Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1157/18 w sprawie ze skargi P.A. R. P.na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia (...) maja 2018 r. nr (...)w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego M. Urzędu Skarbowego w W. z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...); oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz P. A. R. P. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1303 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.)/
W zażaleniu radca prawny J. P. zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w pkt 2 wyroku z dnia 19 grudnia 2018 r. wnosząc o zmianę zakażonego postanowienia poprzez zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej dalszej kwoty 3 037,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie; zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego:
- a. art. 200 p.p.s.a i art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 201 5 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 201 8 poz. 265), poprzez niewłaściwe przyjęcie przez Sąd I Instancji stawki w "innej sprawie" w kwocie 480 złotych podczas gdy skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnych tj. § 14 ust. 1 pkt 1 lit a ww. rozporządzenia;
- b. art. 205 § 2 p.p.s.a poprzez brak zasądzenia kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dla pełnomocnika skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Do wymienionych w cytowanym przepisie przepisów odrębnych, na podstawie których ustala się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, należy zaliczyć m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265) powołanego wyżej aktu prawnego stanowi, że opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 2,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł,
- c) w innej sprawie - 480 zł;
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi wątpliwości, że sprawa ze skargi P. A. R. P., zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2018 r., dotyczyła postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wydanego w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu administracyjnego, nie można tracić z pola widzenia, że ustawodawca przewidział dla rozstrzygnięcia w sprawie kosztów egzekucyjnych formę postanowienia, na które służy zażalenie (art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (DZ. U. z 2012 r. poza. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.) jednakże na mocy przedmiotowego postanowienia wierzyciela obciążono kwotą 10.870,70 złotych. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżenia aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 złotych. Dokonując kalkulacji stawki wynagrodzenia pełnomocnika zasądzonego w punkcie 2 ww. wyroku WSA jako zwrot kosztów zastępstwa procesowego, Sąd i instancji błędnie zatem przyjął, że sprawa w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, winna zostać zakwalifikowana jako "sprawa inna", której przedmiotem zaskarżenia – wbrew twierdzeniom wnoszącego zażalenie – nie jest należność pieniężna.
Jak wynika z akt sprawy skarga została wniesiona na postanowienie, którym obciążono zobowiązanego kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 10.870,70 zł.
Nie ma przy tym znaczenia, że skarga została wniesiona na postanowienie, a nie decyzję administracyjną. Istotne jest bowiem to, że zaskarżonym aktem administracyjnym została ustalona należność pieniężna. W takiej sytuacji nie jest istotna forma rozstrzygnięcia, która orzeczono o należności pieniężnej.
Podobny pogląd, iż w sprawie skargi na postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych strony skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnej, a nie według stawki " w innej sprawie" wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 914/16 oraz w postanowieniu NSA z dnia 19 lutego 2019 r., sygn. akt I GZ 32/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny uchylił rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego zawarte w punkcie 2 wyroku i zasądził na rzecz skarżącej kwotę 3717 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Na powyższą kwotę składały się kwoty: wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) i kwota 3600 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika obliczona stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia.
Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 p.p.s.a. O kosztach postępowania zażaleniowego rozstrzygnięto w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. d) ww. rozporządzenia.