Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 606/20

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 5 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 276/19, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę T. B. (dalej: skarżącego) na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] kwietnia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zamościu w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018.

W motywach rozstrzygnięcia WSA wskazał, że istotę sporu stanowiła kwestia zasadności odmowy przyznania stronie jednolitej płatności obszarowej (JPO) na rok 2018 i jednocześnie nałożenia na nią administracyjnej kary pieniężnej w związku ze stwierdzonymi w toku kontroli administracyjnej nieprawidłowościami. Zdaniem organów obu instancji, skarżący nie spełnił warunku "posiadania" w odniesieniu do nieruchomości rolnych oznaczonych jako działki rolnych nr 5/1 i nr 5/2, w związku z czym nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1312, dalej: ustawa o płatnościach bezpośrednich). Powołując się na pojęcie "posiadania" określone w art. 336 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1145, dalej: k.c.) oraz orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy przyjął, że dla przyznania omawianej płatności istotne jest to, czy wnioskodawca faktycznie włada gruntem przy spełnieniu wymogów kwalifikowalności przewidzianych ustawą o płatnościach bezpośrednich.

Natomiast zdaniem skarżącego, organ dokonał błędnej wykładni pojęcia posiadania, jak również błędnie uznał zadeklarowane działki jako obszary, które są wykorzystywane głównie do prowadzenia działalności pozarolniczej.

Sąd wskazał, że posiadanie uprawniające do płatności obszarowych (w tym jednolitej płatności obszarowej) za dany grunt rolny powinno polegać na faktycznym władztwie nad tym gruntem, mającym postać efektywnego i trwałego użytkowania rolniczego, wykonywanego w imieniu i na rachunek podmiotu deklarującego te grunty do płatności.

WSA stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że zadeklarowane przez skarżącego grunty o pow. 50,14 ha znajdujące się w jego władaniu na podstawie umowy oznaczonej jako "umowa użyczenia" - nie stanowią gruntów kwalifikujących się do przyznania jednolitej płatności obszarowej.

WSA wskazał, że w sprawie bezsporne było to, że skarżący 11 maja 2018 r. złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. We wniosku, obejmującym również jego zmianę z 12 czerwca 2018 r., do jednolitej płatności obszarowej zadeklarował m.in. działki rolne o łącznej powierzchni 50,14 ha, położone na działkach ewidencyjnych nr 5/1 i nr 5/2 na terenie miasta Lublina, w obrębie Państwowego Muzeum na Majdanku. Jak wynika z treści umowy z 23 maja 2018 r., zawartej pomiędzy skarżącym a Państwowym Muzeum na Majdanku, zobowiązał się on do wykoszenia i zbioru trawy na wymienionych działkach, a także do jej wywiezienia, utylizacji, bądź innego zagospodarowania we własnym zakresie. Koszenie takie miało się odbywać dwa razy w roku, w ustalonym telefonicznie terminie. Umowa została zawarta na okres do 31 grudnia 2019 r. i określono ją jako "umowę nieodpłatną". Zgodnie z aneksem do powyższej umowy zawartym 25 maja 2018 r., umowa otrzymała brzmienie określone w załączniku do aneksu, tj. jako "Umowa nieodpłatnego użyczenia nr [...]".

Z treści aneksu wynikało również, że jej przedmiotem jest nieodpłatne użyczenie nieruchomości na terenie Państwowego Muzeum na Majdanku w celu mechanicznego koszenia, zbioru trawy i wykorzystywania jej do celów rolniczych. Aneks ten został złożony przez skarżącego w siedzibie organu I instancji 4 stycznia 2019 r.

WSA uznał, że przedstawiona przez skarżącego umowa, uzupełniona aneksem, została przez strony tej umowy nazwana "Umową nieodpłatnego użyczenia nr [...]". Zatem ze swej istoty nie nosiła ona cech trwałości. Pomimo bowiem tego, że została zawarta na okres do 31 grudnia 2019 r., w każdym czasie mogła zostać rozwiązana. Sąd zauważył również, że użyczenie gruntów w niej wymienionych nie doprowadziło do objęcia ich przez skarżącego w posiadanie. Już te okoliczności, ocenione przez organy prawidłowo, uzasadniały odmowę przyznania płatności w tym zakresie, skoro przez posiadacza uprawnionego do jednolitej płatności obszarowej należy rozumieć producenta rolnego, który w sposób samodzielny prowadzi działalność rolniczą na zadeklarowanych działkach rolnych, a działki te wchodzą w skład jego gospodarstwa rolnego.

Skarżący nie mógł zatem w sposób samodzielny i nieskrępowany decydować o rodzaju oraz zakresie prowadzonej na tych działkach działalności rolniczej, bowiem cel ten został odmiennie określony w zawartej umowie. Skarżący miał jedynie możliwość wejścia na wskazane grunty, aby dokonać czynności określonych w umowie, przez co samą umowę zbliżało to - zdaniem WSA - raczej do umowy o dzieło w rozumieniu art. 627 k.c., gdzie wynagrodzeniem jego wykonawcy byłoby prawo do zagospodarowania wykoszonej trawy we własnym zakresie.

W ocenie WSA organy w sposób uzasadniony przyjęły, że działki ewidencyjne nr 5/1 i nr 5/2 położone na terenie miasta Lublina, w obrębie Państwowego Muzeum na Majdanku, nie były przedmiotem posiadania i nie weszły w skład gospodarstwa rolnego skarżącego. Skarżący nie spełnił zatem warunków do przyznania jednolitej płatności obszarowej, określonych w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w zw. z art. 32 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 347 z 20 grudnia 2013 r., s. 608, dalej: rozporządzenie nr 1307/2013).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji skutkiem powyższego były dalsze prawidłowe ustalenia organu wskazujące, że powierzchnia uprawniona do płatności była mniejsza niż zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2018. Dla działki ewidencyjnej o nr 5/1 powierzchnia obszaru wykluczonego wyniosła 1,19 ha, a dla działki ewidencyjnej o nr 5/2 powierzchnia ta wyniosła 48,95 ha. Z kolei dla działki ewidencyjnej o nr 710 zasadnie wykluczono obszar 0,07 ha. Zatem łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z jednolitej płatności obszarowej z wymienionych działek ewidencyjnych (nr 710, nr 5/1 i nr 5/2) wyniosła łącznie 50,21 ha. WSA wskazał, że stosownie do powyższych niewadliwych ustaleń faktycznych organ był zobowiązany do zastosowania art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, zgodnie z którym, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego pomniejszonego o 1,5 krotność stwierdzonej różnicy.

Zmniejszenie płatności, wyliczone jako 1,5 krotność stwierdzonej różnicy przekraczało powierzchnię stwierdzoną do płatności, w związku z czym organy prawidłowo przyjęły, że należało odmówić skarżącemu przyznania płatności i naliczyć karę administracyjną. Wysokość kary administracyjnej obliczona w sposób zgodny z powyższymi przepisami wyniosła 16.666,30 zł.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organy rozpatrujące sprawę nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; dalej: k.p.a.).

WSA wskazał, że stwierdzenie opisanych nieprawidłowości musiało w okolicznościach tej sprawy skutkować odmową przyznania jednolitej płatności obszarowej w całości i nałożeniem sankcji, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Uzasadnienie takiego stanowiska znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania, ewentualnie - uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego:

1. a) art. 336 k.c. w związku z art. 8 ust. 1 pkt.
2. 1) i 2) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015 r. poz. 308, t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1312, dalej jako: ustawa o płatnościach) poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia posiadania, co skutkowało uznaniem, iż nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 8 ust. 1 pkt 1) i 2) ustawy o płatnościach, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi;

w związku z:

1. b) art. 32 ust. 2 lit. a) i ust. 3 rozporządzenia nr 1307/2013 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędnym uznanie zadeklarowanych działek za obszary, niebędące w myśl przywołanego przepisu "kwalifikowanymi hektarami".

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Pismem z 2 lipca 2020 r. organ wskazał, że 25 czerwca 2020 r. zostało wydane postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania z urzędu w sprawie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2018. Kserokopia ww. postanowienia została załączona do pisma. Z uzasadnienia postanowienia z 25 czerwca 2020 r. wynika, że przesłanką wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr 680/5, położonej w województwie lubelskim, powiat zamojski, gmina stary Zamość, obręb ewidencyjny W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.).

Ponadto art. 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu wskazanie dlaczego powinien być zastosowany.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, a orzekający w sprawie Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę, prawidłowo ocenił wydane w sprawie decyzje administracyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując kontroli powyższego wyroku WSA i akceptując treść rozstrzygnięcia tego Sądu, na wstępie rozważań dotyczących zarzutów skarżącego kasacyjnie uznaje za zasadne wskazanie istotnych elementów normatywnych, a dotyczących przed wszystkim charakteru prawnego gruntów, które – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – mogą stanowić grunty, które mogą być wykorzystywane dla działalności rolniczej, a to w aspekcie "uprawnienia do płatności na kwalifikujący się hektar w państwie członkowskim, w którym przydzielono uprawnienie".

Skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzi, że prowadzona przez niego działalność rolnicza jest zgodna w przepisami prawa unijnego. Jako podstawę prawną tej działalności wskazuje art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, który definiuje pojęcie "kwalifikujący się hektar" wskazując, iż termin ten oznacza (w zakresie będącym przedmiotem zaskarżenia) wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu 30 czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii w dniu 1 maja 2004 r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub - w przypadku gdy obszar wykorzystuje się także do prowadzenia działalności pozarolniczej - wykorzystywane w przeważającym zakresie do prowadzenia działalności rolniczej. Państwa członkowskie UE ustanawiają kryteria wykonania niniejszego ustępu na swoim terytorium (art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 1307/2013).

Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdza, że teren wskazany przez skarżącego kasacyjnie tj. teren Państwowego Muzeum na Majdanku nie stanowi w jakimkolwiek zakresie użytku rolnego gospodarstwa rolnego. Podkreślić należy, że pierwszym aktem prawnym normującym charakterystykę tego terenu była ustawa o upamiętnieniu męczeństwa Narodu Polskiego i innych Narodów na Majdanku z dnia 2 lipca 1947 r. (Dz.U. Nr 52, poz. 266). Art. 1 tej ustawy stanowi, że "tereny byłego hitlerowskiego obozu koncentracyjnego na Majdanku wraz z wszelkimi znajdującymi się tam zabudowaniami i urządzeniami zachowuje się po wsze czasy jako Pomnik Męczeństwa Narodu Polskiego i innych Narodów. Na terenach tych tworzy się Państwowe Muzeum na Majdanku, którego zadaniem jest: zbieranie i gromadzenie dowodów i materiałów, dotyczących zbrodni hitlerowskich, udostępnianie ich społeczeństwu oraz naukowe ich opracowanie" (art. 3 ust. 1 ww. ustawy).

Podstawowym aktem normatywnym, regulującym obecnie problematykę byłych hitlerowskich obozów zagłady jest ustawa z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz.U. z 2015 r., poz. 2120, dalej: ustawa o ochronie). Na podstawie delegacji ustawowej wydane zostało także rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie określenia granic Pomnika Zagłady, na obszarze którego jest położony Pomnik Męczeństwa na Majdanku oraz obszaru i granic jego strefy ochronnej (Dz.U. Nr 171, poz. 1017).

Z uzasadnienia projektu ustawy o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady wynika, że: "ochrona miejsc męczeństwa i zagłady narodów, w tym zwłaszcza obozów koncentracyjnych i obozów zagłady, a także dbałość o utrzymanie spokoju na ich terenie stanowi zadanie Rządu polskiego. Ochrona Miejsc Martyrologii Narodów polega na tworzeniu ich stref ochronnych oraz uregulowaniu w sposób szczególny odbywania na obszarze Miejsc Martyrologii Narodów i ich stref ochronnych zgromadzeń, prowadzenia działalności gospodarczej, budowy obiektów budowlanych; tymczasowych obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, a także wywłaszczania nieruchomości."

Na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie akt ten określa zasady ochrony terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady, zwanych "Pomnikami Zagłady". Ochrona Pomników Zagłady polega na tworzeniu ich stref ochronnych oraz wprowadzeniu na obszarze Pomników Zagłady i ich stref ochronnych szczególnych zasad dotyczących m.in. prowadzenia działalności gospodarczej (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie). Pomnikami Zagłady są tereny, na których jest położony m.in. Pomnik Męczeństwa na Majdanku (art. 2 pkt 2 ustawy o ochronie).

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że z perspektywy niniejszej sprawy istotny jest przepis art. 8 ust. 1 ustawy o ochronie, który stanowi, że: "Na obszarze Pomnika Zagłady i jego strefy ochronnej działalność gospodarcza może być prowadzona jedynie w zakresie niezbędnym do zabezpieczenia Pomnika Zagłady przed zniszczeniem lub uszkodzeniem, zapewnienia porządku i czystości na jego terenie, stałej konserwacji lub oznakowania jego granic albo granic strefy ochronnej oraz niezbędnej obsługi osób odwiedzających ten Pomnik."

Tak więc działalność gospodarcza na terenie Pomnika może być prowadzona wyłącznie w wyżej określonym zakresie. Celem tej działalności może być wyłącznie:

1. 1) zabezpieczenie Pomnika Męczeństwa na Majdanku przed zniszczeniem lub uszkodzeniem,
2. 2) zapewnienie porządku i czystości na jego terenie,
3. 3) stała konserwacja lub oznakowanie jego granic albo granic strefy ochronnej oraz niezbędnej obsługi osób odwiedzających.

Z uwagi na szczególny zakres ochrony tego terenu, unormowany w ww. ustawie o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że na terenie tym nie może być prowadzona działalność gospodarcza o charakterze działalności rolniczej. Brak jest podstaw normatywnych do uznania terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady jako użytków rolnych gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 32 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013. W konsekwencji powyższego brak jest także jakichkolwiek podstaw normatywnych do uznania - deklarowanych przez T. B. obszarów, a położonych na terenie Państwowego Muzeum na Majdanku do płatności w ramach unijnej polityki rolnej - jako działek rolnych.

Z uwagi na powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że niezasadny jest także zarzut kasacyjny naruszenia art. 336 k.c. w związku z art. 8 ust. 1 pkt.

1) i 2) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ww. ustawy jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: (a) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; (b) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności.

Podkreślenia wymaga, że zarówno organy administracji publicznej, jak i kontrolujący działalność tych organów Sąd pierwszej instancji, dokonując analizy stanu prawnego, jak i faktycznego, akcentowały w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć brak trwałego charakteru zawartej pomiędzy stronami umowy, wskazując, że z treści § 1 umowy z 23 maja 2018 r. (która została zmieniona umową z 25 maja 2018 r.), zawartej pomiędzy skarżącym kasacyjnie a Państwowym Muzeum na Majdanku jednoznacznie wynika, że przedmiotem umowy jest nieodpłatne użyczenie nieruchomości na terenie Państwowego Muzeum na Majdanku wyłącznie w celu mechanicznego koszenia, zbioru trawy i wykorzystania jej (tj. trawy) do celów rolniczych. Podkreślić należy, że wynikające z ww. umowy prace miały charakter sporadyczny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 lutego 2019 r. (w sprawie dotyczącej działek położonych na terenie lotniska cywilnego, sygn. I GSK 1030/19, CBOiS), wskazał, że zakwestionowane obszary deklarowanych działek nie można uznać za "kwalifikujące się hektary" w rozumieniu art. 32 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013, co zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich jest jedną z koniecznych przesłanek do uzyskania przedmiotowej płatności.

T. B., złożył wniosek w zakresie gruntu, który nie spełniał przesłanki normatywnej powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013. W konsekwencji powyższego nie posiadał uprawnienia - z uwagi na brak spełnienia wyżej opisanej przesłanki w zakresie gruntu - do przyznania wnioskowanych płatności.

Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując analizy pisma procesowego organu z 2 lipca 2020 r., stwierdza, że nie zaistniały prawne podstawy do zawieszenia postępowania sądowego w trybie art. 56 p.p.s.a. albowiem postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania z urzędu w sprawie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2018 zostało wydane 25 czerwca 2020 r., natomiast skarga do WSA została złożona pismem z 29 maja 2019 r. Przepis art. 56 p.p.s.a. normujący instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego stanowi, że postępowanie sądowe podlega zawieszeniu w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. Podkreślić należy, że wnioskowi zmierzającemu do uruchomienia postępowania mającego na celu wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, nie stoi na przeszkodzie prowadzona kontrola sądowa tej decyzji i to bez względu na etap, w jakim kontrola ta się znajduje (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2016 r., II GSK 2278/16).

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.