Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r., po rozpatrzeniu sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, oddalił skargę.
I
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
W dniu 20 grudnia 2006 r. [...] zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Kanady używany samochód osobowy marki Mitsubishi Lancer o nr nadwozia [...], rok produkcji 2004, z silnikiem o zapłonie iskrowym o poj. 1997 cm3.
W zgłoszeniu celnym zadeklarowano kod Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich - CN 87032390 właściwy dla pojazdów samochodowych i innych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi o pojemności skokowej przekraczającej 1500ccm, ale nieprzekraczającej 3 000 cm, — używane.
Wartość celną importowanego pojazdu zadeklarowano w kwocie 1.100,00 CAD na podstawie dowodu zakupu z 17 sierpnia 2006 r. Samochód transportowany był na lawecie. Przedstawione przez stronę do zgłoszenia celnego zaświadczenie z 19 grudnia 2006 r. o nr SPS06 07197/06 o przeprowadzonym przez uprawnionego diagnostę [...] badaniu technicznym pojazdu potwierdzało pozytywny wynik tegoż badania oraz, że pojazd marki Mitsubishi Lancer spełniał wymagania techniczne art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Postanowieniem nr [...] z [...] maja 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia elementów kalkulacyjnych na potrzeby prawidłowego ustalenia kwot podatków dla towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z 20 grudnia 2006 r., określenia należnego podatku akcyzowego z tytułu importu wyrobu akcyzowego oraz określenia należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Przyczyną wszczęcia postępowania była rażąco niska wartość sprowadzonego pojazdu marki Mitsubishi Lancer o nr nadwozia [...] tj. 1 100,00 CAD zadeklarowana w zgłoszeniu celnym.
Postanowieniem nr [...] z [...] września 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] powołał J.D. w charakterze biegłego rzeczoznawcy do spraw techniki samochodowej.
W sporządzonej opinii technicznej pojazdu o nr 44/10/10 z 19 października 2010 r., biegły wskazał, że na rynku kanadyjskim w grudniu 2006 cena zakupu przedmiotowego samochodu Mitsubishi Lancer 2,4 Ralliart wynosiła średnio 11 500 CAD (Retial price na podstawie: VMR, AUTOTRADER ca, CanadianDriver). W tym czasie cena zakupu tego samochodu (Wholesale price wynosiła 9 500 CAD). "Wholesale" (notowania zakupu) oznacza cenę zakupu, którą można zaproponować w sytuacji przyjmowania pojazdu w rozliczeniu. Różnica notowań sprzedaży i zakupu stanowi marżę handlową, która obejmuje koszty kosmetycznego przygotowania pojazdu do sprzedaży, koszty wystawienia postoju oraz zysk sprzedawcy. Zakłada się, że pojazd jest w dobrym stanie mechanicznym, czysty i dobrze utrzymany. "Retial" (notowania sprzedaży) maksymalna cena, za jaką samochód jest sprzedawany w punkcie handlowym, przy założeniu, że jest w dobrym stanie technicznym, nie wymaga napraw, jest zadbany i bez widocznych uszkodzeń. Rzeczoznawca wskazał także, że w 2003 cena nowego pojazdu wynosiła 21 998 CAD.
Samochód 20 grudnia 2006 r., co zostało zweryfikowane przez funkcjonariuszy celnych, nie miał widocznych uszkodzeń, był pełnosprawny z badaniem technicznym aktualnym do 19 grudnia 2008 r. Wskazania drogomierza 19 grudnia 2006 r. wynosiły 21 050 km. Samochód pochodzi z rynku niewspólnotowego (Japonia), wymagał niewielkich kosztowo napraw w celu dostosowania do ruchu w Europie (oświetlenie i kierunkowskazy).
Obliczona przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] wartość celna metodą "ostatniej szansy" wynosiła 33.335 zł (tj. 12 900 CAD - po przeliczeniu wg obowiązującego w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego kursu walut: 1 CAD = 2,5841 zł).
W dniu 20 grudnia 2010 r. wpłynęło do Urzędu Celnego w [...] odwołanie od powyższej decyzji, którym [...] reprezentowany przez adwokata, zaskarżył decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie.
Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podzielił argumentację Naczelnika Urzędu Celnego i stwierdził, że organ pierwszej instancji słusznie uznał, że w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające możliwość ustalenia wartości na podstawie art. 29 ust.1 WKC, a więc przyjęcia wartości celnej w oparciu o metodę wartości transakcyjnej, albowiem była ona rażąco niska. Organ stwierdził, iż niemożliwe jest ustalenie wartości celnej na podstawie art. 30 ust. 2 lit. a i b WKC, jako że nie można znaleźć materiału porównawczego – samochodu o identycznym roku produkcji i stanie technicznym. Nie jest możliwe także zastosowanie metody ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art.30 ust. 2 lit. c WKC), gdyż zgodnie z opinią Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej może ona znaleźć zastosowanie w przypadku importu do celów handlowych, ani też metoda wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit d WKC), gdyż używane pojazdy nie są produkowane jako takie.
Zatem wartość celna używanych pojazdów zasadnie ustalana jest wg metody "ostatniej szansy", tj. w trybie określonym w art. 31 ust.1 WKC. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo ustalił wartość celną sprowadzonego przez stronę pojazdu.
Powyższą decyzję strona - za pośrednictwem pełnomocnika – zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, akcentując, iż zadeklarowana wartość pojazdu była zaniżona ponad 10-cio krotnie, a nadto strona wskazała nieprawidłową pojemność silnika.
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r. Wojewódzkie Sąd Administracyjny oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji przyjął jako stan faktyczny sprawy stan wynikający z uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej.
Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zarzuty przedawnienia należności objętych decyzją Dyrektora Izby Celnej przyjął, iż stosownie do art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie termin płatności upłynął po 10 dniach od dnia powiadomienia dłużnika o kwocie należności celnych, co w niniejszej sprawie nastąpiło 20 grudnia 2006 r. Tak więc pięcioletni termin dla przedawnienia zobowiązań podatkowych upłynął z dniem 31 grudnia 2011 r., czyli już po wydaniu decyzji przez organy podatkowe obydwu instancji, a zatem zarzut przedawnienia dochodzonych należności jest bezzasadny.
Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zarzutu błędnego wyliczenia podatku akcyzowego uznał, że nie może się do niego ustosunkować ponieważ nie został w żaden sposób sprecyzowany.
WSA w Gliwicach uznał, iż organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepis art. 181 a ust.1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zgodnie z którym jeżeli zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2, organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej a organy obu instancji miały prawo oprzeć swe rozstrzygnięcie na opinii biegłego, sporządzającego opinię w oparciu o wyspecjalizowane katalogi zawierające ceny na rynku krajowym.
W ocenie Sądu pierwszej instancji zarzut, iż ograny podatkowe pominęły okoliczność, że pojazd miał status pojazdu nienaprawialnego i był niezwykle mocno uszkodzony jest bezzasadny ponieważ nie wskazują na to materiały zebrane w sprawie. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że z opinii biegłego wynika, że samochód 20 grudnia 2006 r. co zostało zweryfikowane przez funkcjonariuszy celnych nie miał widocznych uszkodzeń, był pełnosprawny z badaniem technicznym aktualnym do 19 grudnia 2008 r. oraz przeszedł badania techniczne z oceną pozytywną z dwuletnim okresem ważności badań, co wynika z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu.
Sąd pierwszej instancji uznał, że wycena biegłego została sporządzona na podstawie dokumentów wystarczających do ustalenia stanu technicznego pojazdu, mimo braku jego fizycznego zbadania oraz podkreślił, że strona nie złożyła uwag co do stanu technicznego pojazdu.
Odnosząc się do zarzutu odmowy przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka – mechanika naprawiającego pojazd – Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów podatkowych co do zbędności tego dowodu.
II
Skargę kasacyjną złożył pełnomocnik, działający w imieniu [...]. Wyrok zaskarżył w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądowych administracyjnych z dnia 25.07.2002 r., oraz art. 3 § 1 i 2 ustawy PPSA które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i wynik sprawy, albowiem Sąd pierwszej instancji nie dokonał w niniejszej sprawie kontroli działań administracji publicznej w sposób prawidłowy, akceptując bezkrytycznie ustalenia organu celnego w zakresie ustalenia wartości celnej spornego samochodu oraz kwoty długu celnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca nie powołała innych zarzutów kasacyjnych.
Dyrektor Izby Celnej w Katowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną podniósł, iż kasator nie wykazał naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem zarzuty kasacyjne należy uznać za nieusprawiedliwione, co uzasadnia wniosek o oddalenie skargi.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie występowała nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a., co sprawiło, że rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Z zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika brak możliwości zajmowania się kwestiami, które nie zostały podniesione we wskazanym środku zaskarżenia.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Istota skargi kasacyjnej polega na przywołaniu podstaw kasacyjnych i ich uzasadnieniu przy czym podstawy kasacyjne to wskazanie przepisów prawa które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny wydający zaskarżony wyrok.
Skarga kasacyjna winna być tak sformułowana, aby nie wymagała dokonywania zabiegów interpretacyjnych, a uwagi krytyczne w stosunku do wyroku Sądu pierwszej instancji ujmować należy w uporządkowanych, prawidłowo sformułowanych zarzutach. Prawidłowo sformułowany zarzut powinien zaś precyzyjnie wskazywać, jaki przepis prawa materialnego lub postępowania został naruszony przez Sąd pierwszej instancji, na czym to naruszenie polegało w danej sprawie na tle treści konkretnego przepisu
Skarga kasacyjna w tej sprawie została sformułowana w ten sposób, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i nie dokonał kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a jednocześnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator polemizuje ze stanowiskiem przyjętym przez ten Sąd i jego oceną zaskarżonej decyzji.
W tym miejscu należy przypomnieć, że przepis art. 1 § 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych ma charakter ustrojowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut jego uchybienia nie jest zasadny. Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w prawidłowym zakresie stosując kryterium zgodności z prawem.
Zarzut naruszenie przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiącego iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, również należy uznać za niezasadny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.