Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt I GZ 192/20, oddalił zażalenie K. M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 441/19 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego w sprawie ze skargi strony na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Pismem z 22 października 2020 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia, poprzez orzeczenie co do kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika ustanowionego z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 p.p.s.a.).
Wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu zażaleniowym, nie znalazł w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia prawnego. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują bowiem możliwości orzeczenia, co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. W myśl art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają jednak zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, co wynika z zakresu odesłania zawartego w art. 197 § 2 p.p.s.a.
Dodatkowo warto wskazać, że zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przepisie tym określono, zatem właściwość sądu administracyjnego do rozpatrzenia wniosku strony o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznawania wniosków o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zmienia ani to, że sprawa należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. spory kompetencyjne – por. np. postanowienie NSA z 24 czerwca 2009 r., I OW 47/09), ani to, że wniosek wpłynął do sądu na etapie postępowania przed NSA (por. np. postanowienie NSA: z 28 lutego 2011 r., II FZ 76/11; z 9 lipca 2008 r., II OZ 727/08; por. też M. Grzymisławska-Cybulska, A. Trela, Rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy osobom fizycznym w praktyce sądów administracyjnych, ATDP 2006, nr 3, s. 81).
W takiej sytuacji sądem właściwym do rozpoznania wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej będzie wojewódzki sąd administracyjny, przed którym toczyła się sprawa (przed jej przekazaniem NSA).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji