Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1583/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. Sp. z o.o. w W. na zamianę interpretacji indywidualnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] sierpnia 2018 r., znak [...] w przedmiocie zmiany interpertacji indywidualnej w zakresie podatku akcyzowego.
Sąd wskazał, że zgodnie z zarządzeniem z [...] września 2018 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formlanych skargi poprzez złożenie dokumentu z właściwego rejestru, określającego umocowanie do reprezentowaniu Spółki i udzielenie pełnomocnictwa procesowego, tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone 3 października 2018 r. W zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został usunięty. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1302 ze zm.) skargę odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła T. Sp. z o. o. w W. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zawieszenie postępowania w zakresie zażalenia do czasu rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, które zostało wniesione do WSA w Warszawie równolegle z niniejsyzm zażaleniem.
Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie nie doszło do faktycznego doręczenia przez WSA skarżacej pisma wzywającego do usunięcia braku formalnego w uprzednio złożonej skardze, poprzez złożenie dokumentu z właściwego rejestru, określającego umocowanie do reprezentowaniu Spółki i udzielenia pełnomocnictwa procesowego, tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, w oryginale bądź uwierzytelnionej kopii – w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W uzasadnieniu zażalenia Spółka wskazała również, że dużą obiekcję budzi fakt, iż Sąd postanowił o odrzuceniu skargi sporządzonej przez skarżącą, z uwagi na fakt, niedoręczenia dokumentu w postaci wpisu z KRS. Zdaniem Spółki nie sposób uznać, iż infromacja z KRS stanowi wskazany w orzecznictwie brak istotnym który unimożliwiłby Sądowi Administracyjnemu rozpatrzenie złożonej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżąca kwestionuje przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że stan faktyczny odpowiada dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Twierdzi bowiem, że w sprawie nieuzupełnienie braku formalnego skargi, poprzez nadesłanie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, nie otrzymała stosownego wezwania.
Przechodząc do rozważań na temat prawidłowości postanowienia Sądu pierwszej instancji, należy zauważyć, że Sąd stwierdzając nieusunięcie w zakreślonym terminie braków formalnych skargi – oparł się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki (k. 54 akt sądowych) przyjmując, że przesyłka zawierała: 1) wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi tj. złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki i udzielenie pełnomocnictwa procesowego tj. odpisu z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii oraz 2) odpis odpowiedzi na skargę.
Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (por. postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10, post. SN z 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, Nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru - powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących zawartość przesyłki. Jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 p.p.s.a., odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko.
Należy uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09, postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10). Zauważyć w związku z tym należy również, że wypełniony prawidłowo, na formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 k.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (por. post. SN z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98, OSNC 1998). W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić zgodnie z wymaganiami art. 252 k.p.c., co oznacza że samo twierdzenie skarżącego że nie otrzymał przesyłki, której otrzymanie potwierdził na zwrotnym potwierdzeniu odbioru będzie niewystarczające do obalenia wiarygodności tego dokumentu.
Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości przeczyłoby sensowi potwierdzania odbioru przesyłki, w każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby bowiem podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane lub też, że nie otrzymał żadnego (czyli, że odebrał pustą kopertę).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy, należy przede wszystkim zauważyć, że jak wynika z akt sądowych sprawy wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz odpis odpowiedzi na skargę przesłano w jednej przesyłce, co z uwagi na potrzebę ograniczania kosztów funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości uznać należy za działanie zrozumiałe. W terminie siedmiu dni od doręczenia ww. przesyłki skarżąca Spółka nie wykonała wezwanie Przewodniczącego, co w tych okolicznościach uzasadniało jej odrzucenie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnienia skarżącej, wobec przytoczonych powyżej rozważań, nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Na potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej wezwania w rubryce rodzaj przesyłki, znajdującej się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, widnieje: "wezwanie do braków formalnych skargi + odpis odpowiedzi na skargę". Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki z adnotacją o jej zawartości zawiera datę i podpis odbiorcy, stanowi więc dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, korzystając z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, a skarżący skutecznie tego domniemania nie podważył.
Ponadto w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa sporządzona przez starszego referenta J. G. w której pracownik Sądu wyjaśnia, że w jednej kopercie nadał odpis odpowiedzi na skargę oraz wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. W piśmie przewodnim znajdowała się informacja o załączniku tj. wezwanie do braków formalnych skargi.
Odnosząc się do kolejnego zarzuty zażalenia należy wskazać, że zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.
Stosownie do art. 29 p.p.s.a. organ osoby prawnej ma obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, a w myśl art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Skarżąca ustanowiła pełnomocnika, który, zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., przy pierwszej czynności procesowej, zobowiązany był dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Jak wynika z piśmiennictwa oraz utrwalonego już stanowiska judykatury sądów administracyjnych pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej, pełnomocnik jest obowiązany oprócz pełnomocnictwa dołączyć dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej. Dokumentem tym jest zwykle odpis z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącego podmiotu (por. post. NSA I GZ 41/19).
W zakreślonym przez Sąd terminie, pełnomocnik nie złożył dokumentu potwierdzającego upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, tym samym nie wykonał wezwania Sądu. Stwierdzić zatem należy, że w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych zachodziła podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym prawidłowo orzekł Sąd pierwszej instancji.
Odnosząc się do wniosku skarżącej Spółki o zawieszenie o zawieszenie postępowania w zakresie zażalenia na postanowienie NSA do czasu rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi należy wskazać, że postępowanie w przedmiocie odrzucenia skargi I przywrócenia terminu są od siebie niezależne. Oznacza to, że wniosek o przywrócenie terminu złożony przez skarżącą Spółkę zostanie rozpoznany w odrębnym postępowaniu. Fakt prawomocnego rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi nie uniemożliwia przywrócenia terminu do jej wniesienia, o ile Sąd stwierdzi, że zachodzą ku temu przesłanki określone w p.p.s.a. (post. NSA sygn. akt I GZ 68/19).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.