Uzasadnienie
Skarżący W. R. pismem z dnia 26 stycznia 2010 r. wniósł o wyłączenie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: Włodzimierza Rymsa i Jana Kacprzaka od orzekania w sprawie jego skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W oparciu o art. 18 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skarżący zarzucił, iż wskazani sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego brali już wcześniej udział w wydawaniu orzeczeń w niniejszej sprawie.
Pismem z dnia 30 stycznia 2010 r. skarżący wniósł również o wykładnię treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPP 61/09 poprzez wyjaśnienie szeregu niezrozumiałych dla niego kwestii dotyczących istoty rozpoznawanej sprawy, natomiast pismem z dnia 8 lutego 2010 r. W. R. wniósł także o uzupełnienie wyżej wymienionego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego "o istotę jego sprawy polegającej na niewszczęciu przez Prezydenta Miasta Łodzi postępowania egzekucyjnego (...)".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 p.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione. O wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjne, w którym sprawa się toczy (art. 22 § 1 p.p.s.a.).
Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie ze skargi na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w sprawie ze skargi W. R. na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zostało zakończone prawomocnym postanowieniem z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPP 61/09 o odrzuceniu skargi na przewlekłość postępowania.
Wniosek o wyłączenie sędziego wnosi się w toku postępowania, ma on bowiem zagwarantować rozpoznanie sprawy przez bezstronny sąd. Skoro postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 34/08, zostało zakończone, to wniosek o wyłączenie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy za niedopuszczalny.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wniosek o wyłączenie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: Włodzimierza Rymsa i Jana Kacprzaka jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu, o czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 i z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
W odniesieniu do wniosków skarżącego o uzupełnienie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPP 61/09 podnieść należy, iż zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. nr 179, poz. 1843 – zwaną dalej: ustawą) w sprawach w tej ustawie nieuregulowanych do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. Wymieniona ustawa nie zawiera unormowań regulujących uzupełnienie i wykładnię zapadłego w sprawie postanowienia zatem w tym zakresie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do treści art. 164 p.p.s.a. postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem, a jeżeli sąd postanowienia nie uzasadnia, od chwili podpisania sentencji. Oznacza to, że od chwili związania postanowienie może ulec zmianie tylko w wypadkach i na zasadach przewidzianych ustawą.
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ustawowo zakreślonym terminie zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku – odpowiednio także postanowienia i zarządzenia – jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku (postanowienia) służy zatem temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez Sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym (np. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania). Zgodnie natomiast z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok (postanowienie), rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność wykładni zachodzi wówczas gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia.
W rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, iż skarżący we wnioskach o uzupełnienie, jak również o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPP 61/09, nie podał, w jakim zakresie owo orzeczenie jest niekompletne, czy też niejasno sformułowane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie postanowienia z dnia 30 grudnia 2009 r., odrzucającego skargę W. R. na przewlekłość postępowania, zostało sformułowane w sposób jasny i nie budzący wątpliwości, jak również zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy składowe orzeczenia. Wnioski skarżącego uznać zatem należy za polemikę z odmiennym niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w przedmiotowym postanowieniu.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 158 p.p.s.a. w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a. oraz w związku z art. 8 ust. 2 ustawy, orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.