Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 636/09 oddalił wniosek J. M. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], wydanej w sprawie dotyczącej określenia długu celnego.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Nie może być podstawą uzasadniającą przywrócenie terminu okoliczność, że przesyłka skierowana do strony została odebrana przez zatrudnianego przezeń pracownika, który nie przekazał korespondencji pracodawcy. Za istotne w sprawie Sąd uznał także to, iż przesyłka odebrana przez upoważnioną osobę w dniu 5 czerwca 2009 r. obejmowała trzy pisma – wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi w przedmiocie długu celnego poprzez jej podpisanie, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz odpis odpowiedzi organu na skargę. Część poleceń skarżący wykonał, inne pozostawiając bez odpowiedzi.
W zażaleniu skarżący podniósł, że uzasadnienie orzeczenia jest lakoniczne. Stwierdził, że nawet przy dokonaniu najwyższej staranności nie mógł usunąć przeszkody uniemożliwiającej mu dotrzymanie terminu. W dacie doręczenia przesyłki był nieobecny, a odbioru dokonał pracownik. Skarżący nie wiedział o istnieniu pisma wzywającego do uzupełnienia skargi przez uiszczenie wpisu. W terminie dokonał czynności, których dotyczyło drugie z doręczonych wezwań, zatem mając wiedzę co do obowiązku uiszczenia wpisu, niewątpliwie również by go dokonał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 67 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej – jej przedstawicielowi ustawowemu. Skarżący w sprawie jest osobą fizyczną prowadzącą pod nazwą "J." działalność gospodarczą, wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez gminę właściwą dla miejsca zamieszkania przedsiębiorcy (art. 7a § 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.)). Pisma sądowe dla przedsiębiorców będących osobami fizycznymi doręcza się według zasad przewidzianych dla osoby fizycznej (v. H.Knysiak-Molczyk w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wyd. 2, s. 360).
Wezwanie do uiszczenia wpisu, wraz z pozostałą korespondencją, zostało doręczone na adres skarżącego. Zgodnie z adnotacją zamieszczoną na zwrotnym poświadczeniu odbioru (k. 32 akt), odbioru dokonała osoba upoważniona. Również z oświadczenia samego skarżącego, zawartego we wniosku o przywrócenie terminu (k. 48 akt), wynika, że wezwanie do zapłaty wpisu sądowego w przedmiocie długu celnego pod nieobecność skarżącego odebrał jego pracownik. Oświadczenie to skarżący powtórzył w rozpatrywanym zażaleniu. Sporne doręczenie należy zatem potraktować jak dokonane osobie upoważnionej do odbioru pism w postępowaniu sądowym (art. 67 § 5 p.p.s.a.).
Sąd I instancji trafnie zwrócił uwagę na okoliczność, że w dniu 5 czerwca 2009 r. strona odebrała korespondencję obejmującą trzy pisma: wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi w przedmiocie długu celnego poprzez jej podpisanie, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, odpis odpowiedzi organu na skargę. Doręczenie przesyłki było skuteczne względem wszystkich pism nią objętych. W tych okolicznościach trudno przyjąć za uzasadnione twierdzenie skarżącego, że uchybił obowiązkowi w sposób niezawiniony, skoro, jak stwierdził Sąd I instancji, był on w stanie prawidłowo podejmować inne czynności objęte wezwaniem doręczonym w tej samej dacie. W opisywanej sytuacji skarżący nie dochował należytej staranności w podejmowaniu czynności związanych z postępowaniem przed sądem administracyjnym i bez znaczenia dla oceny zawinienia skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. jest stwierdzenie, że uiściłby wpis, gdyby wiedział o tej powinności, gdyż pozostałe wezwania wykonywał terminowo. Zgodnie natomiast z art. 87 § 2 p.p.s.a., uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu spoczywa na wnioskującym. W niniejszej sprawie strona tego obowiązku nie dopełniła.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.