Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] marca 2013 r., V SA/Wa 2444/12, oddalił skargę J.Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "L." – J.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.
Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania przywołanej decyzji Dyrektora Izby Celnej. W uzasadnieniu wskazał, że od chwili złożenia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej jego sytuacja uległa znacznemu pogorszeniu. Prowadzone są bowiem wobec niego postępowania egzekucyjne w innych sprawach podatkowych dotyczących nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdów samochodowych, wskutek których doszło do zajęcia kont bankowych prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Doprowadziło to do utraty płynności finansowej i niemożności kontynuowania prowadzenia działalności gospodarczej, a skarżącego zmusiło do podjęcia pracy.
W ocenie skarżącego wstrzymanie wykonania decyzji w niniejszej sprawie jest niezbędne dla zapewnienie środków utrzymania dla niego samego oraz jego rodziny. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że zawiesił prowadzoną dotychczas działalność gospodarczą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może na wniosek skarżącego kasacyjnie wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07).
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Oznacza to w szczególności, że instytucja ochrony tymczasowej powinna być stosowana z dużą ostrożnością, a przesłanki jej udzielenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2011 r., II OSK 1489/11).
Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu – jak już wskazano – uzależniona jest zaś od wystąpienia co najmniej jednej z dwóch przesłanek: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką majątkową lub niemajątkową szkodę, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2011 r., II GSK 328/11).
W kontekście okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że jak przyjmuje się w orzecznictwie, skarżący, który ubiega się o udzielenie mu ochrony tymczasowej, jest obowiązany wykazać spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2012 r., I OZ 804/12), przy czym powinien on wskazać konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku niego, nie zaś poprzestać jedynie na ogólnych twierdzeniach, nieznajdujących poparcia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r., II GZ 457/12).
Sąd nie może się bowiem domyślać, jakie zdaniem skarżącego zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2012 r., II OZ 975/12).
Odnosząc te rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, trzeba wskazać, że skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podał konkretnych okoliczności, które miałaby uzasadnić jego wniosek, a w szczególności – nie wskazał, na czym miałoby w jego przypadku polegać związane z wykonaniem zakwestionowanego aktu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takiego charakteru z pewnością nie ma – wskazana we wniosku – konieczność zapewnienia skarżącemu i jego rodzinie środków utrzymania. Trzeba bowiem zauważyć, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1025 ze zm.) ogranicza dopuszczalność prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2012 r., I FSK 1595/12).
Reasumując powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wskazał uzasadnionych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i mając powyższe na względzie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. oraz art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.