Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 502/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę A. S. (dalej: skarżącego) na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji producentów.
Sąd I instancji podniósł, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 27 kwietnia 2018 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wniósł dwukrotnie o przyznanie prawa pomocy, które nie zostało mu przyznane, wobec czego wezwano ponownie skarżącego do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 kwietnia 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Sąd I instancji podkreślił, że wobec nieodebrania przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, pomimo jej dwukrotnego awizowania, została ona uznana za doręczoną w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. z dniem 29 lipca 2019 r. Zakreślony siedmiodniowy termin, który kończył się w dniu 5 sierpnia 2019 r., upłynął bezskutecznie, albowiem w wyznaczonym terminie nie uiszczono należnego wpisu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu nie została mu doręczona, skarżący nie został również zawiadomiony o podjęciu próby jej doręczenia, ani też nie otrzymał awiza. Dodał, że o próbie doręczenia mu wezwania dowiedział się podczas przeglądania akt w dniu 4 lutego 2020 r. Zdaniem skarżącego nastąpiła pomyłka w doręczeniu wezwania do uiszczenia wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
W niniejszej sprawie Skarżący był zatem zobligowany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, przy czym z obowiązku tego nie został zwolniony na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego mu prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Wobec tego Przewodniczący Wydziału miał podstawy do wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy koperty (k. 61 akt), zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, podjęto próbę jej ponownego doręczenia skarżącemu na adres skrytki pocztowej [...], [...] (podawany przez skarżącego w skardze oraz w dotychczasowej korespondencji z sądem) w dniu 15 lipca 2019 r., jednak przesyłka nie została doręczona, o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce pocztowej Nr [...]. Przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 23 lipca 2019 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 30 lipca 2019 r. Wszystkie adnotacje znajdujące się na kopercie zostały opatrzone podpisem osoby doręczającej.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe domniemanie dotyczy również adnotacji sporządzanych przez pracowników innych operatorów pocztowych w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529).
Domniemanie prawdziwości tych danych może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie strona nie obaliła jednak skutecznie tego domniemania. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia mu zawiadomienia o przesyłce zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie skarżącego w tym zakresie. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, bowiem w każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej.
Tym samym należy przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi jako nieopłaconej.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.