Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 400/21, w sprawie ze skargi J. W. w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu gminy, w punkcie 2. zasądził od organu na rzecz skarżącej 6900 zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania.
Jako podstawę prawną zwrotu kosztów postępowania Sąd I instancji wskazał art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i c w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).
Zażalenie na postanowienie o kosztach zawarte w ww. wyroku złożyło SKO w Zamościu, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie, ewentualnie o uchylenie punktu 2. wyroku i rozpoznanie zażalenia. Wniosło też o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego
Na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 206 w związku z art. 205 § 2 i 200 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie normy zawartej w art. 206 p.p.s.a., pomimo wystąpienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie w związku z uwzględnieniem skargi jedynie w niewielkiej części; art. 206 w związku z art. 205 § 2 i 200 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie normy zawartej w art. 206 p.p.s.a., pomimo wystąpienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie w związku z faktem, że w przedmiotowej sprawie występuje uzasadniony przypadek przemawiający za odstąpieniem od zasądzenia kosztów postępowania w całości lub w części.
W uzasadnieniu zażalenia organ podkreślił, że orzekając o zwrocie kosztów postępowania, Sąd I instancji powinien był wziąć pod uwagę, że kwota wydatków zakwestionowanych przez Sąd (2.259,06 zł) w porównaniu do kwoty zwrotu określonego w uchylonej przez Sąd decyzji Kolegium (61.913,86 zł) jest nieznaczna w stosunku do wartości przedmiotu zaskarżenia, co uzasadnia miarkowanie kosztów. Ponadto organ wskazał, że przedmiotowa sprawa była rozpatrywana przez Sąd trzykrotnie, a uwzględniając tożsamość podmiotową i przedmiotową spraw oraz fakt, że materia poddanych kontroli sądowej spraw administracyjnych jest przedmiotem bogatego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, jak również przedmiotem licznych komentarzy w literaturze fachowej, zatem nakład pracy pełnomocnika (biorąc pod uwagę, że była sporządzona jedna skarga) nie uzasadnia przyznania zwrotu kosztów w pełnej wysokości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przepis ten ustanawia zasadę ogólną dotyczącą zwrotu kosztów postępowania przed sądem I instancji.
Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wyjątek od opisanej zasady uregulowany jest w art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.
W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji, orzekając o zwrocie kosztów postępowania, zastosował zasadę ogólną, wynikającą z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., nie znajdując podstawy do miarkowania kosztów na podstawie art. 206 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut niezastosowania art. 206 p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony. Wynika to przede wszystkim z uznaniowego charakteru miarkowania kosztów w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Istotnie, przepis art. 206 p.p.s.a. wskazuje na przykładowe sytuacje, które – z intencji ustawodawcy – zostały wyszczególnione jako uzasadniony przypadek umożliwiający odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania w całości lub części, jednak podkreślić należy, że nawet wystąpienie takiego uzasadnionego przypadku (jak w tej sprawie – uwzględnienia tyko niektórych zarzutów skargi) nie rodzi po stronie Sądu obowiązku zastosowania tego przepisu, na co wskazuje zwrot "sąd może". W ocenie NSA, nie doszło w sprawie do naruszenia wskazanego przepisu poprzez jego niezastosowanie.
Jak zauważył autor zażalenia, przedmiotowa sprawa była rozpatrywana przez Sąd trzykrotnie. Zdaniem organu, świadczy to o niższym nakładzie pracy pełnomocnika. W ocenie NSA, z takim argumentem nie sposób się zgodzić. W realiach rozpoznawanej sprawy fakt, iż do wydania wyroku z 22 października 2021 r. doszło dopiero dwóch wyrokach NSA, w żadnym razie nie może świadczyć o niższym nakładzie pracy pełnomocnika. Przeciwnie, jest to argument przemawiający za zasądzeniem kosztów postępowania sądowego w pełnej wysokości.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.