Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. objętym zażaleniem postanowieniem domówił L. G. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
Sąd I instancji wskazując na przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), podkreślił, że to skarżący jako wnioskodawca powinien wskazać okoliczności uzasadniające powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego w sprawie nie uczynił. W ocenie Sądu okoliczności do wstrzymania wykonania decyzji nie wynikały ani z treści skargi jak również z akt sprawy. Wskazanie przesłanek stanowiących podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji nie mogły stanowić uzasadnionej podstawy do wstrzymania wykonania tej decyzji.
Zażaleniem L. G. zaskrzył postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo, że:
- 1. wykonanie aktu administracyjnego może spowodować trudne do odwrócenia skutki, bowiem wykonywanie decyzji może się łączyć z koniecznością sprzedaży lub licytacji nieruchomości oraz zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej;
- 2. wykonanie aktu administracji może wyrządzić dla strony skarżącej znaczną szkodę.
Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na żądającym wstrzymania aktu administracyjnego. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Powinno, zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12 "obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.". Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, zatem strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12).
Mając na uwadze przywołane rozważania teoretyczne oraz treść wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. zawartego w wywiedzionej od tej decyzji skardze, za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu I instancji, że nie było możliwym dokonanie oceny, czy wobec skarżącego zachodzą przesłanki do przyznania ochrony tymczasowej. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego z dnia [...] listopada 2013 r. ograniczał się wyłącznie do stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji może spowodować dla strony trudne do odwrócenia skutki oraz znaczną szkodę, popartego wywodem odnośnie celu instytucji ochrony tymczasowej. Wniosek nie zawierał natomiast jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego na okoliczności, jakie mogą zaistnieć w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji implikujące możliwości wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody bądź powodujące trudne od odwrócenia skutki lub w jaki sposób jej wykonania spowoduje powstanie jednej bądź obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i jaki wpływ mieć one będą na sytuację skarżącego.
Nie przystaje do okoliczności sprawy sformułowany w uzasadnieniu zażalenia zarzut dotyczący powierzchowności rozpoznania przez Sąd I instancji wniosku, która polegała w ocenie skarżącego na stwierdzeniu przez Sąd, że podstawą wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji był brak wolnych środków finansowych na uregulowanie zobowiązania podatkowego. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w żadnym jego fragmencie nie odnosi się do przywołanej kwestii braku po stronie wnioskodawcy środków finansowych. Motywami negatywnego dla skarżącego postanowienia, był brak uzasadnienia wniosku oraz będąca jego konsekwencją niemożność dokonania oceny wystąpienia w stosunku do wnioskodawcy którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Niezrozumiałym jest również zarzut niewzięcia przez Sąd I instancji pod rozwagę, czy "zawieszeniu wykonania decyzji nie stoi na przeszkodzie interes publiczny". Skoro Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec omówionych mankamentów wniosku, to brak było również przesłanek do rozważania czy zawieszenie wykonania decyzji będzie stało w sprzeczności z interesem publicznym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.