Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 533/15 odmówił "S." sp. z o.o. w N. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] r.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że wraz ze skargą "S." sp. z o.o. w N. S. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Dalej, powołując się na treść art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, o jakich mowa w powyżej przywołanym przepisie. W szczególności nie przedstawiła argumentacji pozwalającej przyjąć, iż brak wstrzymania decyzji mogłoby skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji majątkowej podatnika.
W imieniu skarżącej zażalenie na powyższe orzeczenie złożył profesjonalny pełnomocnik. Zaskarżając powyższe orzeczenie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie poczynienia ustaleń w przedmiocie aktualnego stanu faktycznego i wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy należało po uprzednim wezwaniu skarżącej do wskazania aktualnego stanu faktycznego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06).
Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji.
Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnych argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zaniechanie uzasadnienia wniosku powoduje, że nie sposób ocenić, czy opiera się on na ustawowych przesłankach warunkujących jego uwzględnienie. Na tę okoliczność, pomimo twierdzeń strony, Sąd nie może z urzędu prowadzić postępowania wyjaśniającego i zastępować wnioskodawcy w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowym (tak orzekł m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Brak wskazania przesłanek ubiegania się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma przy tym waloru braku formalnego wniosku i uzasadnia jego oddalenie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el).
Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie mógł wezwać strony do usunięcia braków formalnych w trybie przewidzianym w art. 49 p.p.s.a., bowiem przepis ten dotyczy jedynie takich sytuacji, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych.
W niniejszej sprawie okoliczności takie nie zachodzą.
W takiej sytuacji należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zasadnie zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.