Uzasadnienie
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 2100/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy Świętochłowice na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 19 września 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek z tytułu zwrotu dofinansowania.
Od powyższego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną, w której zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.). W treści skargi kasacyjnej nie zawarto żadnego uzasadnienia do wniosku złożonego w zakresie zastosowania ochrony tymczasowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek Gminy nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., na który powołała się skarżąca w przedmiotowym wniosku, daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego, stosownie do treści art. 61 p.p.s.a., należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (tak również J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 122). Zatem nie każdy zaskarżony akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, H. Knysiak -Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2005, str. 206).
W rozpoznawanej sprawie zaskarżonym aktem jest decyzja o odmowie umorzenia odsetek z tytułu zwrotu dofinansowania. Należy zauważyć, że z samej decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 19 września 2017 r. nie wynika nałożenie na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Tego rodzaju decyzja nie ustala wysokości odsetek ani wysokości kwoty podlegającej zwrotowi, ponieważ nie jest to decyzja o tzw. charakterze "wymiarowym". Zaskarżony akt jest decyzją odmowną, które to decyzje co do zasady nie mają cechy wykonalności. Obowiązek świadczenia w postaci należności z tytułu odsetek od przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania na realizację projektu nie wynika z decyzji o odmowie umorzenia tychże należności, lecz z decyzji Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach z dnia 30 lipca 2015 r. określającej kwotę zwrotu dofinansowania otrzymanego przez Gminę wraz z należnymi odsetkami.
Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanego o umorzenie powstałych wcześniej należności nie wykreowało więc nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków (por. postanowienie NSA z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 542/10; z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1392/13, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie wymaga wykonania, a zatem nie zachodzą podstawy do wstrzymania jej wykonania w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji.