Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 393/19, odrzucił skargę [A] Sp. z o.o. S.K.A. w S. na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z [...] lutego 2019 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
W związku z wniesieniem przez spółkę skargi na ww. decyzję Przewodniczący Wydziału WSA w Szczecinie zarządzeniem z 9 maja 2019 r. wezwał reprezentującego ją pełnomocnika do uzupełnienie braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przez wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz nadesłanie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej w oryginale lub jego uwierzytelnionego odpisu.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej przedłożył uwierzytelniony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed WSA z 26 października 2018 r. podpisany przez R. K., a także wydruk z pełnego odpisu KRS spółki [A] Sp. z o.o. S.K.A. oraz spółki [B] Sp. z o.o., będącej komplementariuszem skarżącej.
Zdaniem WSA, skarżąca nie wykonała prawidłowo wezwania z 9 maja 2019 r., zatem skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Sąd I instancji zauważył, że z załączonych przez stronę dokumentów wynika, że w dacie udzielenia pełnomocnictwa uprawnionym do reprezentowania skarżącej spółki komandytowo-akcyjnej był komplementariusz – [B] Sp. z o.o. w S., reprezentowana przez Prezesa Zarządu D. N. Wpis tej treści został wprowadzony 8 lutego 2019 r. Natomiast z KRS [B] Spółki z o.o. wynika, że 28 sierpnia 2018 r. R. K. nie pełnił już funkcji Prezesa Zarządu, bowiem został on w tej dacie z rejestru wykreślony.
Zatem na dzień udzielenia pełnomocnictwa R. K. nie był uprawniony do reprezentowania [B] Sp. z o.o., a tym samym do reprezentowania [A] Sp. z o.o. S.K.A.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości, ewentualnie o uchylenie i przekazanie kwestii uzupełnienia braków formalnych do ponownego rozpatrzenia WSA w Szczecinie, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez WSA w Szczecinie, że pełnomocnik skarżącej nie przedłożył pełnomocnictwa i nie nadesłał dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi, określającego sposób reprezentacji skarżącej, pomimo wykonania przez pełnomocnika pismem z 15 maja 2019 r. zobowiązania WSA w Szczecinie, a w konsekwencji na przyjęciu przez ten Sąd, że zachodzą podstawy do odrzucenia skargi na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z [...] lutego 2019 r.
W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej podkreślił, że spółka nie miała żadnej wiedzy o tym, że zarząd komplementariusza został wykreślony 28 sierpnia 2018 r. Dowiedziała się o tym już po udzieleniu pełnomocnictwa. Spółka de facto w okresie od 28 sierpnia 2018 r. do 29 października 2018 r. (kiedy to na mocy uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników [B] Sp. z o.o. funkcję Prezesa Zarządu objął D. N.) nie miała władz. Zdaniem wnoszącej zażalenie, w świetle art. 202 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 505; dalej: k.s.h.), dopiero z chwilą podjęcia tej uchwały wygasł mandat członka zarządu R. K. Dalej wskazano, że wpis w KRS dotyczący wykreślenia R. K. jako Prezesa Zarządu [B] Sp. z o.o. został dokonany z urzędu przez sąd rejestrowy, o czym wspólnicy tej spółki dowiedzieli się po tym fakcie, po czym podjęli czynności zmierzające do zwołania NZW i odwołania R. K. z pełnionej funkcji, co prowadziło do wygaśnięcia mandatu i konieczności powołania nowego członka zarządu w osobie R.N.
Ponadto, pełnomocnik skarżącej zauważył, że w postępowaniu administracyjnym zostało złożone pełnomocnictwo z [...] czerwca 2016 r., obejmujące swym zakresem także umocowanie do działania przed sądami administracyjnymi, udzielone przez skarżącą, działającą wówczas pod firmą [C] Sp. z o.o. S.K.A.), której komplemenatariuszem była [D] Sp. z o.o. Pełnomocnictwo to zostało podpisane przez prokurenta samoistnego i nigdy nie zostało odwołane.
W odpowiedzi na zażalenie Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego wniósł o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Jak wynika z art. 37 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z kolei art. 46 § 3 p.p.s.a. stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Niedołączenie pełnomocnictwa jest brakiem formalnym w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a., tzn. takim, który uniemożliwia nadanie pismu (skardze) prawidłowego biegu oraz który może być usunięty w odpowiedzi na wezwanie przewodniczącego w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia).
Zatem argument skarżącej, że w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo, które Sąd powinien był uwzględnić przy ocenie zachowania warunków formalnych skargi, nie ma oparcia w przepisach prawa. Pełnomocnik ma bowiem obowiązek wykazania swojego umocowania już przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zaś Sąd nie ma prawa ani obowiązku poszukiwać pełnomocnictwa do złożenia skargi w aktach prowadzonych przez organy administracji. W związku z niewykonaniem przez pełnomocnika obowiązku, o którym mowa w art. 37 p.p.s.a., Przewodniczący Wydziału WSA w Szczecinie wezwał go do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz nadesłanie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej w oryginale lub jego uwierzytelnionego odpisu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, zatem podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Skarżącą w niniejszej sprawie jest spółka komandytowo-akcyjna, której – jak wynika z pełnego odpisu KRS – komplementariuszem uprawnionym do jej reprezentowania jest – od 8 lutego 2019 r. – spółka [B] Sp. z o.o. reprezentowana przez Prezesa Zarządu D. N. Przed tą datą komplementariuszem była [D] Sp. z o.o. reprezentowana przez Prezesa Zarządu M. R. W tym miejscu zauważyć wypada, że złożone na wezwanie przewodniczącego pełnomocnictwo z dnia 26 października 2018 r. podpisane zostało przez R. K., działającego w imieniu [B] Sp. z o.o. w Szczecinie, będącej komplemntariuszem [C] Sp. z o.o. S.K.A.
Tymczasem, jak wynika z odpisu KRS skarżącej spółki, w dacie udzielania pełnomocnictwa jej komplmentariuszem była [D] Sp. z o.o. reprezentowana przez Prezesa Zarządu M. R., a nie [B] Sp. z o.o. reprezentowana przez Prezesa Zarządu D. N. Stwierdzić przy tym należy, że [B] Sp. z o.o. nie jest następcą prawnym [D] Sp. z o.o., co wynika zarówno z odpisu KRS spółki z o.o. [B], nadesłanego przy piśmie z 15 maja 2019 r., jak i odpisu KRS spółki z o.o. [E] (do 12 października 2018 r. działającej pod firmą [D]), nadesłanego wraz z zażaleniem. Okoliczność tę pominął zarówno Sąd I instancji, jak i skarżąca spółka.
W ocenie NSA, z dokumentów, o które wzywał przewodniczący zarządzeniem z 9 maja 2018 r., powinno wynikać, że osoba, która podpisała pełnomocnictwo (R. K.), była umocowana do reprezentowania spółki, będącej komplementariuszem skarżącej w dacie udzielenia pełnomocnictwa. Zatem złożenie przez skarżącą odpisu KRS spółki z o.o. [B] nie sposób uznać za prawidłowe wykonanie wezwania (pomijając już fakt, że wpis dotyczący R. K. jako Prezesa Zarządu tej spółki został wykreślony 28 sierpnia 2018 r.), skoro w dacie udzielenia pełnomocnictwa nie była ona komplementariuszem uprawnionym do reprezentowania [A] Sp. z o.o. S.K.A. (skarżącej).
W tych okolicznościach, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Prawidłowości tego rozstrzygnięcia nie podważono w zażaleniu. Niezrozumiałe jest przy tym powoływanie się przez skarżącą na brak wiedzy o wykreśleniu członka zarządu [B] Spółki z o.o. R. K. w dniu 28 sierpnia 2018 r. Po pierwsze nie ma to znaczenia w kontekście poczynionych wyżej ustaleń, że spółka ta nie była komplementariuszem skarżącej w dacie udzielenia pełnomocnictwa; po drugie zaś – już choćby przygotowując dokumenty do wysłania w odpowiedzi na wezwanie przewodniczącego, spółka powinna się była zorientować, że informacje zawarte w tych dokumentach są niespójne i nie wynika z nich umocowanie dla R. K. do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu skarżącej. Obowiązkiem strony jest bowiem wykazanie, że pełnomocnictwo zostało podpisane przez osobę do tego upoważnioną, czego w niniejszej sprawie nie uczyniła.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.