym stanem rzeczy, która to idea sprawia, iż – jak zaznaczono wcześniej – uwzględniać trzeba wszelkie wielkości mające wpływ na ostateczny kształt tego obowiązku (...)".
Podzielając pogląd wyżej przedstawiony stwierdzić należy, że wykładnia § 14 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r. przyjęta przez Sąd I instancji w sprawie niniejszej jest błędna. Z powołanego przepisu rozporządzenia nie wynika, że grono podatników, którzy mogą skorzystać z możliwości obniżenia akcyzy o akcyzę zapłaconą wcześniej jest ograniczone. Podatek akcyzowy jest podatkiem jednofazowym, zatem podatnik podatku akcyzowego, o ile spełnione są warunki z § 25 cytowanego rozporządzenia, co do zasady, zawsze może skorzystać z obniżenia kwoty akcyzy o akcyzę zapłaconą wcześniej. Użyte w rozporządzeniu określenie "podatnicy...mogą obniżyć należną akcyzę..." nie oznacza, że obniżenia mogą dokonać tylko podatnicy w deklaracji dotyczącej zapłaty podatku akcyzowego, ani też, że organ czyni to wyłącznie na wyraźne żądanie podatnika. Omawiane określenie należy tłumaczyć jako ustanowienie uprawnienia dla podatnika do obliczenia należnej od niego akcyzy z uwzględnieniem akcyzy już zapłaconej w cenie zakupu paliwa, o ile spełnione są warunki z § 25 rozporządzenia tj. m.in. podatnik posiada dowód, że zapłacił kwotę akcyzy wynikającą z faktur.
Przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002r. wyraża normę o charakterze materialnoprawnym, regulującą zasadę jednofazowości akcyzy w ten sposób, że wprawdzie na kolejnym szczeblu obrotu wyrobem akcyzowym istnieje obowiązek podatkowy, ale równocześnie zobowiązaniem należnym (do zapłaty) może być tylko ta część, która nie została zapłacona przez podatnika bezpośrednio, czy pośrednio.
Skoro organ podatkowy wydaje decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 § 3 O.p., to ma obowiązek uwzględnienia wynikającego z norm prawa materialnego uprawnienia podatnika. Ograniczenie tego uprawnienia do sytuacji składania przez podatnika deklaracji w podatku akcyzowym eliminowałoby możliwość "rozliczenia" już zapłaconej akcyzy przez tę grupę podatników, którzy z różnych powodów mylnie uważali, że nie są w ogóle podatnikami podatku akcyzowego i deklaracji nie składali, stanowiłoby odejście od zasady jednofazowości podatku akcyzowego, a także skutkowałoby zapłatą akcyzy w wysokości wyższej niż to wynika z ustawy. Obowiązek uwzględnienia uprawnienia podatnika wynikającego z przepisów prawa spoczywa na organie podatkowym w każdym przypadku, kiedy w jego dyspozycji są dowody o jakich mowa w § 25 rozporządzenia, które umożliwiają mu dokonanie stosownych obliczeń. Dowodami tymi są faktury z wyszczególnioną kwotą akcyzy oraz dowody zapłaty za te faktury.
Dodać należy, że z art. 122 O.p. wynika, iż to organ podatkowy, a nie podatnik, ma obowiązek w toku postępowania podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy decydując się na władcze określenie zobowiązania podatkowego powstającego po stronie podatnika z mocy prawa (podatek akcyzowy), ma obowiązek uczynienia tego w sposób prawidłowy, czyli zgodny ze stanem rzeczywistym. Innymi słowy organ podatkowy winien w swym władczym rozstrzygnięciu, korygującym (bądź zastępującym) rozliczenie podatnika, uwzględnić wszelkie elementy tzw. "rachunku podatkowego".
Zatem, gdy organ podatkowy w prowadzonym postępowaniu podatkowym stwierdzi, że doszło do sprzedaży wyrobów określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002r. do innych celów niż opałowe, powinien, także z uwagi na treść § 14 ust. 2 tego rozporządzenia przejąć na siebie kompetencje, dotąd zastrzeżone podatnikowi, które sprowadzają się do wyliczenia ciążącego na podatniku obowiązku podatkowego. Ma to bowiem służyć, jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w rzeczywistej wysokości.
Z powyższego wynika, że bez znaczenia jest okoliczność, iż skarżąca spółka w toku postępowania podatkowego nie występowała o uwzględnienie, przy określaniu jej zobowiązania podatkowego, podatku akcyzowego zapłaconego w cenie nabycia, bowiem organy podatkowe w postępowaniu podatkowym zobligowane były wyliczyć podatek akcyzowy przy uwzględnieniu § 14 ust. 2 rozporządzenia, o ile z dokumentacji sprawy wynikało, że spełnione były warunki z § 25 tego aktu.
Z przyczyn wyżej wskazanych za błędny należało uznać pogląd Sądu I instancji, że organy podatkowe nie były zobowiązane uwzględnić regulacji z § 14 ust. 2 rozporządzenia, gdyż skarżąca spółka na etapie postępowania podatkowego nie wyraziła woli skorzystania z tego uprawnienia. Skoro strona skarżąca zarzut w tym przedmiocie zgłosiła przed Sądem, obowiązkiem Sądu I instancji było skontrolowanie zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu prawidłowej wykładni § 14 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002r. Wobec błędnej wykładni tychże norm prawnych ani organ podatkowy, ani Sąd I instancji nie rozważały, czy dysponują stosownym materiałem dowodowym w tym zakresie, co skutkowało naruszeniem art. 122 O.p. i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jak to zarzuciła trafnie spółka wnosząca skargę kasacyjną.
Częściowo błędna jest także przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia § 6 ust. 2 pkt 2 i pkt 5 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002r. Jak już wskazano wyżej przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w R., składanie oświadczeń, aczkolwiek ma walor materialnoprawny, gdyż od ich złożenia zależy możliwość zastosowania zniżki w akcyzie, nie jest celem samym w sobie, zatem prawidłowość oświadczeń musi być oceniana zawsze przy uwzględnieniu realizacji celu, któremu służy oświadczenie. Celem oświadczeń jest umożliwienie kontroli rzeczywistego przeznaczenia oleju opałowego na cele opałowe.
Podanie w oświadczeniu, zgodnie z wymogami § 6 ust. 2 pkt 4 i pkt 5 rozporządzenia, rodzaju, typu i liczby urządzeń grzewczych oraz miejsca gdzie się znajdują ma umożliwić łatwe skontrolowanie, czy ilość nabywanego paliwa jest adekwatna do urządzeń, do których paliwo jest przeznaczone, a następnie ewentualne sprawdzenie, czy nabywca pod wskazanym adresem używa opisanego w oświadczeniu urządzenia grzewczego. Wszystko to służy realizacji opisanego wyżej celu tj. stworzeniu możliwości skontrolowania, czy olej opałowy przeznaczony został na cele opałowe.
Mając na uwadze rozważania powyższe, uznać należy, że gdy w oświadczeniu podana jest nazwa producenta pieców oraz model pieca, to urządzenie grzewcze można precyzyjnie zidentyfikować, zatem oświadczenie jest poprawne, nawet jeżeli nie jest w nim odrębnie podany typ i model urządzenia, gdy z informacji zawartej w oświadczeniu wynika zarówno rodzaj (piec), jak i typ (nr modelu pieca określony przez producenta).
Nie są natomiast usprawiedliwione pozostałe zarzuty kasacyjne spółki.
Nietrafny jest pogląd o konieczności pominięcia § 6 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r. z uwagi na naruszenie przez powołane przepisy art. 2, art. 217 i 84 Konstytucji RP spowodowane niezgodnością z treścią delegacji ustawowej w dacie jego wydania. Przepis art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym został znowelizowany z dniem 1 października 2002 r., zatem w okresie, którego sprawa dotyczy delegacja była prawidłowa. Ponadto Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 września 2010r. w sprawie o sygn. akt P 94/08 orzekł, że § 6 ust. 5 rozporządzenia jest zgodny z art. 2, art. 217 w zw. z art. 84 Konstytucji RP, czym przesądził omawianą kwestię.
Błędny jest pogląd wnoszącej skargę kasacyjną spółki, że działania operacyjne komórki Szczególnego Nadzoru Podatkowego Urzędu Celnego w Z. podjęte w dniu [...] maja 2005 r. były działaniami podjętymi w ramach kontroli podatkowej. Jak wynika z protokołu zatrzymania przedmiotów (oświadczeń) z dnia [...] maja 2005r. sporządzonego przez organ dokonujący zatrzymania, dokumentującego czynność zatrzymania, czynność ta była podjęta w trybie k.p.k. i k.k.s., nie zaś jako czynność kontroli podatkowej.
Nietrafne są zatem zarzuty wnoszącej skargę kasacyjną spółki dotyczące bezprawnego włączenia do materiału dowodowego sprawy protokołów zatrzymania oświadczeń, jako dokumentów z kontroli podatkowej prowadzonej z naruszeniem prawa tj. art. 284a § 3 O.p. Wymieniony protokół ma walor dokumentu urzędowego i w świetle treści art. 180 § 1, art. 181, art. 191 i art. 194 § 1 O.p. brak podstaw do pominięcia go jako dowodu w postępowaniu podatkowym.
Za nieusprawiedliwione uznaje Naczelny Sąd Administracyjny procesowe zarzuty kasacyjne dotyczące niemożliwości włączenia do materiału dowodowego sprawy podatkowej oświadczeń zatrzymanych u strony w dniu [...] maja 2005r. Nie oceniając sposobu w jaki oświadczenia te zostały zatrzymane, uznać należy, że w żadnym razie nie stanowią one dokumentów z czynności kontroli, o których mowa w art. 284a § 3 O.p., bowiem nie zostały wytworzone ani w związku z kontrolą, ani w wyniku kontroli. Oświadczenia są dokumentami źródłowymi spółki, zatem zawsze stanowią dowód w postępowaniu podatkowym w związku z treścią art. 181 O.p. Należy też zwrócić uwagę, że podatnik kwestionując ich walor dowodowy w sprawie niniejszej nie przedstawił na żadnym etapie postępowania innych oświadczeń, mimo że był do tego wzywany i zobowiązany. Trafne było więc włączenie do materiału dowodowego i czynienie ustaleń na podstawie posiadanych przez organ oświadczeń nabywców i zasadnie Sąd I instancji nie dopatrzył się w takim działaniu organu rażącego naruszenia prawa procesowego. W tym stanie rzeczy zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 284a § 3 i § 2 O.p. oraz 286 O.p. należy uznać za nieusprawiedliwione.
Mając na uwadze rozważania powyższe, a także okoliczność, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji uchylające zaskarżoną decyzję jest trafne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji korygując częściowo błędne uzasadnienie wyroku Sądu I instancji w granicach zakwestionowanych zarzutami kasacyjnymi spółki.
Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ podatkowy jest związany wykładnią prawa przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 i 207 § 2 p.p.s.a.