Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 września 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 195/22 odmówił przywrócenia terminu K. [...] sp. z o.o. w M. do wniesienia skargi na decyzję Ministra Finansów i Polityki Regionalnej z dnia 16 listopada 2021 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania.
Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z 1 lutego 2022 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w tym do podpisania skargi z dnia 29 grudnia 2021 r. Przesyłka z wezwaniem została wysłana na adres pełnomocnika skarżącego wskazany w skardze. Jednak pomimo dwukrotnego awizowanie nie została podjęta. Przesyłkę uznano za doręczoną z dniem 1 marca 2022 r. W piśmie procesowym, które wpłynęło do Sądu pierwszej instancji w dniu 23 maja 2022 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o dokonywanie doręczeń na inny adres z uwagi na błędne wskazanie adresu do doręczeń w poprzednich pismach procesowych, spowodowane błędem pracownika kancelarii.
Następnie pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że w stopce pisma (skargi) jako adres korespondencyjny wskazano: ul. [...] [...], [...] [...]. Ponadto w skardze wymieniono adres pełnomocnika: ul. [...] [...], [...] [...].
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę w przedmiotowej sprawie, ma obowiązek działania na rzecz i w imieniu strony z najwyższą starannością. Natomiast wszelkie zaniedbania osób, którymi posługuje się strona skarżąca, obciążają ją samą i jednocześnie nie zwalniają strony od poniesienia prawnych skutków niestarannych działań.
Skarżący wniósł zażalenie, zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając wydanie postanowienia z naruszeniem:
- - art. 58 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – dalej "p.p.s.a". poprzez błędne uznanie, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braku formalnego skargi w terminie 7 dni w sytuacji, gdy wezwanie od uzupełnienia braków skargi zostało wysłane na błędny adres tj. na stary adres siedziby pełnomocnika skarżącej oraz art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1-2 i 4 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że nie zachodzą okoliczności do przywrócenia terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu następuje na wniosek uprawnionego złożony do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W składanym wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu oraz wykonać czynność, której termin został uchybiony. Kryteria ocen postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie wiążą się z obowiązkiem strony do dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc zasadne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, a o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.
W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy dochowaniu największego w danych warunkach stopnia ostrożności. W przypadku reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika, to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2023 r., sygn. akt I FZ 52/23).
Z akt sprawy wynika, że w skardze pełnomocnik strony skarżącej złożył skargę wskazując na pierwszej stronie pisma procesowego oraz na kopercie, w której nadano pismo procesowe, następujący adres: ul. [...] [...], [...] [...], zaś w stopce pisma jako adres korespondencyjny wskazano: ul. [...] [...], [...] [...].
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że strona skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, co sprowadza się do uznania, że pełnomocnik ten, podejmując czynności procesowe na rzecz swojego mocodawcy, winien dołożyć wszelkich wysiłków, aby czynności te przeprowadzić z dołożeniem należytej staranności. Pełnomocnik strony skarżącej jest profesjonalistą. W tej sytuacji należy stwierdzić, że jest on odpowiedzialny również za czynności dokonywane przez zatrudnionych pracowników. Co istotne, pełnomocnik strony skarżącej złożoną skargę opatrzył pieczęcią oraz własnoręcznym podpisem. Także miał możliwość wglądu w treść pisma i wyeliminowania błędu we wskazanym adresie. Zasadnie przyjęto więc, że adresem do korespondencji jest adres wskazany w stopce złożonej skargi. Sąd nie jest zobowiązany się domyślać, jaki jest właściwy do korespondencji w sytuacji, gdy pełnomocnik strony skarżącej adres ul. [...] [...], [...] [...] wskazał, jako adres do doręczeń.
Wobec tego prawidłowo przesłano pełnomocnikowi strony skarżącej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi na adres ul. [...] [...], [...] [...]. I nie sposób się zgodzić z argumentacją podniesioną w zażaleniu, że Sąd powinien powziąć wątpliwość, który z adresów pełnomocnika strony skarżącej jest adresem właściwym do doręczeń w przedmiotowej sprawie. Argumentacja zażalenia nie podważa więc słuszności stanowiska Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym nie zaszły okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Mając na uwadze powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.