Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 listopada 2021 r., sygn. akt V SPP/Wa 309/20 odmówił [...] przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] listopada 2020 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wraz ze skargą skarżący złożył wiosek o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że badając z urzędu dopuszczalność złożonej skargi, stwierdził że skarżący wniósł przedmiotową skargę po terminie. Jednocześnie mając na uwadze treść art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przypadku oczywistej bezzasadności skargi, prawo pomocy nie przysługuje.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił obrazę przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nie wykazał takich okoliczności osobistych i trudności materialnych które winny skutkować uwzględnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ponadto skarżący zarzucił postanowieniu błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na tym, iż Sąd błędnie przyjął, iż nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz że koszty sądowe w sprawie nie będą stanowić dla skarżącego uszczerbku w koniecznym utrzymaniu, podczas gdy w rzeczywistości skarżący nie jest w stanie ich ponieść.
Skarżący wniósł o zmianę względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia, uwzględnienie wniosku i przyznanie prawa pomocy w zakresie wskazanym we wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przypomnieć, że wedle treści art. 247 p. p. s. a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie wskazuje się, że przepis ten wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2014 r., sygn. akt II OZ 998/14, LEX nr 1530922). O oczywistej bezzasadności skargi może świadczyć w szczególności niedopuszczalność jej merytorycznego rozpoznania, z uwagi na nieusunięte bądź nieusuwalne wady tego środka prawnego.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, skarżący otrzymał zaskarżone postanowienie 16 listopada 2020 r. Termin na wniesienie skargi upłynął zatem w 16 grudnia 2020 r. Skoro skarga została wniesiona 17 grudnia 2020 r., to należy się zgodzić ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że wystąpiła oczywista jej bezzasadność, uzasadniająca odmowę przyznania prawa pomocy.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.