Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2283/15 odrzucił skargę "S.S." S.A. w W. (skarżąca) na interpretację indywidualną Ministra Finansów w przedmiocie podatku akcyzowego.
W dniu [...] r. Sąd I instancji wydał zarządzenie o wezwaniu pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi (w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., p.p.s.a.), poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego np. odpisu pełnego z rejestru Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii.
W dniu [...] r. skierowano do pełnomocnika skarżącej pismo, stanowiące wezwanie, do uzupełnienia braku formalnego skargi (w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego np. odpisu z rejestru Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej przesłał informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców pobraną na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, z późn. zm.).
Sąd I instancji uznał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych nie zostało wykonane prawidłowo, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił wniesioną skargę. Uzasadniając wskazał, że w oparciu o złożony aktualny odpis KRS (datowany na dzień [...] r.) nie sposób ustalić czy w dniu udzielania pełnomocnictwa ([...] r.) osoby w nim wymienione były do tego upoważnione.
Zażalenie na powyższe orzeczenie złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zakwestionowała zasadność przyjętego powyżej stanowiska, poprzez uznanie, iż skarżąca przesyłając aktualny odpis KRS spółki nie wypełniła prawidłowo zarządzenia Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 powołanej ustawy, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepis nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu. W postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2007 r., II FSK 615/06, LEX nr 340187, NSA stwierdził, że art. 29 u.p.p.s.a. nie precyzuje, jaki dokument powinien przedłożyć podmiot wymieniony w art. 28 u.p.p.s.a., by wykazać swoje umocowanie. Nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem sądu jest badanie zgodności z prawem i autentyczności dokumentu. Dlatego też uzasadniona jest praktyka określania już w wezwaniu do usunięcia braków formalnych rodzaju dokumentu, którego autentyczność i zgodność z prawdą nie powinny budzić wątpliwości.
Sąd uznał praktykę wnoszących skargi spółek kapitałowych do przedłożenia aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS za prawidłową, za czym dodatkowo przemawia łatwość uzyskania takiego dokumentu. Wykazywanie umocowania innymi dokumentami urzędowymi lub prywatnymi powodowałoby konieczność prowadzenia daleko idących czynności sądu w celu zbadania autentyczności dokumentu i prawidłowości oraz aktualności zawartych w nim danych (zob. też wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2006 r., II FSK 581/05).
W orzecznictwie akceptowane są wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację (...) jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze. Naczelny Sąd Administracyjny stoi tutaj na stanowisku, że nie jest niezbędne, aby odpis z Krajowego Rejestru Sądowego był sporządzony według stanu na dzień wystawienia dokumentu pełnomocnictwa procesowego. Przesłany do Sądu pierwszej instancji wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców, dotyczący skarżącej, wraz z jej pełnomocnictwem pozostawał wystarczającym dokumentem dla wykazania należytego umocowania pełnomocnika. Podobne stanowisko było już wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1862/14, postanowienie z dnia 28 września 2015 r. I FSK 1680/15 dostępne w bazie internetowej CBOIS).
Już tylko na marginesie należy wskazać, że Sąd I instancji wzywając do złożenia dokumentu, z którego wynika upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa, nie wskazuje dokładnie jakiego dokumentu żąda, w zarządzeniu z dnia [...] r. zostało jedynie wskazane jako przykład, iż może to być odpis z pełnego rejestru KRS, a nie konkretnie, iż ten dokument i w takiej formie powinien zostać przedłożony. Podkreślenia wymaga także to, iż w późniejszym wezwaniu skierowanym do strony skarżącej (k. [...]) Sąd nie wzywa już do przedłożenia pełnego odpisu KRS. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż zarządzenie z dnia [...] r., nie precyzuje również konkretnie, że Sąd I instancji wzywa do przesłania dokumentu na datę udzielenia pełnomocnictwa. Na konieczność jednoznacznego i precyzyjnego redagowania wezwań do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, kierowanych do stron w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. zwrócono uwagę zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz. W. 2005, str. 210, postanowienia NSA: z dnia 9 marca 2010 r., II GSK 194/10, z dnia 16 grudnia 2009 r., II FSK 465/09, z dnia 3 czerwca 2009 r., II GSK 421/09). Zatem wezwanie to powinno być na tyle jasne i niedwuznaczne, by u strony nie powstała wątpliwość co do przedmiotu tegoż wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści. W przypadku, gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma budzi wątpliwości co do jego treści, nie można z tego wyprowadzać skutków niekorzystnych dla strony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999 r., III RN 6/99, OSNC 2000, nr 9, poz. 343).
Zważyć również należy, że celem wezwania do usunięcia braków formalnych jest usunięcie tych braków, nie zaś wykonanie wezwania sądu do ich usunięcia, a sankcja z art. 58 § 1 p.s.p.a. związana jest z nieusunięciem braków formalnych, a nie z niewykonaniem wezwania do ich usunięcia. Analizując materiał zebrany w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że braki skargi zostały usunięte i można nadać jej bieg, zatem nie istniała podstawa do odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.