Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 13 maja 2019 r., sygn. akt I SA/GI 270/19, odrzucił skargę Stowarzyszenia G. P. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:
W dniu [...] marca 2019 r. Stowarzyszenie wniosło skargę na ww. postanowienie DIAS w Katowicach, podpisaną przez prezesa zarządu – W. S. Zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Przewodniczący Wydziału WSA w G. wezwał skarżące Stowarzyszenie do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS) zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Stowarzyszenie złożyło uchwałę z dnia [...] stycznia 2019 r. o powołaniu W. S. na prezesa zarządu Stowarzyszenia, wniosek do KRS w celu wykreślenia dotychczasowego prezesa zarządu i wpisaniu w jego miejsce prezesa zarządu - W. S. Odrzucając skargę, Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, natomiast art. 29 p.p.s.a. nakłada na te podmioty obowiązek wykazania swojego umocowania przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dalej Sąd wskazał, że brak takiego dokumentu stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu zobowiązuje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zdaniem WSA, nadesłane przez stronę dokumenty nie stanowią wykonania wezwania, bowiem nie wynika z nich sposób reprezentacji Stowarzyszenia na dzień podpisania skargi, nie nadesłano bowiem odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Wobec tego Sąd uznał, ze brak formalny skargi nie został uzupełniony, wobec czego skargę należało odrzucić.
Zażalenie na to postanowienie złożyło skarżące Stowarzyszenie, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu rażące naruszenie prawa poprzez jego wydanie na podstawie błędnej oceny stanu prawnego. Wskazało, że wiedza o wpisach do KRS jest wiedzą notoryjną, będącą w posiadaniu sądu, a skarga została podpisana prawidłowo, bo złożenie skargi nie jest zaciągnięciem zobowiązania finansowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie przede wszystkim podkreślenia wymaga, że obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu osoby prawnej (Stowarzyszenia) ciąży na stronie postępowania już przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wynika to wprost z przepisów ustawy p.p.s.a., tj. art. 29 w zw. z art. 28 § 1. Brak dokumentu, z którego wynika takie umocowanie, stanowi brak formalny, uniemożliwiający przyjęcie skargi do rozpoznania.
Sąd I instancji, stwierdziwszy omawiany brak formalny, wezwał stronę do jego usunięcia na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., precyzyjnie wskazując, jakie dokumenty należy nadesłać oraz jakie są skutki niewykonania wezwania (tj. odrzucenie skargi).
Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie stwierdził, że z dokumentów nadesłanych przez stronę nie wynika sposób reprezentacji Stowarzyszenia. Innymi słowy, wezwanie z [...] kwietnia 2019 r. nie zostało prawidłowo wykonane.
W tym miejscu zauważyć wypada, że z załączonej uchwały wynika jedynie, że W. S. został powołany na prezesa zarządu, natomiast nie wynika, w jaki sposób Stowarzyszenie może podejmować ważne czynności prawne, w tym czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Złożenie dopiero wraz zażaleniem informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z KRS nie może przynieść oczekiwanego przez stronę skutku, bowiem termin na dokonanie tej czynności upłynął bezskutecznie 23 kwietnia 2019 r. Natomiast argument strony, że "wiedza o wpisach do KRS jest wiedzą notoryjną będącą w posiadaniu sądu" nie mógł zostać uwzględniony, bowiem z art. 29 p.p.s.a. wprost wynika, że przedstawienie takiego dokumentu jest obowiązkiem strony. Obowiązek ten w niniejszej sprawie wynikał także z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA z dnia 9 kwietnia 2019 r.
W tych okolicznościach NSA uznał, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wobec nieuzupełnienia, pomimo wezwania, braku formalnego w terminie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.