Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Go 2218/05 oddalił wniosek Przedsiębiorstwa Spedycji Międzynarodowej [...] S.A. w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia 9 września 2005 r., Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała w szczególności, że w tej sprawie spółka występuje jako przedstawiciel pośredni – dłużnik solidarny, natomiast importer Firma Handlowa "[...]" T. K., zaprzestała z nią współpracy oraz zerwała kontakt.
W motywach postanowienia Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Sąd wskazał, że strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, ani konkretnych faktów uprawdopodobniających niebezpieczeństwa związane z wykonaniem decyzji. Zdaniem Sądu okoliczność, że toczy się kilkadziesiąt postępowań nie pozwala na ocenę czy istotnie zachodzi niebezpieczeństwo szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż skarżąca nie przedkłada żadnych danych na podstawie których można by choćby w przybliżeniu określić skutki wykonania decyzji organów celnych w stosunku do obrotów lub stanu finansowego firmy.
Sąd stwierdził, że obojętny dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w kontekście zasady równości podmiotów wobec prawa jak i zasady powszechności opodatkowania jest fakt, iż skarżąca jest jednoosobową spółką Skarbu Państwa oraz, że prowadzi działalność w sposób długotrwały.
Sąd podniósł, że powołany przez wnioskodawcę argument o braku kontaktu z importerem budzi wątpliwości, ponieważ przed sądem toczą się postępowania z jego udziałem i wszelkie doręczenia dokonywane są prawidłowo przez wskazany przez niego adres lub do rąk pełnomocnika.
Skarżąca złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie.
W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że mimo, iż wartość przedmiotu sporu w sprawie wynosi 68.513,20 zł, to w innych sprawach, w których występuje niemal identyczny stan faktyczny i prawny, a prowadzonych przed WSA w Poznaniu oraz Gorzowie Wlkp. łączna wartość przedmiotu sporu wynosi 675.518,20 zł i dodatkowo odsetki. Stwierdziła, że obecnie składane są kolejne skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie do WSA w Gorzowie Wlkp., w których wartość przedmiotu sporu wynosi ponad 2,5 miliona zł, a natychmiastowa zapłata tak dużych kwot w obecnej sytuacji finansowej pozbawi Spółkę płynności finansowej i uniemożliwi prowadzenie dalszej działalności, a w konsekwencji spowoduje powstanie zatorów płatniczych i zaprzestania świadczenia usług celno – spedycyjnych, będących podstawowym źródłem dochodu. Sytuacja taka doprowadzi Spółkę do upadłości i likwidacji oraz będzie się wiązała ze zwolnieniem ponad 500 pracowników.
Spółka wskazała, że powyższą bardzo trudną sytuację finansową potwierdzają załączone do zażalenia dokumenty, z których wynika, iż w roku 2004 poniosła straty netto w kwocie 8.340.421,00 zł, natomiast na dzień 30 listopada 2005 r. strata netto wyniosła 14.616.194,58 zł.
Ponadto skarżąca podniosła, iż w innych sprawach prowadzonych przed WSA w Gorzowie Wlkp., tj. o sygn. akt: I SA/Go 1980/05, I SA/Go 1701/05, I SA/Go 1705/05, I SA/Go 1707/05 i I SA/Go 2024/05 wnioski Spółki o wstrzymanie wykonania decyzji zostały uwzględnione, oraz że we wskazanych sprawach, jak i w sprawie sygn. akt: I SA/Go 2218/05 występuje niemal identyczny stan faktyczny i prawny, w związku z czym odmowa uznania wniosku Spółki narusza jednolitość orzecznictwa WSA w Gorzowie Wlkp. i nie znajduje uzasadnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania.
Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to obowiązany jest on wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
NSA podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że okoliczności przedstawione przez skarżącą nie wyczerpują przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem przyjąć, że zapłata wymierzonych należności celnych może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te zostaną wyegzekwowane. Z uwagi na to, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, sytuacja skarżącej w niniejszej sprawie nie wymaga zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wykonanie decyzji organu celnego dotyczącej wymiaru należności celnych nie łączy się w każdym przypadku z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w wypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot cła.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż w innych sprawach WSA w Gorzowie Wlkp. uwzględnił jej wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, należy również wskazać na odmienne rozstrzygnięcia WSA w Gorzowie Wlkp. o sygn. akt I SA/Go 1055/05 z dnia 27 lipca 2005 r. oraz z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Go 1841/05, odmawiające skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, które to stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 lutego 2006 r., sygn. akt I GZ 115/05 oraz w postanowieniu z dnia 27 marca 2006 r., sygn. akt I GZ 50/06 oddalając zażalenia skarżącej Spółki. W ocenie NSA, należy stwierdzić, że rozstrzygnięcia te nie mają jednak wpływu na ocenę stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, NSA na podstawie z art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.