Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Go 1472/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę R. P. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z kolei w myśl art. 231 p.p.s.a. skarga podlega wpisowi stosunkowemu, jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. W innych sprawach pobiera się wpis stały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja dotyczyła klasyfikacji taryfowej. Klasyfikacja taka, zdaniem Sądu prowadzi do ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego, jednakże przedmiotem sprawy nie są należności celne. Zmiana klasyfikacji taryfowej nie wywołuje bezpośrednio sporu co do wysokości długu celnego, a to dług celny określa powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych.
Sąd podał, że zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), dalej: rozporządzenie, wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a., w sprawach nieobjętych wpisem stosunkowym wpis stały od skargi z zakresu prawa celnego wynosi 500 zł.
Zdaniem Sądu, wobec stwierdzenia, że wniesiona przez adwokata skarga podlegała wpisowi stałemu a wpis ten nie został uiszczony, skargę skarżącej spółki należało odrzucić.
Spółka R. P. złożyła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie, które zaskarżyła w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła:
- 1. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), poprzez jego błędną wykładnię, a w następstwie tego niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do następujących przepisów:
- - art. 65 § 4 pkt 2 w związku z art. 3 § 1 pkt 2, 8 i 9 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna oraz
- 2. naruszenia następujących przepisów postępowania w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.):
- - art. 221 p.p.s.a. w związku z art. 230 p.p.s.a. i art. 231 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez ustalenie charakteru i wysokości wpisu na podstawie niewłaściwych przepisów, a w efekcie poprzez odrzucenie skargi przy mylnym założeniu, iż mają do niej zastosowanie przepisy o wpisie stałym,
- - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. oraz § 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, poprzez nieustalenie charakteru i wysokości wpisu od skargi na podstawie właściwych przepisów oraz odrzucenie skargi z pominięciem wezwania spółki do uiszczenia wpisu, mimo iż wezwanie to w przedmiotowej sprawie było obligatoryjne, a odrzucenie skargi dopuszczalne dopiero po nie uiszczeniu przez spółkę wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia jej przedmiotowego wezwania,
- - art. 218 p.p.s.a. w związku z art. 215 § 1 i art. 216 p.p.s.a., poprzez uznanie, z pominięciem procedury sprawdzenia podanej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, że wartość ta została podana w sposób nieprawidłowy, a przez to naruszenie kolejnych przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- - art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnych praw i wolności spółki w zakresie jej uprawnień do zaskarżenia niezgodnego z prawem orzeczenia, sądowego dochodzenia naruszonych wolności i praw oraz sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że jej zdaniem, wbrew twierdzeniom Sądu, przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Z uwagi na to, że dług celny jest definiowany jako powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia określonej kwoty pieniężnej, dług ten jest w istocie należnością pieniężną, jaką dłużnik jest zobowiązany zapłacić z tytułu wprowadzenia towarów na polski obszar celny.
Spółka wskazała, że nie kwestionuje, iż uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe wynikać może zarówno z przyczyn, niewpływających na kwotę wynikającą z długu celnego, zwraca jednak uwagę, iż możliwe są sytuacje, że uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe będzie efektem błędnej, zdaniem organów celnych, klasyfikacji objętych nim towarów, która to klasyfikacja wpływa na kwotę wynikającą z długu celnego.
W ocenie spółki, postanowienie naruszyło przepisy art. 65 § 4 pkt 2 w związku z art. 3 § 1 pkt 2, 8 i 9 Kodeksu celnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, dokonując błędnej wykładni, a następnie niewłaściwie stosując ww. przepisy. Gdyby ww. przepisy zostały w prawidłowy sposób zinterpretowane i zastosowane, to Sąd uznałby, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie były należności pieniężne i rozpoznałby skargę spółki.
Sąd odrzucając podlegającą wpisowi stosunkowemu skargę, naruszył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Odrzucenie skargi nastąpiło bowiem z pominięciem obligatoryjnie wymaganej procedury wezwania spółki do uiszczenia należnego wpisu stosunkowego w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Dopiero nieuiszczenie przez spółkę wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia jej wezwania, uzasadniałoby odrzucenie skargi, jako nieopłaconej.
W ocenie spółki, Sąd naruszył przepis art. 218 p.p.s.a., ponieważ w sytuacji, gdy powziął wątpliwości co do prawidłowości podanej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, nie zarządził sprawdzenia tej wartości, jak czynił to w sprawach skarg składanych w postępowaniu o tożsamym stanie faktycznym i prawnym. W szeregu innych spraw, w których skarżący złożył skargi na dokładnie tego samego rodzaju decyzje Dyrektora Izby Celnej, Sąd wzywał Spółkę do uiszczenia wpisu stosunkowego.
Zdaniem spółki, wydając zaskarżone postanowienie Sąd naruszył konstytucyjne prawa i wolności spółki, odrzucił bowiem skargę spółki, na podstawie błędnie przyjętego przedmiotu zaskarżenia oraz przepisów prawa nie mających zastosowania w sprawie. Postanowienie to skutkuje w efekcie pozbawieniem spółki, określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.
Sąd I instancji, naruszając przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz bezpodstawnie odrzucając skargę spółki, pozbawił ją prawa do skutecznego uruchomienia procedury przed sądem, a przez to pozbawił ją dostępu do sądu oraz naruszył art. 45 ust 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca trafnie bowiem zarzuca, iż kwestionowane orzeczenie Sądu I instancji narusza art. 221 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji wadliwie przyjął, iż skarga podlega opłacie stałej na podstawie § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W myśl tego przepisu, wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu prawa celnego – 500 zł. Przepis ten nie przewiduje możliwości pobierania wpisu stałego również w przypadkach, gdy zaskarżonym aktem objęta jest należność pieniężna. Podkreślić należy, iż w art. 231 p.p.s.a. wyraźnie ograniczono możliwość pobierania wpisów stałych do przypadków innych niż te, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja, której przedmiot obejmował m.in. określenie kwoty wynikającej z długu celnego (art. 65 § 4 pkt 2 lit. b) Kodeksu celnego). Zatem przedmiotem zaskarżenia był akt obejmujący należności pieniężne, co z wskazanych wyżej powodów uzasadniało pobranie wpisu stosunkowego.
Już tylko z tych przyczyn skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Nie zachodzi zatem konieczność ustosunkowania się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za uzasadnioną i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.
Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2005 r. sygn. akt II OSK 702/05, ONSAiWSA 2006/1/16; uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, niepubl.).