Postanowienie NSA z 14 czerwca 2016 r., I GZ 166/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A.F. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt I GZ 166/16 oddalającego zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 921/15

Sprawa

w sprawie ze skarg 1) A.F., 2) A.F. i 3) A.Z.F. – S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić dokonania wykładni

Skład

sędzia NSA Dariusz Dudra przewodniczący

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt I GZ 166/16, oddalił zażalenia: A.F., A.F. i A.Z.F. – S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 921/15 w sprawie ze skarg A.F., A.F. i A.Z.F. – S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego.

Wnioskiem z dnia 20 maja 2016 r. A.F. wystąpił o wykładnię postanowienia NSA z dnia 31 marca 2016 r. W jego uzasadnieniu podniósł, że stanowisko przyjęte przez NSA jest dla niego niezrozumiałe, gdyż sądy administracyjne winny, wobec wadliwego działania organu administracji w tej sprawie, wyeliminować zaskarżone rozstrzygnięcie z obrotu prawnego, czego nie zrealizowały.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Z treści art. 166 p.p.s.a. wynika natomiast, że przedmiotem wykładni może być także postanowienie, gdyż do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Potrzeba wyjaśnienia treści sentencji postanowienia, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji postanowienia lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w jego uzasadnieniu wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (por. postanowienia NSA: z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 66/15, z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OZ 51/07; z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1364/07; z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 427/08; z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 462/11, dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl; por. też B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Lex 2013, uwaga 4 i 5 i powołane tam orzecznictwo).

Konieczność dokonania wykładni postanowienia zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie zaś nie występuje.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego merytoryczna treść postanowienia NSA z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt I GZ 166/16 nie budzi wątpliwości. W postanowieniu, którego dokonania wykładni domagał się skarżący, w sposób czytelny i jasny wskazano przyczyny oddalenia zażalenia na postanowienie WSA w K. z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 921/15, odrzucające skargę w konsekwencji niewykonania przez skarżących wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL, celem zweryfikowania tożsamości podmiotów wnoszących skargę.

W rozpoznawanym wniosku skarżący nie określił przy tym, jakie są jego wątpliwości co do treści postanowienia, którego wykładni się domaga, a sądy administracyjne nie są uprawnione do uzupełniania, czy konkretyzowania treści pism wnoszonych przez stronę.

Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do dokonania wykładni postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.