Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 169/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazania zniszczenia towaru.
W dniu 17 sierpnia 2009 r. skarżący złożył skargę kasacyjną od tego wyroku.
W piśmie z dnia 11 grudnia 2009 r. M. C. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w S. z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie ze skargi na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia 2 maja 2008 r. o zniszczeniu samochodu osobowego marki O. K. nr nadwozia [...], rok produkcji 1988.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że pismem z dnia 7 grudnia 2009 r. został poinformowany przez Naczelnika Wydziału Likwidacji Towarów w Izbie Celnej w O. o planowanym przystąpieniu w dniu 21 grudnia 2009 r. do wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia 2 maja 2008 r. Oznacza to, zdaniem skarżącego, że w sprawie pojawiły się nowe okoliczności sprawy – poprzednia decyzja organu II instancji o przystąpieniu do zniszczenia pojazdu w dniu 21 października 2009 r. w oparciu o decyzję tego organu z dnia 26 listopada 2008 r. nie doszła do skutku i podmiot zamierzający zniszczyć samochód skarżącego powołuje się na inną decyzję.
Skarżący powołał się ponadto na zagrożenie zniszczenia unikalnego radia samochodowego wraz z głośnikami oraz fakt, że zaimportowany samochód jest unikatowy w skali globalnej, z uwagi na swój rok produkcji i model. Oznacza to, że zniszczenie go spowoduje utratę możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego. Skutki będą niemożliwe do odwrócenia, pojazd ten nie jest już produkowany. Skarżący podniósł także, że w pojeździe znajduje się nadal pamiątka rodzinna, przedstawiająca wartość sentymentalną. Stwierdził, że z niezrozumiałych przyczyn organ po 10 latach przetrzymywania samochodu dąży do jego szybkiego zniszczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało oddalić.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiono skargę, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zasadniczo dotyczy aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego, jednakże dalsze postanowienia wskazują na możliwość wniesienia o wstrzymanie wykonania również aktu bezpośrednio poprzedzającego akt zaskarżony, a także wszelkich aktów wydanych w postępowaniach związanych z postępowaniem zakwestionowanym przez skarżącego, dotyczących jego praw lub obowiązków. Wprawdzie skarżący stwierdził błędnie we wniosku, że skarga dotyczy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego a nie Dyrektora Izby Celnej, to mając na uwadze powyższe wywody należało uznać, że w rozpatrywanym wniosku skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, która została utrzymana w mocy przez zaskarżoną do WSA w S. decyzję organu II instancji, a zatem wniosek ten był dopuszczalny.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący występował już na etapie postępowania kasacyjnego o udzielenie ochrony tymczasowej. Postanowieniem z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt I GSK 669/09, NSA oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia 26 listopada 2008 r.
Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności (...) sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Skarżący powołał się we wniosku na zaistnienie nowej okoliczności w postaci zmiany decyzji będącej podstawą przystąpienia do zniszczenia samochodu. Z akt sprawy wynika jednak, że oba pisma informujące skarżącego o zamiarze zniszczenia pojazdu wskazywały na przystąpienie przez organ do wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia 2 maja 2008 r. (pisma z dnia 2 października 2009 r. i z dnia 7 grudnia 2009 r., k. 23 i k. 41 akt). Twierdzenie strony o zaistnieniu przesłanki do zmiany postanowienia o odmowie wstrzymania decyzji jest zatem błędne. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ponadto, że art. 61 § 4 p.p.s.a., na który powołuje się skarżący w uzasadnieniu wniosku, w ogóle nie ma w sprawie zastosowania. Wnioski skarżącego dotyczą bowiem dwóch różnych aktów. Chociaż zostały one wydane w granicach tej samej sprawy, nie można przyjąć, że NSA rozpoznając te wnioski rozstrzygał w tym samym przedmiocie.
Przechodząc do oceny zasadności wstrzymanie wykonania wskazanej we wniosku decyzji organu celnego należy podkreślić, że ustawa nie precyzuje pozytywnych przesłanek, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Ocena, czy wskazane przez stronę okoliczności są wystarczające do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a zatem czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pozostaje w wyłącznej kompetencji sądu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności faktyczne podniesione w uzasadnieniu wniosku nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oświadczenie skarżącego, że pojazd jest unikatowy, nie wsparte żadnymi dowodami również nie jest przekonujące. Niewystarczające dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jest również enigmatyczne powoływanie się przez skarżącego na fakt pozostawienia w samochodzie pamiątki rodzinnej cennej w wielu aspektach. Skutku takiego nie może odnieść także powołanie się na ryzyko zniszczenia zamontowanego w samochodzie radia. Cechą produkowanych fabrycznie sprzętów i pojazdów jest powszechność ich występowania. W sytuacji gdy strona nie wykazała przeciwnej okoliczności, sąd administracyjny nie miał podstaw do wydania innego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.