Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z 17 lutego 2023 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie działając na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) wezwał skarżącego J. S. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2023 r. w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, w kwocie 200 zł, stosownie do treści § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r., poz. 535), w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie skarżący został pouczony o trybie i terminie zaskarżenia zarządzenia oraz możliwości wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Odpis przedmiotowego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 7 marca 2023 r.
W dniu 10 marca 2023 r. J. S. wniósł zażalenie na zarządzenie z dnia 17 lutego 2023 r. wnosząc o zwolnienie z wpisu sądowego. Wskazał, że brak środków na wniesienie wpisu od skargi nie może pozbawiać skarżącego prawa do Sądu.
Pismem z dnia 25 marca 2023 r. skarżący poinformował, że wniósł opłatę od skargi w wysokości 200 zł i wniosek o zwolnienie od opłaty jest nieaktualny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Przepis art. 230 p.p.s.a. przewiduje, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, Sąd wzywa skarżącego, aby uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, co z kolei wynika z § 3 art. 220 p.p.s.a. Wezwanie powinno zawierać stosowne pouczenia co do prawa i terminu zaskarżenia.
W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia jest opisana wyżej decyzja Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniwszy powyższe, Przewodniczący Wydziału I WSA w Rzeszowie prawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. i zasadnie przyjął, że od skargi na decyzję przyznającą płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną PROW 2014-2020 na rok 2020, należny jest wpis stały w kwocie 200 zł.
W rozpoznawanej sprawie podstawą uiszczenia wpisu powinien być § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r., zgodnie z którym wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu rolnictwa i leśnictwa - 200 zł. Jak wskazuje się w orzecznictwie w sprawach skarg na decyzje przyznające płatności w określonej (pomniejszonej) wysokości należny jest wpis stały, gdyż tego rodzaju decyzja nie zawiera w swojej treści rozstrzygnięcia o należności pieniężnej wynikającej ze złożonego wniosku, gdyż nie zawiera on wysokości żądanej płatności (por. post. NSA z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt I GZ 340/18, NSA z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt II GZ 36/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). W zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo wskazano zatem kwotę wpisu, jednak błędnie podano w podstawie prawnej § 2 ust. 6 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. (przewidujący, że w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł), zamiast § 2 ust. 3 pkt 6 tego rozporządzenia.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo więc zastosował bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa i wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu w przewidzianej przepisem prawa wysokości, omyłkowo jedynie wskazując ust. 6, a nie ust. 3 pkt 6 cytowanego rozporządzenia. Błąd ten nie miał jednak wpływu na wynik postępowania, skoro wysokość wpisu ustalono prawidłowo (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2018 r. o sygn. akt I GZ 433/18, z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II GZ 101/19).
Skarżący we wniesionym zażaleniu wskazywał na argumenty dotyczące trudnej sytuacji materialnej, co nie mogło być w niniejszym postępowaniu uwzględnione. Okoliczności te mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Należy zauważyć, że Referendarz sądowy WSA w Rzeszowie zarządzeniem z dnia 30 marca 2023 r., sygn. akt I SPP/Rz 47/23 pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Ponadto skarżący w piśmie z dnia 25 marca 2023 r. wskazał, że wniosek o zwolnienie od opłaty jest nieaktualny.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.