Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1746/17, odrzucił skargę A. s.c. Agencja Celna W. B., K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga spółki cywilnej nie zawierała dokumentu, z którego wynikałby sposób reprezentowania Spółki. W związku z powyższym zarządzeniem z 13 października 2017 r. wezwano skarżącą do wykazania sposobu reprezentacji spółki poprzez nadesłanie umowy spółki, uchwały wspólników – w terminie 7 dni – pod rygorem skutków procesowych. Wezwanie to doręczono 26 października 2017 r. Skarżąca nie przedłożyła w zakreślonym przez Sąd terminie wymaganych dokumentów, a zatem w ocenie Sądu nie sposób określić sposobu reprezentacji skarżącej spółki.
Skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, odrzucono stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.)
K. S., współwłaściciel A. s.c. (dalej: skarżący), wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu podniósł, że na wezwanie Sądu nadesłał dokumentację, z której wynikał sposób reprezentacji Spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono braków formalnych skargi w terminie. Stosowanie zaś do art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy albo organ osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności. Brak w tym zakresie jest brakiem formalnym, uzupełnianym w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Natomiast, jak wcześniej wskazano, treść art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, wykazały swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepisy te regulują istotne kwestie procesowe. Po pierwsze, właściwe ich zastosowanie daje sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba lub pełnomocnik są rzeczywiście upoważnieni do dokonania konkretnej czynności, po drugie stanowi gwarancję dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 537/17). Analizowane przepisy nabierają szczególnego znaczenia zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, jak poważne konsekwencje mogą wystąpić, gdyby nie interpretować ich w sposób ścisły (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – nienależyta reprezentacja strony, której przejawem jest działanie w jej imieniu nieumocowanej osoby, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z powodu jego nieważności).
W niniejszej sprawie Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał K. S., wspólnika A. Spółki cywilnej do wykazania sposobu reprezentacji Spółki, poprzez nadesłanie umowy spółki, uchwały wspólników – w terminie 7 dni pod rygorem skutków procesowych. W zażaleniu strona skarżąca podkreśliła, że w odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu przesłała umowę Spółki wraz z aneksami.
Naczelny Sąd Administracyjny w tym miejscu zauważa, że strona złożyła wniosek 22 czerwca 2017 r. zaskarżając dwie decyzje Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno – Skarbowego w Warszawie o nr.: [...] oraz [...]. Przewodniczący Wydziału V wezwał stronę do sprecyzowania czy ww. pismo stanowi skargę, a jeśli tak to o wskazanie numeru i daty wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi K. S. wspólnik A. s.c. wskazał, iż skarga dotyczy dwóch decyzji Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno – Skarbowego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2017 r. o nr [...] oraz [...].
Następnie Sąd I instancji wysłał stronie dwa zarządzenia z 19 października 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1673/17 oraz V SA/Wa 1746/17 o wykazanie sposobu reprezentacji Spółki, poprzez nadesłanie umowy spółki, uchwały wspólników – w terminie 7 dni pod rygorem skutków procesowych.
Skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu wysłał pismo 31 października 2017 r. wskazując w jego treści: "wykonując zarządzenie Sądu z dnia 13 października 2017 r. przekazujemy w załączeniu umowę spółki wraz z aneksami". Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż Sąd rozdzielił sprawy, a strona przekonana o tym, że zostaną one rozpoznane łącznie, w odpowiedzi na wezwanie Sądu wysłała jedno pismo, nie powołując się na żadną sygnaturę sprawy. Wobec powyższego strona podnosi w zażaleniu, że: "tylko w jednej sprawie skarga została odrzucona ze względu na brak przesłanego dokumentu w terminie. Nadal nie wiemy na jakiej podstawie Sąd załączył przesłany dokument do sprawy o sygnaturze V SA/Wa 1673/17, a nie uwzględnił tego samego dokumentu w sprawie o sygnaturze V SA/Wa 1746/17, kiedy obie te sprawy dotyczyły jednej skargi". Jeżeli Sąd I instancji miał wątpliwości, do jakiej sprawy strona załączyła umowę Spółki powinien wezwać ją do sprecyzowania pisma z dnia 31 października 2017 r.
W tej sytuacji powyższe wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść skarżącego mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu (art. 45 Konstytucji RP). W świetle powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odrzucenie skargi w rozpoznawanej sprawie z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych w terminie było niezasadne, a co najmniej przedwczesne.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany będzie w pierwszej kolejności ustalić. czy do sprawy V SA/Wa 1673/17 wspólnik A. s.c. dołączył dokumentację, z której wynikał sposób reprezentacji Spółki, a dopiero te informacje pozwolą ustalić czy skarżący uzupełnił braki formalne, o które został wezwany przez Sąd I instancji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.