Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1287/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmówił K. Spółce z o.o. w P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi K. Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., w przedmiocie podatku akcyzowego.
Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Spółka nie wykazała zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), uzasadniających uwzględnienie jej wniosku.
Sąd podniósł, że zobowiązania wobec Skarbu Państwa nie mogą być zobowiązaniami drugiej kategorii w stosunku do zobowiązań cywilnoprawnych wynikających z kredytów bankowych, a przy tym stanowić źródło kredytowania tych drugich. Ustosunkowując się do przedstawionej sytuacji finansowej Spółki Sąd dostrzegł, iż w wykazie kredytów i pożyczek podano wartość linii w rachunku bieżącym, wysokość kredytu obrotu odnawialnego oraz w rachunku obrotowym poprzez wskazanie rozmiaru przyznanego podmiotowi uprawnienia do zaciągnięcia kredytu, tj. do określonej wysokości, co nie jest równoznaczne z faktem jego uruchomienia w pełnej wysokości.
Sąd podniósł, że strona nie podała wartości rzeczywiście zaciągniętych zobowiązań. Ponadto niewskazanie wysokości miesięcznego dochodu Spółki uniemożliwiało dokonanie rzeczywistej oceny sytuacji finansowej. Sąd zauważył również, że wykaz majątku trwałego został przedstawiony według wartości bilansowej, a zatem według wartości pomniejszonej o łączne odpisy amortyzacyjne. Tymczasem już łączna wartość obciążeń hipotecznych (6.740.000 zł), zdaniem Sądu, świadczyła o tym, że rzeczywista wartość samych tylko nieruchomości znacznie odbiegała od przedstawionej wartości bilansowej wszystkich środków trwałych.
W zażaleniu na powyższe postanowienie K. Spółka z o.o. w P. zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że postawienie w stan natychmiastowej wymagalności zapłaty zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją, w sytuacji braku środków pieniężnych zgromadzonych przez Spółkę, powoduje natychmiastowe wszczęcie egzekucji, a co za tym idzie zajęcie środków na rachunkach bankowych oraz zajęcie pozostałych środków obrotowych i trwałych majątku Spółki. Zdaniem strony, czynności te mogą doprowadzić do wypowiedzenia umów kredytowych i utraty płynności finansowej Spółki. Skarżąca wskazała, że majątek zabezpieczony przez instytucje finansowe będzie korzystał z pierwszeństwa przed zobowiązaniami wynikającymi z zaskarżonych decyzji.
W ocenie Spółki, zapłata wymaganej przez Dyrektora Izby Celnej we W. kwoty spowoduje konieczność rozważenia złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a co za tym idzie utratę pracy przez zatrudnione w Spółce osoby.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 143/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że okoliczności podniesione przez skarżącą nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku, tj. zapłata należności pieniężnej nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Sąd ma ponadto możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 372/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Powyższej oceny nie zmienia też argument ewentualnego pogorszenia sytuacji finansowej Spółki i brak możliwości regulowania jej bieżących zobowiązań. Jak wynika bowiem z załączonego do wniosku oświadczenia skarżąca posiada aktywa trwałe o wartości 2.101.558,80 zł i aktywa obrotowe o wartości 6.499.048,65 zł. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji strona nie podała wysokości miesięcznego dochodu, a w wykazie kredytów podano jedynie rozmiar przyznanego uprawnienia do zaciągnięcia kredytu, bez podania rzeczywiście zaciągniętych zobowiązań kredytowych.
Również podany termin spłaty części kredytów kończył się przed dniem złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Zatem przedstawiona sytuacja finansowa skarżącej nie wskazuje na możliwość utraty przez nią płynności finansowej. Z informacji zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wynika, że Spółka wciąż prowadzi działalność gospodarczą i brak jest jakichkolwiek informacji, aby utraciła płynność finansową.
Wobec tych ustaleń trudno uznać, aby zapłata przez skarżącą nałożonej należności pieniężnej miała spowodować zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z tym stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.