Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 14 maja 2020r., sygn. akt I SA/Ol 69/20 oddalił skargę [...] (dalej też: "skarżący", "strona", "wnioskodawca") na informację Warmińsko - Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Olsztynie (dalej też: "IP", "Instytucja Pośrednicząca", "Agencja", "organ") z dnia [...] stycznia 2020r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
[...] złożył w dniu [...]maja 2019r. wniosek o dofinansowanie projektu pt.: " [...]" do konkursu nr [...] w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko- Mazurskiego na lata 2014-2020, Oś Priorytetowa 1- "[...]", Działanie 1.5 – "[...]", Poddziałania 1.5.2 -" [...]" organizowanego przez Warmińsko-Mazurską Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. z siedzibą w Olsztynie. Wniosek dotyczył dofinansowania projektu polegającego na zakupie sprzętu niezbędnego do produkcji poduch siedziskowych do mebli ogrodowych z nadrukami na tkaninie nawiązującymi do tradycyjnych wzorów mazurskich.
Wniosek przeszedł pozytywnie weryfikację warunków formalnych i został przedłożony do oceny formalno-merytorycznej. W wyniku oceny merytorycznej Komisja Oceny Projektów stwierdziła, że wniosek nie spełnia kryteriów obligatoryjnych merytorycznych zerojedynkowych: numer [...]- " [...]" oraz numer 8 - " [...]".
Pismem z [...] grudnia 2019r. poinformowano stronę o negatywnej ocenie projektu. W uzasadnieniu pisma organ wskazał, że na podstawie analizy wniosku i biznesplanu oraz wyjaśnień strony z [...] października 2019r. nie można potwierdzić, że projekt posiada możliwości uzyskania dofinansowania. Uwzględniając stan zatrudnienia (etaty) w latach 2018-2023 w biznesplanie w części [...] i strat w wierszach [...] Wynagrodzenia oraz [...]. Ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia, wnioskodawca wykazał koszty niezapewniające wynagrodzenia dla jednego pracownika na poziomie ustawowego minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wskazano, że w odpowiedzi na pismo IP z [...] września 2019r. wnioskodawca dokonał korekt, ale w odniesieniu do wzrostu ilości pracowników w ramach projektu, a nie do stanu zatrudnienia. Z tego powodu koszty zostały zaniżone, co miało wpływ na analizę i ocenę finansową wnioskodawcy.
W związku z powyższym, zdaniem IP, projekt nie spełnił kryterium merytorycznego zerojedynkowego numer [...]: [...]". Ponadto z uwagi na nieprawidłowości w zakresie kryterium merytorycznym zerojedynkowym numer 1 "[...]" IP stwierdziła, że nie można stwierdzić, że projekt zachowuje trwałość finansową, co stanowiło podstawę uznania, że również kryterium merytoryczne zerojedynkowe numer [...] "[...]" nie zostało spełnione.
W związku z powyższym IP poinformowała, że na podstawie § [...] ust. [...] Regulaminu konkursu projekt otrzymał negatywną ocenę na etapie oceny merytorycznej z powodu niespełnienia opisanych kryteriów.
W proteście od powyższej informacji strona zakwestionowała stanowisko, że podała koszty wynagrodzeń na poziomie niezapewniającym ustawowego minimalnego wynagrodzenia. W ocenie wnioskodawcy, dane za rok 2018 są danymi historycznymi, w ramach których nie ma możliwości dokonywania zmian. Zgodnie zaś z dokumentami księgowymi, tj. Listami wypłat z umów o pracę w poszczególnych miesiącach 2018r., pracownicy mieli zapewnione wynagrodzenie na poziomie ustawowego minimalnego wynagrodzenie za pracę w kwocie [...] zł miesięcznie. Liczba zatrudnionych osób odpowiadała liczbie rocznych jednostek roboczych (RJR), tj. liczbie pracowników zatrudnionych na pełnych etatach w obrębie przedsiębiorstwa lub w jego imieniu w ciągu całego roku, który jest brany pod uwagę. Praca osób, które nie przepracowały pełnego roku, pracowały w niepełnym wymiarze godzin lub pracowników sezonowych, została obliczona jako część ułamkowa RJR.
W ramach RJR w 2018r. uwzględniono również pracowników, dla których wynagrodzenia chorobowe lub zasiłki chorobowe wypłacane były przez ZUS. Podany we wniosku o dofinansowanie stan zatrudnienia w rocznych jednostkach roboczych wyniósł [...]etatu, w tym właściciel. Natomiast w analizie finansowej na lata 2019-2023 przyjęto następujące założenia. Koszty związane z wynagrodzeniami pracowników utrzymano na poziomie 2018r. Poziom przychodów ze sprzedaży w poszczególnych latach przyjęto na poziomie średniej przychodów z 2017 i 2018r. Koszty zużycia materiałów i energii, usług obcych oraz pozostałych kosztów przyjęto proporcjonalnie w stosunku do wielkości tych kosztów w 2018r. W okresie prognozy nie zaplanowano wzrostu przychodów i kosztów. Założenia te miały na celu zapewnienie bezpieczeństwa realizacji projektu. Przyjęty poziom kosztów związanych z wynagrodzeniami pracowników w latach 2019-2023 wynikał m.in. z obserwowanych w firmie od kilku lat tendencji, z których wynika, że zatrudniani pracownicy po kilku miesiącach rezygnują z pracy, jak również często korzystają ze zwolnień lekarskich.
Wnioskodawca podniósł też, że wykonalność finansowa projektu oceniana jest przede wszystkim przez pryzmat informacji finansowych za ostatnie lata obrotowe, przy czym dane za lata 2016-2018 wskazują, że firma dynamicznie się rozwija (wzrost przychodów o ok. [...]%).
Agencja w piśmie z [...] stycznia 2020r. poinformowała wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu, podtrzymując argumentację zawartą w informacji o negatywnej ocenie projektu. Stwierdziła, że nie jest możliwe uzyskanie dofinansowania przez projekt. Wnioskodawca wykazał w latach 2019-2023 koszty niezapewniające minimalnego wynagrodzenia za pracę, biorąc pod uwagę stan zatrudnienia (etaty) w poszczególnych latach. Dokonał korekt tylko w stosunku do wzrostu ilości pracowników (3 pracowników) w ramach projektu, a nie do rzeczywistego stanu zatrudnienia. Z tego powodu koszty projektu zostały znacznie zaniżone, co miało wpływ na analizę i ocenę finansową wnioskodawcy oraz projektu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 14 maja 2020r., oddalił skargę [...] na informację Warmińsko - Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2020r., w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.
Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podniósł, że szczegółowe zasady oceniania wniosków o dofinansowanie w konkursie, w którym brała udział strona skarżąca, określał Regulamin konkursu nr [...] w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko- Mazurskiego na lata 2014-2020 Oś priorytetowa 1 Inteligentna gospodarka Warmii i Mazur Działanie 1.5 Nowoczesne firmy Poddziałanie 1.5.2 Odtwarzanie gospodarczego dziedzictwa regionu (dalej zwany "Regulaminem"). Regulamin wraz z dokumentacją konkursową zamieszczony jest na stronie internetowej IP, RPO WiM oraz Portalu Funduszy Europejskich (§[...] ust. [...] Regulaminu). Zgodnie z § [...] ust. [...] Regulaminu przystąpienie do konkursu jest równoznaczne z akceptacją przez wnioskodawcę jego postanowień. Strona miała obowiązek zapoznania się z warunkami uczestnictwa w konkursie, w celu oceny własnego potencjału aplikacyjnego, w tym możliwości spełnienia kryteriów oceny projektu.
W przypadku wątpliwości dopuszczono możliwość zwrócenia się o uzyskanie informacji i wyjaśnień do IP stosownie do § [...] Regulaminu. WSA wskazał że dokonana w niniejszej sprawie ocena projektu w zakresie zaskarżonych kryteriów została przeprowadzona na podstawie zapisów Karty z definicjami kryteriów wyboru projektów wraz z warunkami formalnymi (załącznik nr [...] do Regulaminu, dalej Karta z definicjami) oraz w oparciu o Listę sprawdzającą do weryfikacji kryteriów merytorycznych ogólnych (obligatoryjnych) i specyficznych (obligatoryjnych) wyboru projektów konkursowych (załącznik nr [...] do Regulaminu, dalej Lista sprawdzająca).
Sąd I instancji podkreślił, że w Karcie z definicjami określono, że w ramach kryterium nr 1 "[...]" weryfikowana jest możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie analizy wniosku i studium wykonalności biznes planu. Natomiast w Liście sprawdzającej zdefiniowano ww. kryterium poprzez zestaw pytań szczegółowych gdzie w przypadku, gdy odpowiedź na wszystkie pytania dotyczące spełnienia tego kryterium będzie pozytywna uznaje się je za spełnione. Dalej WSA wskazał, że w ramach kryterium nr [...] "[...]" weryfikowany jest potencjał instytucjonalny wnioskodawcy i/lub partnerów do realizacji projektu, tj. czy posiada lub dostosuje strukturę organizacyjną i procedury zapewniające sprawną realizację projektu.
Ponadto weryfikowane jest, czy wnioskodawca i/lub partnerzy (jeśli dotyczy) posiada potencjał kadrowy do realizacji projektu (posiada zespół projektowy lub go stworzy - adekwatny do zakresu zadań w projekcie umożliwiający jego sprawne zarządzanie i realizację), a także potencjał finansowy do realizacji projektu (czy wnioskodawca dysponuje środkami na realizację projektu lub ma możliwość ich pozyskania: wskazał źródła finansowania projektu). W Liście sprawdzającej sprecyzowano ww. kryterium poprzez zestaw pytań szczegółowych gdzie w przypadku gdy odpowiedź na wszystkie pytania dotyczące spełnienia tego kryterium będzie pozytywna uznaje się je za spełnione.
W opinii Sądu I instancji na ocenę analizowanych wskazanych wyżej dwóch kryteriów oceny projektu znaczenie miała m.in. wykazana we wniosku o dofinansowanie projektu wysokość kosztów wynagrodzenia pracowników, które pomimo wezwania z [...] września 2019r. nie zostały w latach 2019-2023 wykazane na poziomie gwarantującym ustawowe minimalne wynagrodzenie za pracę. Następnie nadmienił, że w dokumentacji konkursowej wskazano, że we wniosku należało wykazać, że uwzględniono wszystkie koszty i ich poziom odpowiada wielkości, skali i zakresowi infrastruktury, urządzeń lub planowanych usług.
W związku z tym w opinii WSA strona powinna mieć wiedzę, że nieuwzględnienie odpowiednich kosztów wynagrodzenia pracowników będzie skutkować oceną negatywną w zakresie kryterium możliwości uzyskania dofinansowania przez projekt, a także w zakresie kryterium odnoszącym się do trwałości projektu. WSA stwierdził, że z kart ocen projektu wynika, że koszty zostały zaniżone, gdyż wnioskodawca w biznes planie - biorąc pod uwagę stan zatrudnienia (etaty) w poszczególnych latach 2018-2023 - wykazuje koszty na poziomie niezapewniającym wynagrodzenia dla jednego pracownika na poziomie ustawowego minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zaznaczył, że skarżący skorzystał z uprawnienia, jakim jest możliwość uzupełnienia lub poprawienia projektu. W piśmie z [...] października 2019r. przedstawił stan zatrudnienia w latach 2020-2023 w wysokości [...] etatu, przewidując jednocześnie na str. [...] biznesplanu w rachunku zysków i strat wydatki na wynagrodzenia w 2020r. w wysokości [...]zł oraz w latach 2021-2023 w wysokości [...] zł. W opinii Sądu I instancji oznacza to, że stawka średniomiesięczna brutto na etat wynosi [...]zł na etat w 2020r. oraz [...] zł na etat w latach następnych, podczas gdy minimalne wynagrodzenie za pracę w roku 2019 wynosiło [...] zł (rozporządzenie Rady Ministrów z 11 września 2018r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2019r.; Dz.U. z 2018r. poz.1794).
W dalszej części rozważań WSA wskazał, że obowiązkiem strony było wykazanie właściwych danych odnoszących się do stanu zatrudnienia w ramach projektu. To wnioskodawca odpowiada za treść wniosku o dofinansowanie, a ocena możliwości uzyskania dofinansowania przez wnioskodawcę opiera się na pełnej treści dokumentacji projektowej, w tym dokumentacji przedkładanej w odpowiedzi na wezwanie organu. Nie mogło być rolą organu sugerowanie wnioskodawcy zmian merytorycznych wniosku o dofinansowanie w tym zakresie. W ocenie Sądu I instancji Agencja dokonała rzetelnej oceny zarówno zarzutów, jak i argumentacji zawartej w uzasadnieniu protestu. Odnosząc się do argumentów podniesionych w uzupełnieniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że pozostają one bez wpływu na wynik sprawy.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie [...] złożył skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości wnosząc o jej uwzględnienie i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia adwokata, wg norm przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 61 ust. 8 pkt. 1 lit. a w zw., z art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 7, art. 37 ust. 1, art. 37 ust.
- 2. ustawy poprzez dowolne ocenienie przez W-MARR SA w Olsztynie wniosku o dofinansowanie projektu nr [...] na etapie oceny formalno - merytorycznej w zakresie kryterium:
- a. kryterium merytoryczne ogólne (obligatoryjne) numer 1 "[...]";
- b. kryterium merytoryczne ogólne(obligatoryjne) numer 8 "[...]";
a nadto poprzez:
- a. nie odniesienie się w zaskarżonej informacji do wszystkich zarzutów wskazanych przez skarżącego w proteście z dnia [...] stycznia 2020r.;
- b. nie zażądanie dodatkowych wyjaśnień od skarżącego w związku z jego pismem z dnia [...] października 2019r., będącego odpowiedzią skarżącego na pismo organu z dnia [...] września 2019r. a dotyczącego zgłoszonych uwag organu do projektu;
- c. nie precyzyjne wskazania uwag do projektu przez rgan w piśmie z dnia [...] września 2019r. (dot. Ocena kryteriów merytorycznych wniosku o dofinansowanie projektu nr [...] co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona przedstawia argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami środka prawnego.
Granice te, wyznaczone są wskazanymi podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie granicami środka prawnego polega na tym, że Sąd jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie może w szczególności domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje, żądając rozstrzygnięcia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postepowania jest bowiem, weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa procesowego, które są tożsame z zarzutami sformułowanymi w skardze do Sądu I instancji.
Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie podważają one logiki wniosków wywiedzionych na bazie okoliczności faktycznych i prawnych przyjętych przez WSA w zaskarżonym wyroku.
Skarżący, oprócz wyrażenia negatywnej oceny dla stanowiska Sądu I instancji, nie przedstawił żadnych dowodów ani argumentów, które podważyłyby racjonalność tej oceny. Skarżący argumentami skargi kasacyjnej polemizował z oceną dokonaną przez organy i Sąd I instancji. Argumenty skargi kasacyjnej przedstawione w jej uzasadnieniu sprowadzają się do powtórzenia po raz kolejny zarzutów dowolnej oceny przez W-MARR SA w Olsztynie wniosku o dofinansowanie projektu na etapie oceny formalno - merytorycznej w zakresie kryteriów numer [...] i numer [...], a nadto nie odniesienie się w zaskarżonej informacji do wszystkich zarzutów wskazanych przez skarżącego w proteście z dnia [...] stycznia 2020r., nie zażądanie dodatkowych wyjaśnień od skarżącego w związku z jego pismem z dnia 1 października 2019r. oraz nie precyzyjne wskazania uwag do projektu przez organ w piśmie z dnia [...] września 2019r.
Odnosząc się do zarzutów kasacyjnych opartych na przepisach art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 6 ust 1 i 2 oraz art. 7 ustawy wdrożeniowej, należy uznać je za chybione. Żadna z podstaw, na których w tym zakresie skargę kasacyjną oparto, nie usprawiedliwia zawartego w środku prawnym wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Należy wskazać, że podstawowym krajowym aktem prawnym regulującym zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności jest ustawa wdrożeniowa. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej. Sąd I instancji rozpoznając skargę jest związany zakresowo treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniesienie protestu nie powoduje ponownego, pełnego rozpoznania wniosku o dofinansowanie, a jedynie w granicach zaskarżenia. Wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania w proteście (wraz z uzasadnieniem) kryteriów wyboru projektów, z których oceną się nie zgadza lub/oraz - zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli jego zdaniem naruszenie takie miało miejsce. Kontrola Sądu I instancji może zatem dotyczyć tylko zakwestionowanych w proteście kryteriów wyboru projektu o dofinansowanie, których projekt nie spełnił lub otrzymał mniejszą liczbę punktów oraz związanych z tym ewentualnych naruszeń proceduralnych.
Zarzuty protestu mogą odnosić się zarówno do kryterium o charakterze formalnym, jak i merytorycznym, niemniej jednak nie mogą kwestionować zasadności ustanowienia kryteriów wyboru projektów, chyba że dokonywana na podstawie tych kryteriów ocena ma charakter dyskryminujący, narusza zasadę przejrzystości czy równego dostępu do pomocy. Wnioskodawca może podnieść też zarzuty o charakterze procesowym (tak np. wyrok NSA z 21 sierpnia 2018r., I GSK 2679/18; wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2017r., II GSK 4129/17; wyrok NSA z 22 marca 2019r., I GSK 205/19).
W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może stosownie do art. 61 ust 8: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3).
Sąd I instancji orzekał w granicach sprawy wyznaczonych istotą oraz treścią normy prawa, która determinowała treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie albowiem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku kontrola zgodności z prawem zaskarżonego działania organu, którym w zakresie niespełnienia kryteriów [...] i [...] nie uwzględniono protestu skarżącego od negatywnej oceny projektu, została przeprowadzona w oparciu o adekwatny wzorzec kontroli rekonstruowany na podstawie art. 37 ust. 1 oraz ust. 2 i art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej w związku z jej art. 6 i postanowieniami systemu realizacji programu operacyjnego, w tym postanowieniami Regulamin konkursu wraz z jego załącznikami.
Z punktu widzenia istoty spornej w sprawie kwestii podkreślenia wymaga, że wynikająca z art. 37 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego tego postępowania konkursowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany był już pogląd, zgodnie z którym zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017r., sygn. akt II GSK 641/17 baza orzeczeń nsa.gov.pl).
Zasada przejrzystości reguł oceny projektów zawarta w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia określa regulamin konkursu. Oznacza to, że kryteria wyboru projektów to inaczej warunki czy też wymogi stawiane uczestnikom konkursu, od spełnienia których zależy ocena i ewentualny wybór projektów do dofinansowania. Regulamin konkursu zawiera m.in. kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7). Jest to więc podstawowy dokument, na podstawie którego organ dokonuje oceny złożonego wniosku o dofinansowanie. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w razie stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych we wniosku o dofinansowanie projektu właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Z kolei zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, w razie stwierdzenia oczywistej omyłki we wniosku o dofinansowanie projektu właściwa instytucja poprawia tę omyłkę z urzędu, informując o tym wnioskodawcę, albo wzywa wnioskodawcę do poprawienia oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Stawiane zarzuty nie podważają stanowiska Sądu I instancji, o zasadności nieuwzględnienia protestu strony.
Powodem nieuwzględnienia protestu było, stwierdzenie, że nie jest możliwe uzyskanie dofinansowania przez projekt, bowiem wnioskodawca wykazał w latach 2019-2023 koszty niezapewniające minimalnego wynagrodzenia za pracę, biorąc pod uwagę stan zatrudnienia (etaty) w poszczególnych latach. Dokonał korekt tylko w stosunku do wzrostu ilości pracowników (3 pracowników) w ramach projektu, a nie do rzeczywistego stanu zatrudnienia. Z tego powodu koszty projektu zostały znacznie zaniżone, co miało wpływ na analizę i ocenę finansową wnioskodawcy wraz z projektem, a co za tym idzie niespełnienie przez niego wskazanych kryteriów obligatoryjnych dotyczących możliwości uzyskania dofinansowania przez projekt oraz zapewnienia jego trwałości. Znaczenie miała m.in. wykazana we wniosku o dofinansowanie projektu wysokość kosztów wynagrodzenia pracowników, które pomimo wezwania z 30 września 2019r. nie zostały w latach 2019-2023 wykazane na poziomie gwarantującym ustawowe minimalne wynagrodzenie za pracę wynikające z rozporządzenie Rady Ministrów z 11 września 2018r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2019r. (Dz.U. z 2018r. poz. 1794).
WSA stwierdził, że skarżący skorzystał z uprawnienia, jakim jest możliwość uzupełnienia lub poprawienia projektu. W piśmie z [...] października 2019r. przedstawił stan zatrudnienia w latach 2020-2023 w wysokości [...] etatu, przewidując jednocześnie na str. [...] biznesplanu w rachunku zysków i strat wydatki na wynagrodzenia w 2020r. w wysokości [...] zł oraz w latach 2021-2023 w wysokości [...]zł.
Wnioskodawca - przystępując do naboru wniosków o dofinansowanie - zna jego zasady i wyraża akceptację dla tych warunków, a chcąc uzyskać wsparcie ze środków unijnych, godzi się postępować ściśle według tych zasad. Jakiekolwiek niedociągnięcia, niedopowiedzenia, luki w argumentacji, opisie poszczególnych pozycji wniosku, obciążają wyłącznie aspirującego wnioskodawcę. Obowiązkiem strony było zatem wykazanie właściwych danych odnoszących się do stanu zatrudnienia w ramach projektu. To wnioskodawca odpowiada za treść wniosku o dofinansowanie, a ocena możliwości uzyskania dofinansowania przez wnioskodawcę opiera się na pełnej treści dokumentacji projektowej, w tym dokumentacji przedkładanej w odpowiedzi na wezwanie organu. Nie mogło być rolą organu sugerowanie wnioskodawcy zmian merytorycznych wniosku o dofinansowanie w tym zakresie.
Ponownie należy wskazać, że wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasady realizują się poprzez stworzenie takich mechanizmów oceny projektów, które powodują, że ocena projektu zostanie dokonana w oparciu o obiektywne, a nie subiektywne przesłanki i kryteria. Służą temu m.in. rozwiązania prawne przewidziane w przepisach art. 6 ust 1 i 2 oraz art. 37 ust 2 tej ustawy. Mają one na celu zagwarantowanie pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny i wyboru projektów do dofinansowania oraz eliminowanie ryzyka zaistnienia dowolności stosowanych kryteriów oceny projektów, niweczącej przywołane powyżej zasady.
Wbrew wywodom wnoszącego skargę kasacyjną organ działał zgodnie z ustalonymi zasadami, równymi dla wszystkich wnioskodawców, przez co nie można mu zarzucić naruszenia wskazywanych zasad w postępowaniu konkursowym. W rezultacie w skardze kasacyjnej nie dowiedziono naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Na gruncie powyższych zapisów nie sposób stwierdzić, że wezwanie z 30 września 2019 roku nie było precyzyjne i miało wpływ na wydany wyrok. Treść wezwania i jego sformułowania, należy bowiem odczytywać przez pryzmat ograniczeń i wskazań wynikających z Regulaminu konkursu. Konkurs przeprowadzany jest zgodnie z zasadą przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji. To zaś oznacza zakaz działania na korzyść pojedynczych uczestników konkursu poprzez zażądanie dodatkowych jeszcze wyjaśnień. Treść wezwania z [...] września 2019r. dawała skarżącemu kasacyjnie okazję do przedstawienia wszystkich informacji pozwalających wykluczyć zastrzeżenia lub uwagi.
Zasadą jest, że za prawidłowość danych zawartych we wniosku oraz ich kompletność umożliwiające uznanie, że projekt spełnia konieczne kryteria odpowiada wnioskodawca. To do wnioskodawcy należy obowiązek starannego i odpowiadającego założeniom danego programu operacyjnego przygotowania dokumentacji konkursowej - tak aby w oparciu o ten wniosek załączone do niego dokumenty projekt mógł zostać prawidłowo oceniony (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2018r., II GSK 4280/17).Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, strona nie podważyła skutecznie ani zasadności wezwania, ani ustaleń faktycznych w tym zakresie. Żądanie organu pozostaje też w zgodzie z regulaminem konkursu i przepisami ustawy wdrożeniowej.
W rozpoznawanej sprawie zarzuty, że Sąd wadliwie nie dostrzegł naruszenia tych zasad przy rozpoznaniu protestu nie zasługują na uwzględnienie. Uszło też uwadze kasatora, że ustawą z dnia 7 lipca 2017r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw w ustawie z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 uchylono art. 7.
Należy wskazać, że Sąd I instancji opisał wyczerpująco stan sprawy, określił istotę sporu w nawiązaniu do zarzutów skarżącego, a następnie uzasadnił wydane rozstrzygnięcie, dokonując zindywidualizowanej oceny prawnej oraz przedstawiając wszystkie argumenty przemawiające za oddaleniem skargi. Przeprowadził kontrolę legalności rozstrzygnięcia w przewidzianych ustawowo granicach, nie zastępując przy tym organu w merytorycznym rozpoznaniu protestu.
W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji za prawidłowe uznał rozstrzygniecie organu o nieuwzględnieniu protestu od negatywnej oceny projektu. W następstwie czego, prawidłowo zastosował art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej i oddalił skargę. Czyni to niezasadnym zarzut naruszenia przepisu art. 61 ust 8 pkt 1 lit a przez brak jego zastosowania.
Z uwagi na to, że wszystkie postawione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.