Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 marca 2013 r. (sygn. akt I SA/Lu 147/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. pozostawił bez rozpoznania pismo A.L. z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.
Sąd I instancji z podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
W dniu 18 stycznia 2013 r. A.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2012 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 lutego 2013 r., wobec stwierdzenia braków formalnych skargi uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, skarżący został wezwany do ich usunięcia poprzez: określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego, podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, wskazanie adresu skarżącego. Sąd wskazał, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania skutkować będzie odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Wezwanie do uzupełnienia braków zostało skarżącemu doręczone w dniu 27 lutego 2013 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżący 4 marca 2013 r. nadesłał pismo, w którym wskazał swój adres oraz określił rodzaj naruszenia prawa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, nie wskazał jednak wartości przedmiotu zaskarżenia.
Postanowieniem z dnia 29 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odrzucił skargę A.L. w związku z nieuzupełnieniem we wskazanym terminie braków formalnych skargi poprzez określenie wartości przedmiotu zaskarżenia.
Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do "złożenia dokumentów w sprawie". Wyjaśnił, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 2.066 zł. W uzasadnieniu wskazał, że brak określenia wartości przedmiotu sporu w poprzednim piśmie wynikał z przekonania, że kwestia wartości przedmiotu zaskarżenia ustalona zostanie przez Urząd Celny w B. lub Sąd I instancji na etapie wzywania do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący dodatkowo umotywował wniosek wskazując, że w przypadku nieprzywrócenia terminu zmuszony będzie wnieść skargę kasacyjną na postanowienie o odrzuceniu skargi, co w jego sytuacji finansowej będzie znacznie utrudnione w związku z tzw. "przymusem adwokacko-radcowskim".
Zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego pisma z dnia 11 kwietnia 2013 r. poprzez złożenie poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu przedmiotowego pisma w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 maja 2013 r.
W piśmie z dnia 14 maja 2013 r. A.L. wskazał, że nie posiada kopii pisma z dnia 11 kwietnia 2013 r. Ponadto skarżący potwierdził zgodność z oryginałem pisma, do którego usunięcia braków został wezwany oraz oświadczył, że pismo to sporządził osobiście.
Zarządzeniem z dnia 23 maja 2013 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w L. pozostawił bez rozpoznania pismo A.L. z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Sąd wskazał, że skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie nie usunął braku formalnego pisma poprzez złożenie poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu przedmiotowego pisma. W związku z powyższym Sąd zaznaczył, że pismo skarżącego zawierające wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi nie może otrzymać prawidłowego biegu.
Pismem z dnia 14 czerwca 2013r. (wniesionym do Sądu dnia 20 czerwca 2013r.) A.L. złożył zażalenie na zarządzenie z dnia 23 maja 2013 r. W piśmie skarżący wskazał, że nie zgadza się z zarządzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. i wnosi o możliwość przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Art. 86 § 1 p.p.s.a. przewiduje jednak możliwość przywrócenia terminu na wniosek strony, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy.
Z treści art. 87 p.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). Zgodnie natomiast z treścią art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Następnie jednak, mimo wezwania (zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2013 r.), nie usunął braku formalnego, do którego usunięcia wzywany był niniejszym zarządzeniem. Sąd zaznaczył, że skarżący wzywany był do złożenia poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pisma z dnia 11 kwietnia 2013 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Ponadto skarżący został pouczony o treści art. 47 § 2 p.p.s.a.
Zarządzenie z dnia 16 kwietnia 2013 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 maja 2013 r., zatem termin do uzupełnienia opisanego braku upływał 14 maja 2013 r.
Skarżący nie dokonał wskazanej czynności w terminie. W piśmie z dnia 14 maja 2013 r. wyjaśnił natomiast, że nie posiada kopii pisma z dnia 11 kwietnia 2013 r. i potwierdził zgodność z oryginałem pisma, do którego usunięcia braków został wezwany. Nie można zatem uznać, że pismo skarżącego z dnia 14 maja 2013 r. stanowiło uzupełnienie braków formalnych skargi w sposób wskazany w zarządzeniu z dnia 16 kwietnia 2013 r.
Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. Powyższy brak oraz nieuzupełnienie go w terminie wskazanym przez Sąd, a wynikającym przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a., skutkowało pozostawieniem pisma bez rozpoznania (zgodnie z art. 49 § 2 p.p.s.a.) o czym strona została przez Sąd pouczona. W związku z tym, że strona nie uzupełniła pisma we wskazanym terminie, zarządzenie Sądu I instancji należało uznać za prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i oddalił je na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.