Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z 27 stycznia 2014 r., w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2008 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia:
Pismem z [...] listopada 2013 r. skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] sierpnia 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że nie otrzymał zawiadomienia o awizowaniu przesyłki zawierającej decyzję Dyrektora Izby Celnej, o czym świadczy książka odbiorcza. Informację o wydaniu decyzji pełnomocnik powziął dopiero w dniu przejrzenia akt w Izbie Celnej, ([...] listopada 2013 r.). Wniosek o przywrócenie terminu został złożony [...] listopada 2013 r. z zachowaniem siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając wniosek stwierdził, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione w art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), ponieważ strona nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu.
WSA oparł się na znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji z której wynikało, że przesyłka pocztowa zawierająca decyzję była dwukrotnie awizowana (28 sierpnia i 4 września 2013 r.), oraz oczekiwała na odbiór w Urzędzie Pocztowym, i nie została podjęta w terminie. Dlatego też Sąd pierwszej instancji uznał za niewiarygodne twierdzenia o braku awizowania przesyłki pocztowej zawierającej decyzję organu.
Sąd wyjaśnił, że to na stronie, bądź jej pełnomocniku ciąży obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi i nie można przenosić ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Kwestionując prawidłowość działania operatora pocztowego pełnomocnik winien był wszcząć postępowanie reklamacyjne w celu zweryfikowania podjętych przez operatora pocztowego czynności związanych z doręczeniem przesyłki.
A. C. wniósł zażalenie na postanowienie z 27 stycznia 2014 r., zarzucając sądowi naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. i art. 87 § 3 p.p.s.a. polegające na uznaniu, że skarżący nie wykazał przesłanek do przywrócenia terminu, czyli nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy, podczas gdy przedstawione przez skarżącego dowody uprawdopodobniły wskazane przez niego okoliczności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08, postanowienie NSA z 20 września 2013 r., sygn. akt II GZ 516/13).
Stosownie natomiast do art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na stan faktyczny rozpoznawanej sprawy należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyjęte w zaskarżonym postanowieniu, że pełnomocnik skarżącego nie wykazał w przekonujący sposób, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi na decyzję z 26 sierpnia 2013 r. miało miejsce wskutek okoliczności, za które nie ponosi on winy.
Pełnomocnik skarżącego podając nieprawidłowość doręczenia przesyłki zawierającej decyzję, polegającą, na braku pozostawienia zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej (awizo), jako okoliczność wskazującą na brak jego winy w uchybieniu terminu w jakikolwiek sposób nie uprawdopodobnił tej okoliczności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie podniósł, że w opisanej sytuacji pełnomocnik skarżącego mógł złożyć reklamację na nienależyte wykonanie usługi pocztowej we właściwej placówce pocztowej – stosownie do art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529).
Tymczasem w dyspozycji Sądu pozostaje przesyłka wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru opatrzona adnotacjami z których wynika, że była ona awizowana dwukrotnie, tj. w dniu 28 sierpnia 2013 r. oraz w dniu 4 września 2013 r. oraz pozostawała w Urzędzie Pocztowym do 12 września 2013 r., a pełnomocnik skarżącego nie podjął niezbędnych czynności formalnych w celu podważenia domniemania doręczenia decyzji Dyrektora Izby Celnej. Za dokumenty uprawdopodobniające brak doręczenia nie mogą służyć "kserokopie książki odbiorczej" dołączone do wniosku o przywrócenie terminu, ponieważ nie są one potwierdzone za zgodność z oryginałem, nie zawierają danych ułożonych w chronologicznej kolejności oraz brak dowodów, że są to dane kompletne (zawierają wszystkie, kolejne karty ksiązki odbiorczej).
W związku z powyższym należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić