Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu sprzeciwu E.S. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 12 czerwca 2017 r. o odmowie zawieszenia postępowania. Odpis postanowienia doręczono stronie wraz z pouczeniem o prawie do wniesienia zażalenia.
W dniu 30 sierpnia 2017 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 6 września 2017 r. odrzucił zażalenie E.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 290/17, utrzymujące w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie referendarza sądowego w sprawie ze skargi E.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego uznając, że było ono niedopuszczalne.
Wyjaśnił, że w sprawie jakkolwiek skarżąca została pouczona przez Sąd o tym, że ma prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 16 sierpnia 2017 r., to przepisy ustawy procesowej, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. a nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), takiej możliwości nie przewidują. Należy zauważyć, że w myśl art. 194 § 1 ppsa zażalenie przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego jedynie w przypadkach przewidzianych w ustawie (w tym w przypadkach ujętych w samym art. 194 § 1 ppsa). Zaś art. 260 ppsa, regulujący sposób załatwienia przez sąd sprzeciwu od postanowienia referendarza, po nowelizacji wspomnianą ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. nie zawiera już wzmianki o tym uprawnieniu.
W tym stanie rzeczy, błędne pouczenie strony przez sąd nie kreuje prawa strony do wniesienia zażalenia. Podlega ono zatem odrzuceniu, jak zostało to wskazane na wstępie jako niedopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W odniesieniu do spraw sądowo administracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 ppsa w nowym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), w którym nie przewidziano prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie (v. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt II FZ 8/17)
Przepis art. 260 § 1 ppsa stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ppsa, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z art. 260 § 2 zd. 2 ppsa sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że WSA we Wrocławiu prawidłowo przyjął, że w art. 194 § 1 ppsa oraz w innych przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. - nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 ppsa. Nie ulega też wątpliwości, że skoro skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona w dniu 21 sierpnia 2015 r. (k. 3-4 akt sądowych), to w odniesieniu do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy znowelizowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązującej od dnia 15 sierpnia 2015 r.
W konsekwencji WSA we Wrocławiu prawidłowo orzekł o odrzuceniu zażalenia skarżącej, uznając je za niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.