Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 2477/16, odrzucił wniosek [A] Sp. z o.o. w W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie termin do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Ministra Rozwoju z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Postanowieniem z 19 października 2016 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę spółki ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 grudnia 2016 r. oddalił zażalenie spółki na to postanowienie, wskazując, że w tej sprawie skarżąca może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Pismem z 2 lutego 2017 r. spółka wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, jednak jej wniosek został odrzucony (postanowieniem z 10 marca 2017 r.) z uwagi na uchybienie terminu do jego złożenia, co spowodowane było złożeniem wniosku za pośrednictwem organu, zamiast bezpośrednio do Sądu. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez NSA postanowieniem z 7 czerwca 2017 r.
Następnie, spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z 29 września 2017 r. Sąd I instancji odmówił przywrócenia terminu do dokonania ww. czynności procesowej. Zażalenie na to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 15 grudnia 2017 r.
Następnie, ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej pismem z 26 lutego 2019 r. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Uzasadniając odrzucenie ww. wniosku, Sąd I instancji wskazał, że nie jest on dopuszczalny, ponieważ jest to ponowny wniosek w przedmiocie, który został już przez Sąd prawomocnie rozpoznany.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Jej zdaniem, postanowienie to zostało wydane na podstawie ustaleń faktycznych niezgodnych z rzeczywistością. Zarzucono naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Pełnomocnik spółki wniósł także o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że wniosek o przywrócenie terminu skarżący złożył na podstawie pouczenia udzielonego mu w uzasadnieniu postanowienia NSA z 15 grudnia 2016 r. oddalającego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi. Pouczenie to było niewystarczające dla podmiotu występującego na tamtym etapie bez profesjonalnego pełnomocnika i skutkowało nadaniem pisma za pośrednictwem organu, a w konsekwencji uchybieniem terminu.
W odpowiedzi na zażalenie organ (obecnie Minister Inwestycji i Rozwoju) wniósł o jego oddalenie.
Pismem z 29 sierpnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił dotychczasową argumentację zażalenia, wskazując m.in. że organ, do którego błędnie wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, powinien był niezwłocznie przekazać ten wniosek sądowi, czego jednak nie uczynił, a co skutkowało uchybieniem terminu do jego złożenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 88 p.p.s.a. Zauważyć jednak należy, że wniosek z 26 lutego 2019 r. był niedopuszczalny nie tyle ze względu na wcześniejsze rozstrzygnięcie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przez sądy obu instancji, lecz przede wszystkim był spóźniony. Z art. 87 § 1 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności procesowej (w niniejszej doprawie – do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi) strona ma 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak wynika z pisma strony z 19 czerwca 2017 r. (k. 173 akt sądowych) oraz postanowienia WSA w Warszawie z 29 września 2017 r., przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi ustała w dniu doręczenia stronie postanowienia NSA z 7 czerwca 2017 r., tj. 12 czerwca 2017 r. Zatem termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., upłynął w tej sprawie 19 czerwca 2017 r. W tych okolicznościach należało uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, złożony przez pełnomocnika w dniu 26 lutego 2019 r., był spóźniony i podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie WSA w Warszawie odpowiada prawu.
Argumenty podniesione w zażaleniu oraz piśmie z 29 sierpnia 2019 r. w żaden sposób nie podważyły prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnoszą się bowiem do kwestii, która na tym etapie postępowania nie ma znaczenia. Jak już wyżej wskazano, w tej sprawie niemożliwa była merytoryczna ocena wniosku, ponieważ był on niedopuszczalny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wskazać należy, że postanowienie w tym zakresie wydaje Sąd I instancji.