Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 441/19, pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyłączenie sędziego M. S. złożony przez K. M. Z. w sprawie ze skargi strony na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy uznania zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
W motywach postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Skarżący nie uzupełnił braków wskazując jedynie w piśmie z 12 czerwca 2019 r., że we wniosku wskazał powody wyłączenia sędziego. Skarżący pomimo braków wniosku nie uzupełnił, dlatego Sąd na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej p.p.s.a.) pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Zażalenie od tego postanowienia wywiodła strona skarżąca.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 49 § 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania, przy czym na zarządzenie przysługuje zażalenie.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji trafnie ocenił, że wniosek o wyłączenie sędziego obarczony jest brakami formalnymi podlegającymi uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a.
Art. 18 § 1 p.p.s.a. wskazuje na przyczyny wyłączenia sędziego, stanowiące procesową gwarancję bezstronności sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a. sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie, o czym stanowi art. 19 p.p.s.a. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonego sędziego i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione. Oprócz elementów formalnych wskazanych w art. 46 § 1 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego powinien zatem zawierać: oznaczenie sędziego przez wskazanie jego imienia i nazwiska, a także podanie przyczyny uzasadniającej wyłączenie i powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodabniających istnienie tej przyczyny.
Bez dochowania wskazanych wymogów nie można bowiem stwierdzić, czy zachodzi w ogóle przesłanka wyłączenia określona w ustawie. Brak tych danych niewątpliwie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu i uzasadnia wezwanie strony do uzupełnienia jego braków, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek skarżącego nie odpowiadał wskazanym powyżej wymaganiom. Skarżący został wezwany przez Sąd I instancji do podania przyczyn uzasadniających wyłączenie, uprawdopodobnienie tych przyczyn wyłączenia przez wskazanie dowodów, które mają czynić prawdopodobnymi okoliczności podane przez stronę, pod rygorem pozostawienia jego wniosku bez rozpoznania w terminie 7 dni. W odpowiedzi na wezwanie skarżący nadesłał pismo datowane na 12 czerwca 2019 r., w którym stwierdził, że we wniosku wskazał powody wyłączenia. Skarżący zatem, mimo wezwania, nie uzupełnił wskazanych w wezwaniu braków formalnych wniosku. W takiej sytuacji prawidłowo Sąd I instancji pozostawił wniosek o wyłączenie sędziego bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.