Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 lipca 2024 r., sygn. akt I GSK 853/24

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 406/24 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2023 r., poz. 1634 – dalej jako p.p.s.a.) oddalił skargę A sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w J. na informację Centrum Projektów Polska Cyfrowa (dalej CPPC lub JW) z dnia 24 stycznia 2024 r. w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2023 r. skarżąca wystąpiła o objęcie wsparciem przedsięwzięcia Budowa sieci szerokopasmowej - powiat g., złożonego w naborze objętym programem Krajowy Plan Odbudowy i Zwiększenie Odporności w priorytecie C1. Poprawa dostępu do szybkiego Internetu w działaniu C1.1.1. Zapewnienie dostępu do bardzo szybkiego Internetu na obszarach białych plam.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2023 r. CPPC wezwało spółkę do uzupełnienia wniosku w zakresie kryterium formalnego nr 2 Kompletność dokumentacji wymaganej na etapie aplikowania dotyczącego załącznika nr 2 formularz oceny sytuacji ekonomicznej przez wypełnienie wszystkich wymaganych pól. W odpowiedzi skarżąca przesłała uzupełniony formularz oceny sytuacji ekonomicznej.

Pismem z dnia 17 października 2023 r. CPPC, działając na podstawie art. 14lzd ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. 2023 r. poz. 225 ze zm. – nazywanej dalej ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju lub u.z.p.p.r.) poinformował, że wniosek strony o objęcie przedsięwzięcia wsparciem uzyskał ocenę negatywną i tym samym nie został wybrany do objęcia wsparciem przez Komisję Oceny Przedsięwzięć (dalej jako KOP).

Organ wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej oceny stwierdzono, że wniosek skarżącej uzyskał ocenę pozytywną we wszystkich kryteriach merytorycznych ocenianych metodą zero-jedynkową oraz uzyskał łącznie 107,73 punktów, przy czym:

1. 1. w ramach kryterium merytorycznego nr 13: Minimalizacja wkładu publicznego projekt otrzymał 100 punktów,
2. 2. a w ramach kryterium merytorycznego nr 14: Kwota inwestycji własnych projekt otrzymał 7,73 punktów.

W związku z tym CPPC stwierdził, że wniosek nie spełnił warunku określonego w § 9 ust. 4 pkt 2 regulaminu wyboru, tj. nie uzyskał najwyższej liczby punktów spośród wszystkich wniosków złożonych na tym samym obszarze konkursowym, nie został oceniony pozytywnie i tym samym nie został wybrany do objęcia wsparciem.

Po zapoznaniu się z opublikowanym wynikiem oceny złożonego wniosku, skarżąca złożyła do CPPC w dniu 17 października 2023 r. pismo (przesłane za pośrednictwem e-maila), w którym wskazała, że doszło do rozbieżności w podanej kwocie inwestycji własnych przez wpisanie we wniosku kwoty 543 548,40 zł zamiast 5 433 548,40 zł, co wynika z oczywistej omyłki pisarskiej. Spółka wniosła zatem o uznanie tej rozbieżności jako oczywistej omyłki pisarskiej z możliwością jej sprostowania. Następnie Spółka złożyła wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia.

CPPC pismem z dnia 24 stycznia 2024 r. na podstawie art. 14lze ust. 7 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz § 11 regulaminu wyboru dla naboru Inwestycja C.1.1.1 Zapewnienie dostępu do bardzo szybkiego Internetu na obszarach białych plam Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (dalej Regulamin) poinformował, że w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia Budowa sieci szerokopasmowej - powiat g. złożonego przez wnioskodawcę negatywna ocena została podtrzymana, ponieważ wniosek nie uzyskał najwyższej liczby punktów spośród wszystkich wniosków złożonych na danym obszarze konkursowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny omyłki pisarskiej popełnionej przez skarżącą przy wypełnianiu wniosku, bowiem – jak sama przyznała – w miejscu kwoty inwestycji własnych wpisała wartość 543 548,40 zł zamiast prawidłowej kwoty 5 433 548,40 zł.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia wniosku o objęcie wsparciem przedsięwzięcia w sposób staranny, kompletny, odpowiadający założeniom z danego planu rozwojowego i uwzględniający kryteria oceny. Błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. Nie ma podstaw prawnych do żądania od instytucji odpowiedzialnej za inwestycję i jednostki wspierającej plan rozwojowy, aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. Skarżąca przystępując do naboru powinna znać jego zasady, ponieważ są one publikowane i dostępne dla wszystkich na jednakowych zasadach. Każdy uczestnik naboru wyraża akceptację zasad i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami danego naboru i obowiązującymi przepisami oraz dokumentami, ciąży zawsze na wnioskodawcy, a brak podania informacji lub podanie informacji błędnej nie pozwala na przyznanie odpowiedniej punktacji.

W ocenie Sądu pierwszej instancji by ustalić oczywistość omyłki należy mieć materiał porównawczy, a w tym przypadku brak jest podstaw do uznania, że wpisana we wniosku kwota inwestycji własnych była niepoprawna. Skarżąca powołuje się na cztery załączniki, które dołączyła do wniosku. Natomiast trzy załączniki (numery od 1 do 3) tej wartości nie zawierały, zaś czwarty, który zawierał tą wartość był dokumentem fakultatywnym i tym samym jego zawartość nie była oceniana pod kątem spełnienia kryterium nr 2 merytorycznej oceny przedsięwzięcia tj. badania spójności wniosku wraz z załącznikami. Tym samym nie można uznać, że pomyłka spełnia kryterium oczywistości, a nadto jej wyeliminowanie musiałoby doprowadzić do istotnej modyfikacji wniosku.

W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. 1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez uznanie, że zakładka wskaźniki i cele formularza planowania zasięgów i sieci NGA miała charakter fakultatywny podczas, gdy Sąd I Instancji przyjął jednocześnie, że regulamin nie mógł zostać zmieniony przez organ w formie pytań i odpowiedzi, zaś wspomniana zakładka od początku trwania naboru stanowiła obligatoryjny załącznik składanego wniosku;
2. 2. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy poprzez brak uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy ocena projektu została przeprowadzona przez organ w sposób naruszający prawo, tj. organ dokonał negatywnej oceny wniosku skarżącej na etapie oceny merytorycznej, przez uznanie, że projekt nie uzyskał najwyższej liczby punktów spośród wszystkich wniosków i nie został wybrany do objęcia wsparciem;
3. 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 14 Iza ustawy przez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ dokonał prawidłowej oceny wniosku i zastosował wszystkie merytoryczne kryteria oceny wniosków określone w Regulaminie;
4. 4. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 141zc ustawy w związku z:
5. a. § 7 ust. 2 regulaminu przez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ prawidłowo dokonał prawidłowej oceny wniosku zgodnie z zasadami oceny przedsięwzięć w inwestycji Cl. 1.1 stanowiącymi załącznik nr 5 do regulaminu, w szczególności kryterium nr 2 oraz nr 14 merytorycznej oceny przedsięwzięcia w inwestycji Cl.1.1.;
6. b. § 9 ust. 5 regulaminu poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ w zaistniałym stanie faktycznym nie był obowiązany do wezwania skarżącej do przekazania dodatkowych informacji lub wyjaśnień bądź do poprawienia lub uzupełnienia wniosku w sytuacji, gdy w treści wniosku i jego załącznikach wystąpiły niespójności uniemożliwiające merytoryczną kontrolę wniosku;
7. c. § 9 ust. 12 regulaminu przez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ w sposób prawidłowy dokonał negatywnej oceny wniosku, pomimo niezastosowania przez organ kryterium nr 2 - spójność informacji zawartych we wniosku o objęcie wsparciem, załącznikach do wniosku o objęcie wsparciem oraz dokonania nieprawidłowej oceny kryterium nr 14, tj. niepoprawnego podstawienia wartości w pozycji kwota wskazana przez Wnioskodawcę, co spowodowało brak uzyskania przez wniosek najwyższej liczby punktów spośród wszystkich wniosków złożonych na tym samym obszarze konkursowym;
8. d. § 12 ust. 1 regulaminu poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ nie mógł w formie pytań i odpowiedzi zmienić treści regulaminu, a jednocześnie przyjęcie przez Sąd, że jeden z elementów obligatoryjnego załącznika mógł stać się fakultatywnym w toku postępowania bez formalnej zmiany regulaminu;
9. 5. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 7 lit. a Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. U. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "Rozporządzeniem nr 651/2014" przez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ dokonał oceny merytorycznej przedsięwzięcia zgodnie z ustaloną w Regulaminie procedurą wyboru.

Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).

Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy w pierwszej rozważyć zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania, gdyż mogą one mieć istotny wpływ na przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny, a w konsekwencji wpływać na ocenę zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy Sąd administracyjny I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice mimo, że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy (por. np. wyrok NSA z 13 marca 2019 r., II GSK 2349/17, LEX nr 2642204).

W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji nie miał potrzeby jej rozpatrywania w szerszym zakresie niż to uczynił, a rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną informacją, rozpoznając istotę i nie przekraczając jej granic. Nie naruszono zatem przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a.

Co do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to Sąd I instancji uzasadnił wyrok zgodnie z treścią tego przepisu, a w uzasadnieniu zawarł wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. Zgodnie z tym unormowaniem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na dokonanie zarówno kontroli instancyjnej, jak i na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji. Sama okoliczność, że strona nie godzi się z twierdzeniami, tezami lub wnioskami sformułowanymi w uzasadnieniu, nie oznacza, że uzasadnienie jest wadliwe w rozumieniu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Z kolei, powołany w zarzucie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowi, że w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Powołany przepis określa zatem treść wyroku sądu, w sytuacji uwzględnienia skargi złożonej na negatywną ocenę projektu, a jego zastosowanie stanowi wynik kontroli dokonanej przez sąd administracyjny. Z tego powodu przepis ten nie może, co do zasady, stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Uwaga ta nie obejmuje sytuacji, gdy sąd administracyjny uwzględniając skargę stwierdza na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 925/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego należy podkreślić, że istota sporu odnosi się do zagadnienia oceny omyłki dokonanej przez skarżącą przy wypełnianiu wniosku. W miejsce kwoty inwestycji własnych wpisana została wartość 543 548,40 zł zamiast poprawnej kwoty 5 433 548,40 zł. Skarżąca nie kwestionuje przy tym, że popełniła błąd. Jej zdaniem jednak była to oczywista omyłka pisarska, która powinna była zostać dostrzeżona przez organ.

Zgodnie z art. 14lzc i art. 14lza u.z.p.p.r. instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji wybiera i ocenia przedsięwzięcia w zakresie spełniania kryteriów wyboru, które określa regulamin wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z § 4 ust. 7 regulaminu na danym obszarze konkursowym może być realizowane wyłącznie jedno przedsięwzięcie, które spełnia formalne i merytoryczne kryteria wyboru przedsięwzięć oraz uzyska największą liczbę punktów w ramach dwustopniowej konkurencji opisanej w § 10 ust. 2 regulaminu. Jak stanowi § 6 ust. 1 regulaminu wybór przedsięwzięć do objęcia wsparciem następuje w trybie konkurencyjnym w oparciu o ocenę złożonego wniosku, którego wzór stanowi załącznik nr 1 do regulaminu.

Z kolei, wnioskodawca składa wniosek zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku, stanowiącą załącznik nr 2 do regulaminu. Złożenie wniosku jest równoznaczne z zapoznaniem się i akceptacją przez wnioskodawcę instrukcji wypełniana wniosku (§ 6 ust. 3 regulaminu).

W ocenie Sądu kasacyjnego składający wnioski, chcąc otrzymać wsparcie finansowe na projekt w ramach określonego programu operacyjnego, zobowiązani są nie tylko zapoznać się z samym programem i jego założeniami, ale również z adresowanymi do wszystkich zainteresowanych innymi dokumentami tego programu, a w szczególności z dokumentem dotyczącym kryteriów wyboru finansowanych operacji w ramach tego programu i dokumentem określającym sposób wypełniania wniosku o dofinansowanie oraz skrupulatnie przestrzegać szczegółowych zasad ich sporządzania, mając na uwadze, że wszelkie uproszczenia, skróty myślowe czy rachunkowe będą poddane ocenie i mogą jako niejednoznaczne stanowić przyczynę negatywnej oceny projektu (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 534/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Ciężar poprawnego wypełnienia wniosku oraz załączenia wymaganych dokumentów spoczywa na stronie ubiegającej się o dofinansowanie i nie należy go przerzucać na organ.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania, że wpisana we wniosku kwota inwestycji własnych była niepoprawna. Skarżąca powołuje się na załączniki, które dołączyła do wniosku natomiast, trzy nie zawierają wskazanej kwoty a czwarty jest dokumentem fakultatywnym, który nie ma wpływu na ocenę wniosku. Organ nie oceniał tego załącznika pod kątem badania spójności wniosku wraz z załącznikami (kryterium nr 2). Tym samym nie można uznać, że omyłka spełnia kryterium oczywistości. Skonkretyzowania wymaga, że z oczywistą omyłką mamy do czynienia, gdy stwierdzony błąd jest zawsze dostrzegalny - charakteryzuje się cechą oczywistości. Za oczywistą omyłkę uznaje się zatem oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłka pisarska o charakterze elementarnym (podstawowym), która nie wpływa na treść i znaczenie błędu. Oczywistość omyłki wynikać powinna zatem z natury samego błędu, ale nie może prowadzić do zmiany merytorycznej podlegającego ocenie dokumentu.

Ocena oczywistości błędu powinna wynikać z całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz, a może przede wszystkim, z realiów konkretnej sprawy. Na ogół wiąże się z istnieniem materiału porównawczego, w oparciu o który można tę oczywistość ustalić. W rozpoznawanej sprawie zaś z takim przypadkiem nie mamy do czynienia, bowiem ocena kryterium merytorycznego nr 2 (Spójność informacji zawartych we wniosku o objęcie wsparciem, załącznikach do wniosku o objęcie wsparciem) polegała na weryfikacji spójności informacji zawartych we wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, oświadczeniach oraz załącznikach do wniosku tj. na badaniu czy informacje te nie wykluczają się, zatem dotyczyła jedynie dokumentów wymaganych (obligatoryjnych). Załącznik zawierający poprawną zdaniem skarżącej kwotę inwestycji własnych służy do wykonania wstępnej koncepcji orientacyjnej i w takim znaczeniu ma charakter techniczny.

Natomiast wskazanie konkretnych punktów adresowych nie jest wymagane, co prawda FPZiS udostępnia taką możliwość, ale jest to fakultatywne. Wniosek zostałby oceniony również bez wypełnienia tej pozycji. W związku z tym w ocenie spójności wniosku skarżącej w zestawieniu z opisem kryterium merytorycznego nr 2 dla organu ważne było tylko to czy we właściwych miejscach wniosku wskazana została kwota inwestycji własnych, a ta została podana. Tak zakreślony zakres badania wniosku nie pozwala na ustalenie niespójności na podstawie elementu fakultatywnego, który nie stanowi podstawy do oceny wniosku. Tym samym przy analizie wniosku nie doszło do naruszenia kryterium merytorycznego nr 2, o którym mowa w załączniku nr 5 do regulaminu.

Nie można przyjąć w nawiązaniu do powyższego, że zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby wezwanie do poprawienia lub uzupełnienia wniosku na podstawie § 9 ust. 5 Regulaminu. Sąd podkreśla, że ewentualne informacje i wyjaśnienie nie mogą prowadzić do istotnej modyfikacji wniosku. Należy przy tym po raz kolejny przypomnieć, że wnioskodawca przygotowując wniosek zobowiązany jest do uwzględnienia zasad zawartych w regulaminie i wskazówek podanych w instrukcji wypełniania wniosku, ponieważ tam umieszczone zostały kryteria, które będą brane pod uwagę przy ocenie złożonego wniosku.

Za nieskuteczne należało również uznać zarzuty naruszenia regulaminu. § 7 ust. 2 i § 9 ust. 12 skoro nie doszło do naruszenia kryterium merytorycznego nr 2, a w konsekwencji także kryterium nr 14.

Art. 52 ust. 7 lit. a rozporządzenia nr 651/2014 stanowi, że pomoc przydziela się w oparciu o otwartą, przejrzystą i niedyskryminującą konkurencyjną procedurę wyboru, zgodnie z założeniami przepisów dotyczących zamówień publicznych i z poszanowaniem zasady neutralności technologicznej, na podstawie oferty najkorzystniejszej ekonomicznie. I tak też było w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ocena działalności organu dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).