Uzasadnienie
A. S. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie z jego skargi na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie przeniesienia na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Ubezpieczenia Zdrowotnego ds. Nadzoru Prawnego w Ministerstwie Zdrowia, sygn. akt II SAB/Wa 183/06.
Z akt sprawy wynika, że skarżący dnia 23 grudnia 2005 r. wniósł do Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia pozew o przeniesienie skarżącego na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Ubezpieczenia Zdrowotnego ds. Nadzoru Prawnego w Ministerstwie Zdrowia przez Szefa Służby Cywilnej. Postanowieniem z dnia 17 marca 2006 r. Sąd Rejonowy uznał się za niewłaściwy i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Szef Służby Cywilnej wniósł zażalenie na to postanowienie. Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2006 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił zażalenie. We wrześniu 2006 r. akta sprawy zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przez Sąd Rejonowy. Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 19 października 2006 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania, czy pozew z dnia 23 grudnia 2005 r. stanowi skargę. W grudniu 2006 r. skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania w tej sprawie.
Niezależnie od tego, należy zauważyć, że dnia 18 lipca 2005 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie przeniesienia na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Ubezpieczenia Zdrowotnego ds. Nadzoru Prawnego w Ministerstwie Zdrowia, sygn. akt II SAB/Wa 171/05. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r. skarga ta została odrzucona. Od tego postanowienia skarżący wniósł w sierpniu 2006 r. skargę kasacyjną. Termin rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w tej sprawie został wyznaczony na dzień 25 stycznia 2007 r.
Ponadto do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sierpniu 2005 r. została wniesiona przez skarżącego skarga na stanowisko Szefa Służby Cywilnej, przyjęte w pismach z dnia 15 lipca 2005 r. i 8 sierpnia 2005 r., w przedmiocie odmowy przeniesienia skarżącego na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Ubezpieczenia Zdrowotnego ds. Nadzoru Prawnego w Ministerstwie Zdrowia, sygn. akt II SA/Wa 1782/05. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r. skarga ta został odrzucona. Skarga kasacyjna w tej sprawie nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki; Dz. U. Nr 179, poz. 1843, zwanej dalej "ustawą"). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do przepisu art. 2 ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.
Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływ oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.
Stosownie do przepisu § 31 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646) sprawy wniesione do sądu rozpoznaje się według kolejności wpływu chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Zasada rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oznacza, że sprawa wniesiona później nie może być rozpoznana (nie można wyznaczyć terminu rozprawy) przed rozpoznaniem spraw, które zostały wniesione do sądu wcześniej.
Z akt sprawy wynika, że po prawidłowym i terminowym wykonaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstępnych czynności sądowych, sprawa oczekuje na jej załatwienie. Jednocześnie należy stwierdzić, że okres jaki upłynął od dnia przekazania przez Sąd Rejonowy akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wrzesień 2006 r.) do chwili wniesienia skargi na przewlekłość postępowania (grudzień 2006 r.) wynosi jedynie 3 miesięcy, co nie pozwala stwierdzić, iż prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym przed sądem administracyjnym bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone.
Należy przy tym zwrócić uwagę, że postępowanie w tej sprawie toczy się jako postępowanie w odrębnej sprawie, ponieważ sprawy ze skarg wniesionych przez skarżącego w lipcu i sierpniu 2005 r., choć dotyczące także przeniesienia skarżącego na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Ubezpieczenia Zdrowotnego w Ministerstwie Zdrowia, zostały rozpoznane odrębnie i w sprawach tych skargi zostały odrzucone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z dnia 21 grudnia 2005 r.
Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na przewlekłość postępowania stwierdzając, że w przedmiotowym postępowaniu nie można mówić o przewlekłości w rozumieniu przepisów ustawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.
Sąd przyznał skarżącemu A. S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty od skargi na przewlekłość postępowania, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyjmując, iż skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy wykazał, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów postępowania.