Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 4/18 odmówił T. K. (dalej: skarżący) przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu w sprawie jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżący wniósł za pośrednictwem SKO w Krakowie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Wrocławiu na ww. postanowienie tego organu. W uzasadnieniu wskazał, że ze względu na jego kalectwo i miejsce zamieszkania, właściwym miejscowo jest WSA we Wrocławiu.
WSA w Krakowie w związku z brakiem podstaw do przekazania niniejszej sprawy innemu sądowi administracyjnemu na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) odmówił przekazania sprawy WSA we Wrocławiu. Sąd I instancji zaznaczył, że przedmiotem skargi jest postanowienie SKO w Krakowie. Siedziba tego organu administracji publicznej znajduje się w Krakowie, w województwie małopolskim, a więc na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ustalonej na podstawie § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652 ze zm.).
Jednocześnie WSA poinformował stronę, że obecność skarżącego na rozprawie nie jest obowiązkowa. Nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy (art. 107 p.p.s.a.).
Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o jego uchylenie i nakazanie WSA w Krakowie przekazanie sprawy WSA we Wrocławiu oraz zasądzenie zwrotu wpisu w wysokości 100 zł. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazuje, że jest osobą niepełnosprawną, co w jego ocenie przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania WSA we Wrocławiu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.
Zażalenie jest więc dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia lub zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne. Pogląd ten ugruntowany jest zarówno w orzecznictwie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II GZ 477/12; z 19 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 922/08, dostępne w CBOSA), jak i literaturze przedmiotu (zob. W. Piątek, Zażalenie, (w:) tegoż, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LEX/el. 2011; H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581).
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę, że w katalogu postanowień wymienionych w art. 194 § 1 p.p.s.a. nie ma postanowienia, którego przedmiotem jest odmowa przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi. Prawa do zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia nie przewidział ustawodawca również w przepisach szczególnych. W związku z tym, skoro postanowienie Sądu I instancji wydane było w przedmiocie odmowy przekazania sprawy innemu sądowi, to możliwość zaskarżenia tego orzeczenia nie wynika z art. 194 § 1 p.p.s.a. i przy tym nie istnieje na gruncie p.p.s.a. inny przepis, dopuszczający możliwość zaskarżenia tego rodzaju postanowienia, uznać należy, że nie jest ono zaskarżalne w drodze zażalenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 922/08, dostępne w CBOSA).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 180 i art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.