Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. K. - P.od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2274/07.
W dniu 14 lipca 2009 r. M. K. - P. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem, którą oparła na przesłance wynikającej z art. 273 §2 P.p.s.a. oraz wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów procesu, zwolnienie od wpisu od niniejszej skargi oraz dopuszczenie dowodu z załączonego do skargi dokumentu.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż po zapoznaniu się z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku zorientowała się, iż nie uwzględnia on stanu faktycznego i prawnego jaki wynika z dokumentu istniejącego w obrocie prawnym tj. zezwolenia NR (...) z dnia (...) marca 2004 r. Wskazała, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny powołał się na fakt wygaśnięcia zezwolenia z dniem 31 grudnia 2005 r. mając na względzie inne zezwolenie tj. zezwolenie (...) z dnia (...) maja 2003 r. oraz treść art. 73 ust. 1 Ustawy przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej.
W związku z tym w jej ocenie Naczelny Sąd Administracyjny błędnie przyjął treść jednego dokumentu uznając, że zezwolenie utraciło ważność, nie dostrzegając istnienia w obrocie prawnym innego dokumentu tj. zezwolenia - decyzja NR (...) z dnia (...) marca 2004 r., które jest bezterminowe.
W przypadku, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił przedmiotowej skargi, Skarżąca wniosła o uzupełnienie przedmiotowego wyroku poprzez wskazanie w uzasadnieniu, że nie obejmuje on konsekwencji dla Skarżącej, wynikających z zezwolenia - decyzji NR (...) z dnia (...) marca 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie następuje wskutek wniesienia skargi (art. 279 P.p.s.a.) przez podmiot uprawniony w terminie wskazanym w art. 277 P.p.s.a. i na podstawach określonych w art. 271-273 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarga M. K. P. o wznowienie postępowania sądowego została skierowana przeciwko wyrokowi Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r. oddalającego jej skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2274/07.
Podkreślić należy, iż samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą taką ustawową podstawę stanowiły.
Jako podstawę skargi o wznowienie postępowania sądowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podano art. 273 § 2 P.p.s.a., tj. późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Z przepisu tego wynika zatem, iż podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Rozumieć przez to należy, iż niemożność skorzystania z określonych środków dowodowych zachodzi wtedy, kiedy brak jest obiektywnej możliwości powołania się na nie (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2009 r., II FSK 837/09)
Przyjąć należy więc, że "nowymi" środkami dowodowymi (okolicznościami) w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu są tylko takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania.
Warto zwrócić uwagę na tę okoliczność, że z końcowej części przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że wykorzystany w tej regulacji zwrot "wykrycie" odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i podówczas nieujawnionych, bo nieznanych stronie. Przepis ten obejmuje zatem fakty nieujawnialne albo stronie nieznane i dla niej niedostępne. Natomiast fakty i środki dowodowe ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, gdyż miała możliwość do nich dostępu, nie są objęte hipotezą tego przepisu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r. I Co 1/68 OSNC 1969//2/36, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2005 r. GSK 1242/04, Lex nr 176988).
Analiza art. 273 § 2 P.p.s.a. prowadzi zatem do wniosku, że podstawa do wznowienia postępowania sądowego określona w tym przepisie nie zachodzi wówczas, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na okoliczności faktyczne lub środki dowodowe w poprzednim postępowaniu (por. postanowienie NSA z dnia 21 maja 2009 r., I OSK 84/09).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego właśnie taka sytuacja nastąpiła w rozpoznawanej sprawie. Nie można bowiem przyjąć, iż skarżąca nie miała żadnej możliwości powołania się na istnienie dokumentu - zezwolenia NR (...) z dnia (...) marca 2004 r. w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż ze skargi o wznowienie postępowania wynika, że przez cały ten okres nim dysponowała. Skoro strona przez cały okres toczącego się postępowania dysponowała przedmiotowym zezwoleniem z dnia (...) marca 2004 r., które jej zdaniem miało istotny wpływ na wynik sprawy, to należy przyjąć, iż w jej interesie było przedstawienie go do wiadomości Sądowi przed wydaniem prawomocnego orzeczenia. Skutki zaniechania strony w podjęciu działań mających na celu ujawnienie istotnego dla wyniku sprawy dokumentu w takim przypadku w pełni ją obciążają.
Należy również podkreślić, iż skarga o wznowienie postępowania sądowego nie może służyć do ewentualnej eliminacji braku aktywności czy popełnionych przez stronę błędów przy prowadzeniu sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r. III CKN 458/99).
Powyższe rozważania upoważniają co stwierdzenia, że omawiany środek dowodowy nie jest nowy, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a zatem skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie, co skutkuje jej odrzuceniem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r. I CZ 122/677 OSNC 1968/8-9/154.).
Odnośnie natomiast wniosku o uzupełnienie wyroku poprzez wskazanie w uzasadnieniu, że nie obejmuje on konsekwencji dla Skarżącej wynikających z zezwolenia - decyzji NR (...) z dnia (...) marca 2004 należy wskazać, iż art. 157 P.p.s.a. uprawniający stronę do złożenia przedmiotowego wniosku może dotyczyć jedynie jego sentencji. O tym, jakim wymogom powinno odpowiadać uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego, rozstrzyga przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. stanowiąc, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Stwierdzić więc należy, iż brak któregoś z elementów w przepisie tym wymienionych nie uzasadnia złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku.
Zatem wobec niezaistnienia ustawowej podstawy wznowienia postępowania, mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 §1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.