Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 14 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 70/20 oddalił skargę M. P., A.W. H. i G. na informację Warmińsko – Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2020r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. P. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu w szczególności naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 61 ust. 8 pkt. 1 litera a w zw. z art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 7, art. 37 ust. 1, art. 37 ust. 2, ustawy poprzez dowolne ocenienie przez W-MARR SA w Olsztynie wniosku o dofinansowanie projektu nr [...] na etapie oceny formalno-merytorycznej w zakresie kryterium:
- a. kryterium merytoryczne ogólne (obligatoryjne) numer 1 "Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt";
- b. kryterium merytoryczne ogólne(obligatoryjne) numer 8 "Trwałość projektu";
a nadto poprzez:
- a. nie odniesienie się w zaskarżonej informacji do wszystkich zarzutów wskazanych przez skarżącego w swoim proteście z dnia 7 stycznia 2020 r.;
- b. nie zażądanie dodatkowych wyjaśnień od skarżącego w związku z jego pismem, będącego odpowiedzią skarżącego na pismo Organu z dnia 15 października 2019 r. a dotyczącego zgłoszonych uwag Organu do projektu;
- c. nie precyzyjne wskazania uwag do projektu przez Organ w swoim piśmie z dnia 15 października 2019 r. (dot. Ocena kryteriów merytorycznych wniosku o dofinansowanie projektu nr RPWM.01.05.02-28-0170/19);
co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:
- 1. uwzględnienie skargi kasacyjnej, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji;
- 2. zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia adwokata, wg norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów;
- 3. wyznaczenie rozprawy w celu rozpoznania skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r. poz. 2325 – dalej "p.p.s.a") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu, a która w niniejszej sprawie nie występuje. Oznacza to, że zakres kontroli kasacyjnej przez NSA wyznacza strona poprzez wskazanie podstaw, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., zawierających odpowiednie zarzuty.
Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, tzn. powinna zawierać poza innymi wymogami, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2020 r. II GSK 2790/17 – dostępny w internetowej bazie orzeczeń).
Dokonując oceny skargi kasacyjnej w tak określonym zakresie należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie wobec jej wad w zakresie sformułowania zarzutów oraz ich uzasadnienia. Wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera bowiem jakichkolwiek wskazań w zakresie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wskazuje nawet podstawy na jakiej zostaje oparta ograniczając się do stwierdzenia, że zarzuca naruszenie przepisów postępowania. Tym samym w niedopuszczalny sposób nakazuje domyślać się Sądowi, że jej podstawą jest art. 174 pkt.2 p.p.s.a., a więc naruszenie przepisów. Równocześnie nie wskazuje na jakikolwiek wpływ zarzucanych wyłącznie organowi, a nie Sądowi I instancji naruszeń, na wynik sprawy, a więc wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej jest ocena prawidłowości kontroli dokonanej przez wojewódzki sąd administracyjny, a wobec tego zarzucane w skardze kasacyjnej uchybienie przepisom postępowania musi odnosić się, chociaż pośrednio do czynności bądź zaniechań sądu administracyjnego w toku rozpoznania sprawy.
W treści skargi kasacyjnej ani w zarzutach ani w jej uzasadnieniu nie tylko nie powiązano zarzutu naruszenia przepisów ustawy wdrożeniowej z jakimikolwiek przepisami procedury sądowoadministracyjnej, ale także nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji dającej podstawę do podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny próby rekonstrukcji zarzutu naruszenia przepisów postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2020 r. I OSK 1239/19).
Powyższe okoliczności wskazują, że skarga kasacyjna nie mogła zostać uznana za zasadną.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.