Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 13 listopada 2008 roku, w sprawie o sygn. akt I SA/Go 704/08, oddalił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym.
W dniu [...] kwietnia 2006 r. na podstawie jednolitego dokumentu administracyjnego SAD nr [...], skarżący J. K. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu sprowadzony ze Szwajcarii, używany samochód osobowy marki [...] o pojemności silnika 1390 cm3, rok produkcji 1999. Skarżący zadeklarował wartość pojazdu na kwotę 400 CHF, zgodnie z załączonym do zgłoszenia celnego rachunkiem (bez numeru) z dnia 27 kwietnia 2006, którego wystawcą była szwajcarska firma A. Po zwolnieniu towaru organ celny, stosownie do art. 78 ust. 1 i 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego dokonał z urzędu kontroli opisanego wyżej zgłoszenia celnego i w toku tych czynności otrzymał z Izby Celnej w B. wynik weryfikacji dokumentów transakcyjnych przeprowadzonych przez szwajcarską administrację celną, z których wynikało, że występująca jako sprzedawca pojazdu sprowadzonego przez skarżącego firma A. nie została odnaleziona pod adresem zamieszczonym na pieczątce na rachunku, a wszelkie próby wyjaśnienia istnienia tej firmy pozostały bez rezultatu. Na tej podstawie przyjęto, że wymieniony podmiot nie istnieje.
W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w Z. postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru, retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz określenia prawidłowych wysokości kwot należnych podatków z tytułu importu.
Wartość celna spornego samochodu została ustalona według metody zastępczej, tzw. metody ostatniej szansy, a jako podstawę tego ustalenia przyjęto wartość określoną przez powołanego przez organ pierwszej instancji biegłego eksperta z zakresu techniki motoryzacyjnej, który w opinii z dnia 29 listopada 2007 r., na zasadzie porównania z podobnym pojazdem wyprodukowanym w innym kraju niż Wspólnota, ale pojazdu tego samego rodzaju i podrodzaju, o niemalże identycznych parametrach trakcyjno-technicznych, jak samochód sprowadzony przez skarżącego, a mianowicie z samochodem wyprodukowanym w Japonii, marki Nissan Almera 1.4 MR 98, ustalił wartość rynkową brutto (na miesiąc kwiecień 2006 r.) na kwotę 13.600 zł.
Naczelnik Urzędu Celnego w Z., decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], określił dla sprowadzonego przez skarżącego samochodu osobowego marki R. wartość celną w wysokości 6.142 zł, kwotę wynikającą z długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 512 zł, kwotę podatku akcyzowego w wysokości 4.391 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 2.452 zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. J. K. podniósł zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 postanowień rozdziału 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wskazując, że art. 31 pkt 2 WKC wyraźnie zabrania ustalania wartości celnej na podstawie cen sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie. Według skarżącego porównanie sprowadzonego przez niego samochodu R. do innej marki i modelu, tj. do Nissana Almery 1.4 jest nieobiektywne, a podobne parametry trakcyjno-techniczne nie powinny być wystarczającym powodem takiego porównania.
Skarżący uznał za tendencyjny wybór samochodu japońskiego, dokonany przez biegłego a nadto twierdził, że przyjęta według Info Ekspert wartość rynkowa katalogowa jest wyraźnie zawyżona. W wycenie rzeczoznawcy nie został uwzględniony m.in. duży przebieg kupionego auta oraz uszkodzenie silnika. Skarżący twierdził też, że na podstawie pism szwajcarskiej administracji celnej, będących w posiadaniu organu celnego I instancji, nie można jednoznacznie stwierdzić, że firma, w której kupował samochód nie istniała w momencie zakupu pojazdu.
Kierując się wymogiem zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie, organ odwoławczy przekazał akta sprawy Naczelnikowi Urzędu Celnego w R. (miejsce zamieszkania skarżącego), celem umożliwienia stronie, zgodnie z art. 200 Ordynacji podatkowej, zapoznanie się z materiałem dowodowym. J. K. z powyższego prawa nie skorzystał, natomiast zażądał wydania kompletu uwierzytelnionych kopii dokumentów, w tym korespondencji prowadzonej między polską, a szwajcarską administracją celną.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w R. utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Z. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego organ celny ocenia jedynie jego poprawność formalną i nie ma możliwości dokonania oceny rzetelności danych wskazanych przez importera, dotyczących kraju bądź obszaru pochodzenia importowanego towaru. Dane te przyjmowane są jedynie jako deklaracja – oświadczenie, które w późniejszym okresie może zostać poddane bardziej szczegółowej kontroli merytorycznej, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa celnego. Wskazał też, że w świetle art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może m.in. w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym.
W celu sprawdzenia autentyczności załączonych dokumentów handlowych, organ celny może skierować je do weryfikacji do władz celnych kraju eksportu. Stąd sporny rachunek zakupu, wystawiony przez szwajcarską firmę A. przesłano do weryfikacji szwajcarskim władzom celnym. Organy orzekające w sprawie wzięły pod uwagę, że przy pismach z dnia 29 września 2006 r. (nr [...] oraz nr [...]) Dyrekcja Okręgu Celnego S. Sekcja Dochodzeniowa poinformowała, iż wystawca rachunku firma A. nie istnieje. Odnośnie rzekomych uszkodzeń auta organ wskazał, że z zapisu pola 18 dokumentu SAD wynikało, iż pojazd ten poruszał się na własnych kołach. W tych okolicznościach organ celny I instancji uznał, a organ odwoławczy ocenił, że było to zasadne, iż zaszły uzasadnione wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana wartość celna stanowi cenę faktycznie należną lub zapłaconą za importowany pojazd. Jak wskazał dalej organ, wystąpienie owych uzasadnionych wątpliwości pozwoliło, zgodnie z art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, na ustalenie wartości celnej inną metodą, niż metoda wartości transakcyjnej określona w art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.
Organ odwoławczy wskazał następnie sposób określenia wartości celnej towaru w rozpatrywanej sprawie. Wykluczając możliwość ustalenia wartości celnej sprowadzonego używanego samochodu osobowego metodą wartości transakcyjnej identycznych towarów, metodą wartości transakcyjnej podobnych towarów, metodą wartości opartej na cenie jednostkowej oraz metodą wartości kalkulowanej – z podaniem przyczyn tego wykluczenia - organ przyjął zasady wynikające z art. 31 WKC, czyli metodę tzw. ostatniej szansy. Na tej podstawie stwierdził, że zgodnie z postanowieniami Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., w przypadku ustalania wartości celnej przywożonych używanych pojazdów samochodowych w oparciu o wymienioną metodę tzw. ostatniej szansy, istnieje możliwość skorzystania z opinii rzeczoznawców, wyspecjalizowanych katalogów, czasopism zawierających ceny rynkowe pojazdów, w których wydawca zestawia średnie ceny pojazdów samochodowych (osobowych, terenowych, dostawczych, ciężarowych) na podstawie ogólnokrajowych badań rzeczoznawczych, prowadzonych w sposób fachowy przez specjalistów w dziedzinie motoryzacji (np. Eurotax, Info Ekspert).
Jak podał organ, w przypadku używanych pojazdów samochodowych ta metoda pozwala na właściwe uwzględnienie indywidualnych cech pojazdu używanego, również wtedy (albo szczególnie wtedy), gdy określone one zostają przez rzeczoznawcę w specjalistycznej opinii technicznej. W rozpatrywanej sprawie organ celny ustalając wartość celną metodą zastępczą zgodnie z dyspozycją art. 31 WKC, jako punkt wyjścia przyjął wartość przedmiotowego pojazdu określoną w opinii nr [...] z dnia 29 listopada 2007 r. i przy ustalaniu tej wartości pomniejszył jej wielkość o należności celne, podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy pobierane w związku z importem towaru.
Dyrektor Izby Celnej w R. stwierdził, że w świetle art. 31 ust. 2a WKC, z uwagi na fakt, iż samochody marki R. są produkowane na obszarze Wspólnoty, niedopuszczalne byłoby przyjęcie za punkt wyjścia czynionych obliczeń wartości pojazdów tej marki. Argumentował, że w takiej sytuacji Światowa Organizacja Celna (Studium 1.1. Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych) zaleca zastosowanie w ramach metody ostatniej szansy, metody wartości transakcyjnej towarów identycznych lub podobnych, w oparciu o podobne pojazdy produkowane w innych krajach. Za punkt wyjścia sporządzanej kalkulacji przyjmuje się wówczas katalogową cenę pojazdu podobnego, wyprodukowanego poza obszarem Wspólnoty, dokonując następnie odpowiedniego pomniejszenia ceny o takie elementy jak cło, podatek akcyzowy. Jak podkreślał organ, przy dokonywaniu obliczenia rzeczywistej wartości celnej posiłkowano się opinia techniczną wykonaną przez rzeczoznawcę techniki samochodowej i ruchu drogowego i to biegły rzeczoznawca PZM ustalił, iż przyjęty jako podobny samochód Nissan Almera ma niemalże identyczne parametry trakcyjno-techniczne, co przedmiot importu dokonanego przez skarżącego.
Dodatkowo organ wskazał, że realizując wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej, w postępowaniu zapewnił przestrzeganie wszystkich wskazanych w ustawie reguł postępowania dowodowego i zgodnie z treścią art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, zarówno zebrany przez organy celne, jak i przedstawiony przez stronę. W postępowaniu dowodowym dążył, na podstawie całości zebranego materiału dowodowego, do rzetelnego ustalenia faktów, zgodnie z zasadą bezstronności. Zaznaczył też, że prowadząc sprawę miał swobodę w kształtowaniu zakresu i środków postępowania dowodowego i nie był związany w gromadzeniu materiału dowodowego wnioskami strony, lecz sam mógł określać granice postępowania wyjaśniającego, kierując się własnym przekonaniem co do konieczności udowodnienia pewnych faktów.
Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi twierdził, że w treści decyzji obu instancji nie zostały uwzględnione okoliczności podawane przez skarżącego związane z zakupem auta i jego stanem technicznym (uszkodzony silnik). Nie uwzględniono też oświadczenia R. K., który był naocznym świadkiem transakcji zakupu przez skarżącego samochodu osobowego marki R. w miejscowości R. w Szwajcarii i posiadał wiedzę na temat okoliczności z tym związanych.
Skarżący twierdził też, że ustalenia co do nieistnienia firmy, w której dokonał on zakupu auta nie są pewne i jednoznaczne. Według niego organ celny powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie powinien w sposób całkowicie wierny opierać się na ustaleniach organu innego państwa. W ocenie skarżącego, z załączonego przez niego do skargi pisma z dnia 22 września 2006 r. szwajcarskiej administracji celnej wynika, że na podstawie wpisu do rejestru handlowego danego państwa nie można ocenić, czy dana firma istnieje, czy też nie, gdyż na przykład w przypadku firmy jednoosobowej obowiązek wpisu do rejestru uzależniony jest od obrotów firmy.
Skarżący utrzymywał w dalszym ciągu, iż przez odmowę wydania kserokopii pism szwajcarskiej administracji celnej znajdujących się w aktach, jak również przez odmowę skopiowania wymienionych dokumentów, uniemożliwiono mu skorzystanie z prawa zapoznania się z materiałem dowodowym, co niewątpliwie stanowiło naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej przez organy celne. Jak twierdził skarżący, w konsekwencji okoliczność ta spowodowała niemożność wnikliwej analizy całości zgromadzonych materiałów przedmiotowego postępowania i naruszyła prawo skarżącego do czynnego uczestniczenia w postępowaniu. W konkluzji stwierdził, iż wobec wskazanych w skardze uchybień, dotyczących zasad ogólnych Ordynacji podatkowej, zaskarżona decyzja powinna być uchylona.
Dyrektor Izby Celnej w R. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, bowiem zdaniem organu, zgłoszone w niej zarzuty są niezasadne. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że organy celne uniemożliwiły mu zapoznanie się z materiałem dowodowym. Wskazał, że w związku z wnioskiem skarżącego o przesłanie mu kopii całości akt sprawy, motywowanym znaczną odległością miejsca zamieszkania skarżącego od siedziby organu odwoławczego, Dyrektor Izby Celnej w R. w kwietniu 2008 r. przekazał całość akt sprawy Naczelnikowi Urzędu Celnego w R. Skarżący nie zapoznał się jednak z materiałem zgromadzonym w sprawie (m.in. w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej), a jedynie poprzestał na ponowieniu żądania wydania mu kopii pisma szwajcarskiej administracji celnej. Organ przyznał, że odmówiono spełnienia powyższego żądania strony, wyjaśniając przy tym, że spowodowane to było ograniczeniami wynikającymi z umowy międzynarodowej z dnia 9 czerwca 1997 r. zawartej pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., zaskarżonym skargą kasacyjną, wyrokiem z dnia 13 listopada 2008 r. oddalił skargę.
Zdaniem Sądu kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie było to, czy organy celne, przez odmowę wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów z akt sprawy (informacji szwajcarskich władz celnych) naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
W myśl art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej, w każdym stadium postępowania organ obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów. Stosownie do § 2 tego artykułu, czynności określone w § 1 dokonywane są w lokalu organu w obecności pracownika tego organu. Natomiast zgodnie z § 3 art. 178 Ordynacji podatkowej, strona może żądać uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. Przytoczony przepis określa uprawnienia strony postępowania w zakresie dostępu do akt, polegające przede wszystkim na prawie wglądu do akt. Prawo to jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem procesowym, i strona sama decyduje, w jaki sposób z tego skorzysta w celu obrony swoich interesów. Na organie podatkowym spoczywa natomiast obowiązek zapewnienia możliwości realizacji tego uprawnienia przez stronę. W literaturze przedmiotu podkreśla się, iż regulacje zawarte w art. 178 Ordynacji podatkowej są bezpośrednio związane z dwiema zasadami ogólnymi postępowania podatkowego: zasadą względnej jawności postępowania (art. 129 Ordynacji podatkowej) oraz zasadą czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 123 Ordynacji podatkowej).
Prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym, którego wykonanie musi zapewnić organ podatkowy zgodnie z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej obejmuje różne szczegółowe uprawnienia i czynności. Jednym z nich jest umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie (art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej). Jest to jednak uprawnienie odrębne od tego z art. 178 Ordynacji podatkowej, a jego celem jest doprowadzenie do sytuacji, w której w przekonaniu zarówno organu podatkowego, jak i stron można uznać postępowanie dowodowe za zakończone z powodu wyczerpania dostępnych środków dowodowych (por.: J. Borkowski:[w]:B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2007. Wrocław 2007, s. 740). Tak więc Zdaniem Sądu I instancji odmowa wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów nie może być utożsamiana, jak czyni to skarżący, z uniemożliwieniem stronie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Jak wynika z akt sprawy skarżący miał bez wątpienia zapewnioną możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji co do zebranych materiałów i dowodów. W tym celu organ odwoławczy przekazał akta sprawy Naczelnikowi Urzędu Celnego w R. (miejsce zamieszkania skarżącego), by skorzystanie przez niego z przysługujących mu uprawnień, zgodnie z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu, nie wiązało się z trudnymi do przezwyciężenia przeszkodami, z racji dużej odległości od siedziby organu prowadzącego postępowanie. W tej sytuacji za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, skoro jak wyżej wskazano, odmowa wydania kserokopii pism szwajcarskiej administracji celnej nie oznaczała uniemożliwienie zapoznania się skarżącemu z materiałem dowodowym.
Nie można też przyznać racji skarżącemu, że owa odmowa w konsekwencji spowodowała "niemożność wnikliwej analizy całości zgromadzonych materiałów przedmiotowego postępowania", a z całą pewnością nie stanowiło to naruszenia prawa strony do czynnego uczestniczenia w postępowaniu. Ponadto w kwestii odmowy wydania stronie uwierzytelnionej kopii pisma organu celnego Szwajcarii z dnia 22 września 2006 r. toczyło się odrębne postępowanie. Dyrektor Izby Celnej w R. orzekł o odmowie postanowieniem wydanym w dniu [...] maja 2008 r., które następnie, po rozpatrzeniu zażalenia strony, utrzymał w mocy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Skarżący w dniu 13 listopada 2008 r., na rozprawie w niniejszej sprawie oświadczył, że na powyższe postanowienie nie złożył skargi do tut. Sądu.
Mimo nie stwierdzenia, w związku z nie wydaniem skarżącemu kserokopii znajdujących się w aktach sprawy pism szwajcarskiej administracji celnej, naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, powoływanie się Dyrektora Izby Celnej w R., przy odmowie wydania stronie tych kopii, na ograniczenia wynikające z umowy z dnia 9 czerwca 1997 r. zawartej pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz. U. UE L z dnia 27 czerwca 1997 r.), nie w pełni odpowiada treści postanowień tej umowy, w tym przytaczanego przez organ art. 10 ust. 1 Protokołu dodatkowego dotyczącego poufności.
W rozpoznawanej sprawie pismo szwajcarskiej administracji celnej z dnia 22 września 2006 r., będące informacją w przedmiocie weryfikacji dokumentów transakcyjnych związanych z nabywaniem w Szwajcarii używanych samochodów osobowych, znajdowało się w aktach i było do nich włączone. Dokument ten nie został wyłączony z akt sprawy ze względu na ochronę tajemnicy państwowej. W tym stanie rzeczy nie można mówić o istnieniu przesłanek do tego, by odmówić stronie wydania uwierzytelnionego odpisu dokumentu znajdującej się w aktach sprawy, zwłaszcza, że skarżącemu w szczególny sposób (przekazanie akt do Naczelnika UC w R.) zapewniono możliwość zapoznania się z tym dokumentem.
W zakresie zarzutu jednostronnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz stwierdzenie nieistnienia firmy A. na podstawie informacji szwajcarskich organów celnych, których ustalenia nie są pewne ani też jednoznaczne, Sąd I instancji stwierdził, iż na podstawie art. 78 ust. 2 WKC organy celne po zwolnieniu towarów mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu i wywozu towarów objętych zgłoszeniem. W razie, gdy z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują niezbędne działanie w celu uregulowania sytuacji biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (art. 78 ust. 3 WKC). Organ celny ma zatem uprawnienie do kontroli dokumentów i danych załączonych do zgłoszenia, przy czym w postępowaniu weryfikacyjnym, jak wskazano powyżej, może być badana nie tylko autentyczność formalna przedłożonego dowodu zakupu, tzn. czy nie został on sfałszowany, ale także jego autentyczność materialna, co do ceny towaru.
Sąd w pełni podzielił stanowisko organów celnych zaprezentowane w decyzjach obu instancji, iż organy te miały podstawę do zakwestionowania wskazanej przez skarżącego wartości celnej towaru. W przypadku samochodów sprowadzanych ze Szwajcarii, wątpliwości organów celnych co do załączanych do zgłoszenia celnego dokumentów zakupu (faktury, rachunku) dotyczyły wielu spraw i to zarówno co do firm występujących w roli sprzedawców samochodów, jak również co do ceny transakcyjnej zakupionych pojazdów. Ministerstwo Finansów pismem z dnia 30 sierpnia 2005 r. wystąpiło do szwajcarskiej administracji celnej z prośbą o pomoc w ustaleniu rzeczywistych stanów faktycznych m.in. w sprawach dotyczących sprzedaży pojazdów przez zamieszczone w wykazie przez stronę polską szwajcarskie firmy. Zdaniem organów celnych podane w dokumentach wartości pojazdów były zaniżane, bowiem z porównania dokonanego np. wg Eurotaxlisty, w Polsce jak i Szwajcarii były to wartości nawet dziesięciokrotnie wyższe.
W odpowiedzi na pytania polskich organów celnych, szwajcarska administracja celna w piśmie z dnia 22 września 2006 r. nr [...] przekazała jednoznaczną informację że firmy A. nie można znaleźć pod wskazanym adresem w R., uwidocznionym m.in. na pieczątce znajdującej się na przedłożonym przez skarżącego rachunku z dnia 27 kwietnia 2006 r. Co więcej numer telefonu (też zamieszczony na pieczątce na rachunku skarżącego) - "jest nieważny". Istotna była jeszcze jedna informacja uzupełniająca, a mianowicie ta, iż "wszelkie próby dotyczące wyjaśnienia istnienia tej firmy pozostały bez rezultatu".
W świetle powyższego trudno było przyznać rację skarżącemu, który twierdził, że informacje odnośnie istnienia podmiotu wykazanego w przedstawionym przez niego rachunku jako sprzedawca pojazdu, nie są pewne oraz jednoznaczne i polski organ nie powinien w sposób całkowicie wierny opierać się na ich treści. Uzupełnieniem indywidualnej informacji na temat firmy A. było niewątpliwie drugie pismo szwajcarskiej administracji celnej z dnia 22 września 2006 r. nr [...], w którym przekazano informację co do samego "trybu" postępowania wyjaśniającego podając, że organy celne Szwajcarii korzystają m.in. z banków danych, a informację o nieodnalezieniu firmy należy traktować jako nieznalezienie żadnych wskazówek, że taka firma kiedykolwiek istniała.
W świetle przytoczonej wyżej informacji, uzyskanej ze źródeł możliwie najbardziej kompetentnych, polskie organy celne miały pełne prawo przyjąć, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, wątpliwości, o których mowa w art. 118a RWKC nadal istnieją. Skoro szwajcarskie władze nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy zbywcy, figurującego na dokumencie dotyczącym transakcji, przedstawionym przy zgłoszeniu celnym spornego pojazdu, uprawniony i logiczny był wniosek, że także kwota zakupu podana w sporządzonej w ten sposób dokumentacji, nie odzwierciedlała rzeczywistej ceny (wartości) transakcyjnej.
Dokument sporządzony przez szwajcarskie organy celne w ramach dokonanej weryfikacji zasadnie przy tym został oceniony przez organy celne jako dowód potwierdzający występowanie w sprawie uzasadnionych wątpliwości co do wiarygodności ceny transakcyjnej w rozumieniu art. 181a RWKC. Na mocy art. 86 ustawy Prawo celne – organ celny przyjmuje jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Pisma z dnia 22 września 2006r. jako dokumenty sporządzone przez organy władzy publicznej, a niewątpliwie taką władzą jest administracja celna Szwajcarii, należało uznać za dokumenty urzędowe.
W ocenie Sądu niezasadne były zarzuty skarżącego co do nieuwzględnienia stanu technicznego pojazdu, co miało wpływ na tzw. wycenę dokonaną przez biegłego rzeczoznawcę. Organy celne miały podstawy do zakwestionowania wiarygodności takich twierdzeń, skoro z dokumentów wynikał inny stan rzeczy: w samym zgłoszeniu celnym dokonanym w dniu [...] kwietnia 2006 r. w polu 31 nie uczyniono żadnej wzmianki o niesprawności pojazdu, ponadto porównanie nr rejestracyjnego pojazdu wpisanego w pole 18 zgłoszenia celnego z takim samym numerem widniejącym w szwajcarskim dowodzie rejestracyjnym dowodzi, że sprowadzony pojazd "poruszał się samodzielnie", oświadczenie co do uszkodzonego silnika, złożone funkcjonariuszowi celnemu w trakcie rewizji nie odpowiadało zatem rzeczywistości.
Reasumując, organy celne, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, miały podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej, jako wartości celnej i wykorzystania do jej ustalenia zastępczych metod, o których mowa w art. 30 i art. 31 WKC.
W ocenie Sądu uwzględniwszy postanowienia art. 30 WKC oraz wyjaśnienia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej określone w studium 1.1 "Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych", organy celne właściwie przyjęły, iż żadna z metod wskazanych w art. 30 ust. 2 WKC nie może zostać zastosowana w rozpatrywanym przypadku. W szczególności organy celne trafnie uznały, że zastosowanie metod ustalania wartości w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. a i b WKC) sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna jest niczym nieuzasadnione. Niemożliwe było bowiem znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym lub podobnym stopniu zużycia. Nawet samochody podobnie użytkowane, z podobnym przebiegiem, mają różny stopień zużycia, co dodatkowo przemawia za odrzuceniem tych metod jako właściwych do ustalania wartości pojazdów używanych.
Organy celne zasadnie też przyjęły, iż kolejna metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. c WKC) może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem towarów masowych, sprzedawanych we Wspólnocie w największych ilościach i stanie w jakim są towary, dla których ustalana jest wartość celna. Prawidłowo też zostało wskazane, iż Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WTO wypowiedział się również przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej. Metoda ta (art. 30 ust. 2 lit. d WKC) może mieć zastosowanie do tych towarów, które są wytwarzane w stanie, w którym zostały zgłoszone do odprawy celnej i dlatego zwykle nie jest możliwe zastosowanie tej metody w sytuacji importu towarów używanych, skoro w takim stanie nie są one wytwarzane.
W konsekwencji należało przyznać rację twierdzeniom organów obu instancji o potrzebie wykorzystania w sprawie metody tzw. ostatniej szansy, której zasady zostały określone w art. 31 WKC. Wartość celna jest wówczas ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.; artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.; rozdziału 3 WKC.
W art. 31 ust. 2 WKC wskazano kryteria niedozwolone przy posługiwaniu się metodą ostatniej szansy, a wśród nich ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu. Z tego powodu, dane dotyczące rynku szwajcarskiego, nie mogły być wykorzystane. Biorąc pod uwagę ostatnie wyłączenie należało podzielić stanowisko organów celnych, które zleciły rzeczoznawcy opracowanie stosownej opinii, z uwzględnieniem cen na rynkach innych krajów, nie będących krajem wywozu (Szwajcaria) oraz krajami Wspólnoty lub w oparciu o ceny samochodów wyprodukowanych w innych krajach, które są dostępne na rynku polskim, z wykorzystaniem też dostępnych danych oraz uwzględnieniem konkretnego stanu technicznego (dane ze szwajcarskiego dokumentu identyfikacyjnego), istniejącego w chwili sprowadzenia go do Polski, czyli na obszar Wspólnoty.
Wprawdzie biegły wykorzystał dane dotyczące podobnego pojazdu, to jest samochodu Nissan Almera 1.4 MR 98 jako pojazdu tego samego rodzaju i podrodzaju, o niemalże identycznych parametrach trakcyjno-technicznych, wyprodukowanego w Japonii (kraj spoza Wspólnoty), to nie istniała możliwość zastosowania metody wymienionej w art. 30 ust. 2 lit.b WKC w miejsce metody ostatniej szansy, bowiem zgodnie z przytoczonym przepisem wartość celna ustalana wskazaną tam metodą odpowiada wprost wartości transakcyjnej podobnych towarów. Natomiast w rozpoznawanym przypadku wartość transakcyjna podobnych towarów jest jedynie daną wyjściową, na podstawie której następuje dopiero ustalanie wartości celnej według metody ostatniej szansy. Różnicę potwierdziła także sama opinia opracowana przez rzeczoznawcę dla potrzeb niniejszej sprawy, w której biegły dokonał określonych odliczeń, korygując wartość bazową łącznie o 18 %. Otrzymaną w ten sposób kwotę 13.600 zł, stanowiącą wartość brutto, pomniejszono dodatkowo o 22 % (VAT), o 65 % (podatek akcyzowy) oraz o 10 % (stawka celna).
W ten sposób wartość celną sprowadzonego przez skarżącego używanego samochodu osobowego marki R., objętego procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. ustalono metodą zastępczą na kwotę 6.142 zł i w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, taki sposób wyliczenia wartości celnej spornego pojazdu samochodowego należało uznać za prawidłowy.
W opinii Sadu I instancji ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, dokonana przez organy celne, nie przekroczyła granic zakreślonych w treści art. 191 Ordynacji podatkowej, organy nie uchybiły też obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a materiał ten pozwolił dokonać w trakcie postępowania ustaleń dotyczących niewiarygodności formalnej (nieistniejąca firma) załączonego do zgłoszenia celnego rachunku.
W skardze kasacyjnej, wniesionej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. J. K. podniósł zarzut:
- - naruszenia przepisów prawa materialnego art. 86 § 1 ustawy Prawo Celne poprzez niezastosowanie tego artykułu i całkowite pominięcie jako dowodu w postępowaniu faktury zakupu samochodu marki r. z dnia 27.
- 04. 2006 roku – mimo sporządzenia tego dokumentu przez uprawniony podmiot państwa szwajcarskiego oraz wobec istniejącej umowy w tym zakresie pomiędzy Krajami Unii Europejskiej i Szwajcarią a także wobec okoliczności niekwestionowania przez Organ zawarcia i istnienia umowy kupna-sprzedaży tej rzeczy.
- - naruszenia przepisów postępowania – art. 178 w związku z art. 192 Ordynacji podatkowej, poprzez uniemożliwienie skarżącemu uzyskania kopii dokumentów Dyrekcji Okręgu Celnego S. nr [...] oraz [...] znajdujących się w aktach sprawy, co spowodowało niemożność odniesienia się do tych dokumentów przez Stronę, a w konsekwencji uniemożliwiło obronę interesów prawnych Strony - bez winy Strony w tym zakresie oraz wpłynęło proceduralnie na zastosowanie błędnego podejścia w zakresie wartości celnej metodą zastępczą w okolicznościach prawnych z art. 192 Ordynacji Podatkowej tj. nieudowodnienia przez Organ okoliczności nieistnienia podmiotu szwajcarskiego który sprzedał Stronie przedmiotowy samochód.
- - naruszenia przepisów postępowania ustawy Ordynacja Podatkowa – art. 120 w związku z art. 122 w związku z art. 165 § 1 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 194 § 2, poprzez wszczęcie postępowania z urzędu i nieuwzględnienie dokumentu urzędowego w formie odprawy celnej stanowiącego o uszkodzeniu przedmiotowego samochodu oraz całkowite pominięcie tej okoliczności w dalszej części postępowania co spowodowało błędne ustalenia faktyczne w zakresie ustalenia wartości pojazdu – mimo obowiązku Organu do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym to naruszenie takie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie złego stanu technicznego tego samochodu i spowodowało w konsekwencji błędne założenia, rzeczoznawcy w zakresie oszacowania wartości tego samochodu, co skutkuje dla skarżącego aktualnym obowiązkiem uiszczenia zapłaty.
Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J. K. wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ prowadził postępowanie w okolicznościach niejawnych dla strony i zbierał dowody w taki sposób, że strona nie miała możliwości odniesienia się do tych dowodów co ograniczyło jej prawo do ochrony interesów – z winy organu. W aktach przedmiotowej sprawy znajdował się dokument wydany przez szwajcarską administrację celną w dniu 22 września 2006 r., informujący o weryfikacji dokumentów' transakcyjnych związanych z nabyciem przez skarżącego w Szwajcarii używanego samochodu osobowego. Dokument ten był jawny i nie został wyłączony z akt sprawy ze względu nadzwyczajną ochronę tajemnicy. Zgodnie z przepisem art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej właściwy organ w każdym stadium postępowania był i jest zobligowany umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów. Obowiązek organu doprecyzowany jest w § 3 tegoż przepisu stanowiąc o możliwości skierowania przez stronę żądania uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów.
Organ uniemożliwił stronie skorzystanie z zagwarantowanych jej praw. Skarżący zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej w R. z żądaniem wydania kopii akt sprawy. Dyrektor Izby Celnej w R. postanowieniem, które, zdaniem autora skargi kasacyjnej, należy uznać za bezprawne – odmówił skarżącemu skorzystania z przysługującego mu prawa określonego w art. 178 Ordynacji podatkowej. Następnie na skutek zażalenia złożonego przez skarżącego, organ kolejny raz rażąco naruszając prawo – utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wydania uwierzytelnionej kopii pisma organu celnego Szwajcarii. Taka sytuacja uniemożliwiła pełne wyjaśnienie sprawy i skierowała postępowanie na ustalenie wartości celnej towaru metodą zastępczą co było proceduralnym błędem. Strona skarżąca, w wyniku naruszenia przepisów prawa przez organ celny, została pozbawiona możności obrony swych praw w zakresie określonym przez ustawę Ordynacja podatkowa, jak też przez "ustawę Zasadniczą".
Strona pozbawiona tak istotnego uprawnienia nie mogła właściwie odnieść się do zebranego materiału dowodowego. Twierdzenia skarżącego o naruszeniu przez Dyrektora Izby Celnej w R. przepisów postępowania podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w zaskarżonym wyroku. Sąd ten uznając naruszenie prawa przez Dyrektora Izby Celnej w R., nie uznał tego naruszenia jako mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Strona skarżąca nie może zgodzić się w pełni z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż sporządzenie kopii pisma szwajcarskiego organu celnego przez organ celny polski, ewentualnie umożliwienia dokonania tej czynności samej stronie, umożliwiłoby wcześniejsze wypełnienie prawa do obrony. Uniemożliwienie stronie w każdym stadium postępowania przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, jak też niespełnienie żądania wydania uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy lub uwierzytelnienia kopii lub odpisów z tych akt, stanowi naruszenie przepisów postępowania, a naruszenie to bez wątpienia ma istotny wpływ na wynik sprawy. Zaistnienie okoliczności pozbawiających stronę możności obrony swych praw stanowi zgodnie z przepisem art. 183 § 2 pkt. 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłankę nieważności postępowania. Przepis ten nie podaje skali w jakim strona nie miała możności obrony swych praw, dlatego też przyjąć należy istnienie przesłanki nieważności postępowania, gdy strona została pozbawiona możności obrony swych praw w jakimkolwiek stopniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o jej oddalenie podnosząc, że stawiając zarzut naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, w jaki sposób odmowa wydania czy uwierzytelnienia dokumentu przy jednoczesnej odmowie strony przeglądania akt administracyjnych, udostępnionych w Urzędzie Celnym w R., mogłaby wpłynąć na wynik sprawy. Podniósł również, że skarżący nie wskazał, które z przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej wskazują na naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarówno przepisów prawa materialnego jak i na naruszenie przepisów postępowania, chociaż nie wymieniają art. 174 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W świetle powyższego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej wiąże ze stanowiskiem Sądu I instancji odnoszącym się do oceny naruszenia prawa przez organy administracji, które odmówiły J. K. sporządzenia kopii pisma szwajcarskiego organu celnego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej
"uniemożliwienie skarżącemu uzyskania kopii dokumentów Dyrekcji Okręgu Celnego w S......spowodowało niemożność odniesienia się do tych dokumentów przez Stronę... w konsekwencji uniemożliwiło obronę interesów prawnych Strony – bez winy Strony w tym zakresie oraz wpłynęło proceduralnie na zastosowanie błędnego podejścia w zakresie wartości celnej metodą zastępczą w okolicznościach prawnych z art. 192 Ordynacji Podatkowej tj. nieudowodnienia przez Organ okoliczności nieistnienia podmiotu szwajcarskiego który sprzedał Stronie przedmiotowy samochód"
Powyższe stanowisko wskazuje, że autor skargi kasacyjnej utożsamia uniemożliwienie uzyskania kopii dokumentów szwajcarskiej administracji celnej z niemożnością odniesienia się do tych dokumentów.
Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie, organy celne zapewniły J. K. możliwość zapoznania się z aktami sprawy, które zawierały wskazane dokumenty szwajcarskiej administracji celnej. W tym celu organ odwoławczy przekazał akta sprawy Naczelnikowi Urzędu Celnego w R. – miejscowości w której zamieszkuje strona. Zatem, skoro J. K. miał zapewnioną możliwość zapoznania się z całym materiałem dowodowym zebranym w sprawie w siedzibie organu celnego, położonego w miejscu jego zamieszkania, brak podstaw do uznania za zasadny zarzutu, wskazującego na niemożność odniesienia się do tego materiału i zawartych w nim dokumentów szwajcarskiej administracji celnej. W każdym razie z uzasadnienia powyższego zarzutu przytoczonego w skardze kasacyjnej, nie wynika dlaczego, mimo możliwości zapoznania się z powyższymi dokumentami, strona nie miała możliwości odniesienia się do nich.
W świetle powyższego, za uzasadnione należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że wprawdzie odmowa wydania kopii wskazanych dokumentów stanowiła naruszenie art. 178 § 3 Ordynacji podatkowej, jednakże naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy i nie mogło prowadzić do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Dalszych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, obejmujących "art. 120 w zw. z art. 122 w zw. z art. 165 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 194 § 2 " Ordynacji podatkowej, skarga kasacyjna nie odnosi bezpośrednio do stanowiska Sądu I instancji. Zarzuty te zmierzają do wykazania bezzasadności wszczynania postępowania weryfikacyjnego i nieuwzględnienia dokumentu przedłożonego do odprawy celnej, wskazującego na uszkodzenia pojazdu mające wpływ na jego wycenę. Brak uzasadnienia powyższych zarzutów uniemożliwia szczegółowe odniesienie się do każdego z wymienionych przepisów. Pozwalają one jednak na stwierdzenie, że istota sporu sprowadza się do ustalenia wartości celnej samochodu osobowego, sprowadzonego ze Szwajcarii.
Do zgłoszenia celnego J. K. załączył rachunek z dnia 27 kwietnia 2006 r. na kwotę 400 CHF, którego wystawcą była szwajcarska firma A. W wyniku weryfikacji dokumentów transakcyjnych przeprowadzonych przez szwajcarską administrację celną, organy celne ustaliły, że firma A. nie została odnaleziona pod adresem zamieszczonym na pieczątce rachunku a wszelkie próby zmierzające do wyjaśnienia istnienia tej firmy pozostały bez rezultatu. Wynika to z pisma szwajcarskich władz celnych z dnia 22 września 2006 r. Na tej podstawie przyjęto, że podmiot figurujący jako sprzedawca samochodu nie istnieje. Zasadne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, który w pełni podzielił stanowisko organów celnych co do istnienia podstaw do zakwestionowania wskazanej przez skarżącego, wartości celnej towaru, wynikającej z dokumentu zakupu wystawionego przez tak wskazanego sprzedawcę.
Sąd I instancji wypowiedział się też w uzasadnieniu zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku, co do twierdzeń J. K. dotyczących stanu technicznego samochodu, który miał wpływ na wycenę. Sąd uznał za trafne stanowisko organów celnych, które uznały brak podstaw do obniżenia wartości pojazdu z uwagi na deklarowane przez importera uszkodzenie silnika, skoro sprowadzony pojazd poruszał się samodzielnie a w polu 31 nie uczyniono wzmianki o jego niesprawności. Zarzut skargi kasacyjnej o nieuwzględnieniu stanu technicznego samochodu, poza polemiką z powyższymi, zaakceptowanymi przez Sąd I instancji ustaleniami, nie podważa trafności tych ustaleń.
Błędne jest zaś stanowisko autora skargi kasacyjnej co do tego, że wzmianka na dokumencie odprawy celnej, uczyniona z inspiracji importera, przez funkcjonariusza służby celnej, o stanie technicznym pojazdu, korzysta z mocy dowodowej dokumentu urzędowego.
Zgodnie bowiem z art. 194 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe, to dokumenty sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania.
Wzmianka na dokumencie odprawy celnej sporządzona na wniosek importera i zawierająca informację pochodzącą od importera, nie spełnia przesłanek powyższego przepisu.
Dowód zakupu samochodu nie jest również dokumentem urzędowym. Jest dokumentem prywatnym i stanowi jeden z dowodów w sprawie, który podlega ocenie na zasadach ogólnych. Zarzut naruszenia art. 86 § 1 ustawy Prawo celne, stanowiącego, że organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne lub inne uprawnione podmioty państwa obcego, wyrażony w skardze kasacyjnej, również nie znajduje więc uzasadnienia. Dowód zakupu samochodu nie został bowiem sporządzony przez organy szwajcarskiej administracji celnej ani też inne uprawnione podmioty tego państwa. Wskazany przepis nie miał więc w rozpoznawanej sprawie zastosowania.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena zaskarżonej decyzji jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o kosztach znajduje podstawy w art. 204 pkt 1 P.p.s.a.