Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Go 422/22 odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego, odrzucił skargę oraz zwrócił wpis sądowy w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia 8 września 2022 r. w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że po zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2023 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie uznano za doręczone w trybie zastępczym w dniu 2 maja 2023 r. Pismem z dnia 11 maja 2023 r. (data wpływu do sądu) skarżący wniósł o przywrócenie terminu, wskazując ze z uwagi na dużą ilość prac wiosennych przeoczył termin wpłaty.
Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, wskazując że prace w gospodarstwie przy hodowli koni nie są przewidywalne. Poza tym skarżący wskazał, że w kwietniu bieżącego roku zmienił dostawce usług internetowych, co przełożyło się na utrudnienia z dostępem do usług w okresie, kiedy kierowano do skarżącego korespondencję. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Podstawowe znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma więc ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie, jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego, przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 104/15).
Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98). Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych.
Co istotne we wniosku o przywrócenie terminu należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a w ocenie tutejszego Sądu skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które uzasadniały przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia skargi. Skarżący wskazuje charakter prac przy hodowli koni oraz trudności z dostępem do usług u dostawcy Internetu, to jednak nie są to przeszkody, których przy dołożeniu należytej staranności, skarżący nie mógł pokonać. Skarżący miał w końcu wiedzę o złożeniu skargi i tym samym mógł podjąć próbę pozyskania wiadomości, czy w sprawie nie ma potrzeby podjęcia jakikolwiek działań ze strony skarżącego. Jednak żadnych działań skarżący nie podjął.
W związku z powyższym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, jak też odrzucił skargę. Zaś argumentacja wniesionego zażalenie nie podważa oceny Sądu pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.