Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 554/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., oddalił skargę J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.
Sąd I instancji uwzględnił następujący stan sprawy.
J. J. w dnia [...] marca 2008 r. złożył deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego w dniu [...] marca 2008 r. samochodu osobowego marki L. [...], rok produkcji 2006, pojemność silnika 2231 cm3. Jako podstawa opodatkowania zadeklarowana została kwota 15 906 zł, którą stanowiła cena pojazdu wymieniona w umowie kupna - sprzedaży z dnia [...] marca 2008 r. W umowie tej jako sprzedający wymieniony został obywatel Niemiec H. R. a jako kupujący J. J. Skarżący uiścił podatek akcyzowy w kwocie 2 163 zł.
Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] określił J. J. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu "posiadania" wymienionego pojazdu, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości – w kwocie 9 332 zł, w tym do zapłaty 7 169 zł.
W wyniku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że T. E. (ostatni zarejestrowany właściciel pojazdu w dokumentach niemieckich) w dniu [...] lutego 2008 r. sprzedał samochód M. O. w stanie bezwypadkowym, na co ten przedstawił umowę kupna - sprzedaży. M. O. poinformował organ, że samochód zakupił w dniu [...] lutego 2008 r. i sprzedał go osobie z G., która zobowiązała się do uiszczenia wszelkich należności podatkowych i opłat związanych z samochodem.
W piśmie z dnia [...] października 2008 r. J. J., wyjaśnił, że samochód zakupił w B. od obywatela Niemiec w złym stanie technicznym. Ponadto wskazał, że brakujące części do naprawy zakupił na giełdzie samochodowej a naprawy samochodu dokonał we własnym zakresie przy współudziale swojego przyjaciela R. K. Podatnik nie przedstawił dokumentów potwierdzających dokonanie napraw samochodu. Przedstawił jedynie zdjęcia uszkodzonego pojazdu, zaświadczenie VAT-25 i kserokopię dowodu rejestracyjnego.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ stwierdził, że podatnik nabył pojazd w lutym 2008 r. Podkreślił, również że podstawy opodatkowania nie mógł ustalić na podstawie przedstawionej przez podatnika umowy kupna-sprzedaży, ponieważ stwierdził, że taka transakcja nie miała miejsca. Umowę uznał za nieautentyczną. Ponadto wskazał, że J. J. nie przedstawił dokumentów potwierdzających dokonanie napraw samochodu. W związku z powyższym organ stwierdził, że podstawę opodatkowania przedmiotowego pojazdu winna stanowić kwota 68 619 zł (wartość pojazdu wg systemu wyceny wartości pojazdów – E. G. 95 100 zł, pomniejszona o podatek VAT).
W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że nie można wykluczyć wersji zdarzeń, że pomiędzy M. O. a H. R. w obrocie mogło wystąpić kilka podmiotów rozporządzających pojazdem. Podkreślił, że z ustaleń poczynionych przez organ wynika, że M. O. nie posiada umowy sprzedaży przedmiotowego samochodu, co uniemożliwia ustalenie osoby, która odkupiła od niego samochód, a tym samym kolejnych osób uczestniczących w tym obrocie. Organ odwoławczy przyjmując założenia, że samochód zakupiony przez M. O. w wyniku dalszego obrotu został zakupiony przez H. R. i odsprzedany skarżącemu oraz mając na względzie, że samochód po raz pierwszy został zarejestrowany na terenie Polski przez J. J. uznał, że skarżący słusznie złożył deklarację z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu i uiścił podatek akcyzowy. Organ odwoławczy stwierdził, że umowa zawarta pomiędzy skarżącym a H. R. jest autentyczna i potwierdza fakt dokonania nabycia wewnatrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu.
Istotne znaczenie w ustaleniu powyższego miało zawiadomienie z Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] lipca 2009 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie o podrobienie dokumentu na nazwisko J. J. Dyrektor Izby Celnej w G. odnosząc się do stanu technicznego nabytego samochodu stwierdził, że nie można ustalić jakie części zostały wymienione w samochodzie poprzez porównanie specyfikacji samochodu opuszczającego fabrykę w porównaniu z wyposażeniem jakie znajduje się w nim obecnie. Organ wskazał, że nie kwestionuje wymiany części przez skarżącego, jednak zauważył, że wskazane przykładowo wymienione części (np. skórzana tapicerka, lampy ksenonowe) mogły mieć na celu podniesienie wartości i standardu samochodu, ale nie może stanowić to podstawy do obniżenia podstawy opodatkowania.
Analizując fotografie samochodu stwierdził, iż w czasie, gdy je wykonywano pojazd nie posiadał tapicerki, przedniego zderzaka, błotnika, lamp, co niekoniecznie musi świadczyć o uszkodzeniach wymienionych części. Nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego o uszkodzeniu instalacji elektrycznej, gdyż brak jest dowodu na potwierdzenie tego faktu. Podkreślił również, że zasadnym byłoby umieszczenie uwag dotyczących stanu technicznego pojazdu w treści umowy z dnia [...] marca 2008 r.
Jednocześnie w kwestii braku na fotografiach numeru identyfikacyjnego pojazdu organ odwoławczy wyjaśnił, że numerem, który może identyfikować pojazd jest jego numer VIN, natomiast tablice rejestracyjne widoczne na zdjęciach nie mogą służyć do identyfikacji samochodu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. J. J. wniósł o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w G. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 7 września 2010 r. oddalił skargę.
Zdaniem Sądu I instancji organ zasadnie nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, iż kupił samochód w stanie niekompletnym, uniemożliwiającym korzystanie z niego i zakwestionował wartość dowodową przedłożonej przez stronę dokumentacji fotograficznej. Uznał, że ze zdjęć nie wynika w sposób jednoznaczny, iż znajduje się na nich sporny samochód. W ocenie Sądu zasadnie organ zasygnalizował, że uwidocznione na fotografiach brakujące części samochodu mogłyby świadczyć o uszkodzeniach powstałych podczas wypadku, jednak w zebranym materiale dowodowym nie znajdują się informacje o uszkodzeniach innych części, które powstałyby zapewne w wyniku wypadku.
Skarżący nie przedstawił w trakcie prowadzonego postępowania, dowodów świadczących jednoznacznie o uszkodzeniu pojazdu i rzeczywiście poniesionych kosztach zakupu części zamienianych i naprawy. W treści umowy nie zostały umieszczone żadne uwagi dotyczące stanu technicznego pojazdu. Wyjaśnienia R. K., który dokonywał naprawy samochodu w ramach pomocy koleżeńskiej organ odwoławczy uznał za niewystarczające, dla potwierdzenia stawianych przez stronę tez dowodowych, gdyż w swoich zeznaniach świadek odnosił się do stanu pojazdu z momentu dokonywania napraw, a nie z momentu jego nabycia.
Sąd I instancji nie uwzględnił również zarzutu skargi o naruszeniu prawa materialnego tj. art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, dalej: u.p.a.) poprzez błędną jego interpretację polegającą na przyjęciu, że skarżący jest zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego w sytuacji gdy organ podatkowy ustalił podmiot, który dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobu akcyzowego. Sąd uznał, iż organy podatkowe zasadnie zastosowały normę art. 80 ust. 1 u.p.a., który stanowi, iż akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 80 ust. 2 pkt 2 u.p.a.). Zdaniem Sądu I instancji skoro skarżący nigdy nie twierdził, iż nabył samochód od M. O. i mając na względzie, że przedmiotowy samochód po raz pierwszy został zarejestrowany w kraju przez J. J. to w ocenie Sądu organ podatkowy zasadnie uznał, że istnieją podstawy do określenia na nazwisko skarżącego zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu posiadania samochodu osobowego marki L., od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji złożył J. J. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
- I. naruszenie przepisów postępowania to jest:
- a) art. 145 § 1 pkt 2 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 191 Ordynacji Podatkowej poprzez brak jego zastosowania, polegający na oddaleniu przez Sąd I instancji skargi podczas gdy zebrany przez organ podatkowy materiał dowodowy został oceniony przez ten organ z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów, polegającej bezpodstawnym przyjęciu jakoby:
- - brak posiadania przez skarżącego paragonów i faktur świadczy o tym, iż skarżący nie dokonał zakupu niezbędnych części do pojazdu, podczas gdy na skarżącym nie ciążył obowiązek posiadania rachunków czy faktur, a jednocześnie nie były one wówczas skarżącemu potrzebne, albowiem postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało dopiero ok. 6 miesięcy od nabycia i naprawy pojazdu przez skarżącego;
- - tablice rejestracyjne widoczne na fotografiach nie mogą służyć do identyfikacji pojazdu, albowiem jedynie numer VIN identyfikuje pojazd, podczas gdy wykonanie fotografii, na których widoczny byłby numer VIN nie obrazowałyby jednocześnie uszkodzeń i braków pojazdu, a jedynie fotografie obejmujące szerszą perspektywę, na których widoczny był jedynie numer rejestracyjny dały możliwość stwierdzenia, iż pojazd rzeczywiście był uszkodzony i wybrakowany;
- - brak wskazania w umowie sprzedaży pojazdu, iż pojazd był uszkodzony stanowi argument świadczący o braku takich uszkodzeń, podczas gdy stan pojazdu, a więc wady przedmiotu zakupu były tak oczywiste i widoczne "na pierwszy rzut oka", że nie było potrzeby wskazywania ich w umowie sprzedaży, a ponadto szablon umowy nie przewidywał konieczności wskazania stanu pojazdu;
- - argumenty strony co do stanu pojazdu nie znajdują wystarczającego potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, podczas gdy twierdzenia Skarżącego znajdują odzwierciedlenie nie tylko w znajdujących się w aktach sprawy fotografiach pojazdu ale również w zeznaniach świadka R. K., a brak jest dowodów przeciwnych, które wskazywałyby, iż pojazd nabyty został przez skarżącego w stanie kompletnym i bezwypadkowym;
- - zebrany w sprawie materiał dowody jest wystarczający dla określenia zobowiązania podatkowego w wysokości wyżej aniżeli zadeklarowanej przez skarżącego, podczas gdy wszystkie zebrane w sprawie dowody świadczą o tym, że pojazd w chwili dokonywania zakupu znajdował się w stanie niekompletnym i uszkodzonym, a jednocześnie nie ma jakiegokolwiek dowodu przeciwnego.
- b) art. 145 § 1 pkt 2 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej poprzez jego niezastosowanie, polegające na oddaleniu przez Sąd I instancji skargi podczas gdy organ podatkowy nie przedstawił ani jednego dowodu mogącego świadczyć o tym, jakoby podana przez skarżącego podstawa opodatkowania była niezgodna z rzeczywistością, a z zaoferowanych przez skarżącego dowodów wynika, że podstawa opodatkowania była zadeklarowana w prawidłowej wysokości.
- II. naruszenie przepisu prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 4 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez błędną jego interpretację polegającą na przyjęciu, że Skarżący jest zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego w sytuacji gdy organ podatkowy ustalił podmiot, który dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobu akcyzowego, a więc podmiot, wobec którego powstał obowiązek zapłaty podatku akcyzowego, podczas gdy wskazany przepis znajduje zastosowanie w sytuacji gdy nie jest możliwe ustalenie dostawcy wyrobów akcyzowych, który zobowiązany był do rozliczenia podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący omówił postawione zarzuty.
Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną domagając się jej oddalenia i zasądzenia kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przystąpienie do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi kasacyjnej było możliwe wobec tego, iż spełniała ona warunki formalne określone w art. 175 § 1 p.p.s.a., 176 p.p.s.a. i 177 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (a zatem nie w całokształcie, jak sąd pierwszej instancji), bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała.
Skargę kasacyjną w myśl art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotowy środek odwoławczy oparty został na obydwu podstawach kasacyjnych wskazanych w wymienionym wyżej przepisie.
Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, iż są one w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne.
Podnosząc naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 191 Ordynacji Podatkowej wnoszący skargę kasacyjną twierdził, iż Sąd I instancji orzekł wadliwie oddalając skargę skoro jego zdaniem materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym został oceniony przez organ podatkowy wydający zaskarżoną decyzję z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, o czym miała świadczyć przedstawiana następnie argumentacja poprzez przyjęcie, że:
- - brak posiadania przez skarżącego paragonów i faktur świadczy o tym, iż skarżący nie dokonał zakupu niezbędnych części do pojazdu, podczas gdy na skarżącym nie ciążył obowiązek posiadania rachunków czy faktur, a jednocześnie nie były one wówczas skarżącemu potrzebne, albowiem postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało dopiero ok. 6 miesięcy od nabycia i naprawy pojazdu przez skarżącego;
- - tablice rejestracyjne widoczne na fotografiach nie mogą służyć do identyfikacji pojazdu, albowiem jedynie numer VIN identyfikuje pojazd, podczas gdy wykonanie fotografii, na których widoczny byłby numer VIN nie obrazowałyby jednocześnie uszkodzeń i braków pojazdu, a jedynie fotografie obejmujące szerszą perspektywę, na których widoczny był jedynie numer rejestracyjny dały możliwość stwierdzenia, iż pojazd rzeczywiście był uszkodzony i wybrakowany;
- - brak wskazania w umowie sprzedaży pojazdu, iż pojazd był uszkodzony stanowi argument świadczący o braku takich uszkodzeń, podczas gdy stan pojazdu, a więc wady przedmiotu zakupu były tak oczywiste i widoczne "na pierwszy rzut oka", że nie było potrzeby wskazywania ich w umowie sprzedaży, a ponadto szablon umowy nie przewidywał konieczności wskazania stanu pojazdu;
- - argumenty strony co do stanu pojazdu nie znajdują wystarczającego potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, podczas gdy twierdzenia Skarżącego znajdują odzwierciedlenie nie tylko w znajdujących się w aktach sprawy fotografiach pojazdu ale również w zeznaniach świadka R. K., a brak jest dowodów przeciwnych, które wskazywałyby, iż pojazd nabyty został przez skarżącego w stanie kompletnym i bezwypadkowym;
- - zebrany w sprawie materiał dowody jest wystarczający dla określenia zobowiązania podatkowego w wysokości wyżej aniżeli zadeklarowanej przez skarżącego, podczas gdy wszystkie zebrane w sprawie dowody świadczą o tym, że pojazd w chwili dokonywania zakupu znajdował się w stanie niekompletnym i uszkodzonym, a jednocześnie nie ma jakiegokolwiek dowodu przeciwnego).
Nie zgadzając się z omawianym zarzutem wypada najpierw podkreślić, że zasada swobodnej oceny dowodów jaka wynika z art. 191 Ordynacji podatkowej oznacza, iż dokonywanie ustaleń stanu faktycznego poprzez ocenę materiału dowodowego jest niewątpliwie prerogatywą organu podatkowego. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że użycie przez ustawodawcę w analizowanym przepisie przymiotnika "swobodna" nie prowadzi do przyjęcia zgody na dowolność wniosków prezentowanych przez organ podatkowy. Zarówno doktryna jak i judykatura wskazują, iż w dokonywana w myśl omawianego przepisu ocena organu podatkowego winna być zgodna z wiedzą, doświadczeniem życiowym oraz zasadami logiki. Kontrola sądu administracyjnego w zakresie stosowania art. 191 Ordynacji podatkowej winna sprawdzać, czy wnioski przedstawiane przez organ podatkowy mieszczą się w granicach wyznaczanych przez podane wyżej wskazania.
Okolicznością sporną w niniejszej sprawie był stan techniczny przedmiotowego samochodu w chwili jego nabycia przez skarżącego a w szczególności okoliczność posiadania przez ten pojazd uszkodzeń (jego kompletność). W tym zakresie organ wydający zaskarżoną decyzję nie podzielił twierdzeń J. J. Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję nie dopatrzył się naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku należy podzielić skoro pogląd przedstawiony przez Dyrektora Izby Celnej w G. sformułowany został w wyniku szczegółowej analizy całokształtu materiału dowodowego i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów (nie jest sprzeczny z omówionymi już wcześniej wskazówkami koniecznymi do uwzględnienia przy jej przeprowadzaniu).
Argumentacja podnoszona przez skargę kasacyjną nakierowana na podważenie naruszenia przez organ wydający zaskarżoną decyzję art. 191 Ordynacji podatkowej nie podważa zaskarżonego wyroku. Nie można przede wszystkim kwestionować, iż pewność co do identyfikacji pojazdu samochodowego daje jedynie zbadanie jego numeru VIN. Z tego powodu przedstawione przez skarżącego fotografie mogły zostać uznane jako dowód niewystarczający do przekonania, iż przedstawiany na nich samochód to samochód będący przedmiotem postępowania. Wskazać wypada, iż Sąd I instancji słusznie podkreślił - co do braku posiadania przez skarżącego rachunków i faktur z zakupu części do podnoszonych przez niego napraw, iż zaniechanie zgromadzenia przez skarżącego dowodów w tym zakresie jest istotne w kwestii oceny udowodnienia twierdzeń skarżącego. Z przedstawieniem takich dowodów skarżący winien się zaś liczyć przy nabywaniu przedmiotowego samochodu.
Akcentowanie wypowiedzi organu co do zagadnienia wzbogacenia przedmiotowego samochodu przez skarżącego w stosunku do specyfikacji samochodu opuszczającego fabrykę (tapicerka skórzana, lampy ksenonowe) jest o tyle nieistotne, że organ wyraźnie podkreślił, iż byłoby to porównywanie ze stanem obecnym samochodu a nie stanem z chwili jego nabycia. Odnośnie zeznań świadka R. K. nie ma podstaw do kwestionowania zaakceptowanej przez Sąd I instancji konstatacji Dyrektora Izby Celnej w G., iż wypowiadają się one na temat stanu pojazdu z czasu wykonywanej naprawy samochodu a nie z czasu jego nabycia przez skarżącego. Zwalczanie wątpliwości organu - co do możliwości nabycia części, które nie wymagały przed zamontowaniem lakierowania - nie może prowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku - skoro ta kwestia ma drugorzędne znacznie - wobec przyjętego w zaskarżonej decyzji braku wykazania w ogóle dokonania zakupu części w zakresie niezbędnym do naprawy.
Wbrew sugestii skargi kasacyjnej Sąd I instancji trafnie zaakceptował argumenty Dyrektora Izby Celnej w G. oparte o brak w przedstawionej przez skarżącego umowie kupna – sprzedaży wzmianki o uszkodzeniach nabywanego pojazdu (jego niekompletności). Zgodzić się wypada, iż doświadczenie życiowe wskazuje na wpisywanie w umowach tego rodzaju uszkodzeń pojazdu (jego niekompletność) - zwłaszcza, jeżeli łączą się one z nabyciem wewnątrzwspólnotowym. Nie można było zatem zasadnie twierdzić, iż brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów wskazujących na nabycie samochodu bez uszkodzeń (w stanie kompletnym).
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zważyć przy tym wypada, iż organ podatkowy ma ograniczone możliwości gromadzenia z urzędu dowodów na okoliczność stanu pojazdu samochodowego z chwili dokonywania jego nabycia przez stronę. Skarga kasacyjna nie powołuje się zresztą w istocie na zaniedbania organu w tym zakresie.
Nie można się zgodzić, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie został rozpatrzony wyczerpująco. W tym zakresie - odnosząc się do zastrzeżeń wnoszącego skargę kasacyjną - należy powtórzyć uwagi poczynione już wcześniej co do oceny wartości poszczególnych dowodów. Zauważyć przy tym wypada, iż eksponowane przez skargę kasacyjną przygotowanie zawodowe R. K. nie zmienia prawidłowości wniosku o tym, iż nie relacjonował on w rzeczywistości stanu pojazdu z chwili jego nabycia przez stronę.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wnoszący skargę kasacyjną niezasadnie zgłosił zarzut naruszenia art. 4 ust 3 ustawy o podatku akcyzowym.
Sąd I instancji słusznie zauważył, iż skarżący nie wskazywał na nabycie samochodu od M. O. i nie wykazał aby od przedmiotowego samochodu została zapłacona akcyza. Zgłosił natomiast w toku postępowania dokonanie przez siebie nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu. Powoływał się przy tym na umowę kupna- sprzedaży zawartą w Berlinie z H. R. zamieszkałym na terenie Niemiec. To skarżący też jako pierwszy zarejestrował sporny samochód na terenie kraju. W tej sytuacji nie mogła odnieść zamierzonego skutku próba zakwestionowania prawidłowości obciążenia skarżącego akcyzą w oparciu o uregulowania art. 4 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym. Zważyć zaś wypada, iż Dyrektor Izby Celnej w G. trafnie obciążył akcyzą skarżącego opierając decyzję na przepisach dotyczących nabycia wewnątrzwspólnotowego.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego ma oparcie w art. 204 pkt 1 p.p.s.a.