Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę D. K. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2006 r., Starosta Kielecki odmówił przyznania D. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 4 czerwca 2002 r. Organy obu instancji wskazały, iż wnioskodawca w dniu rejestracji nie spełniał przesłanek koniecznych do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, to jest: wieku, przyczyny rozwiązania ostatniego stosunku pracy, jak również wysokości okresu uprawniającego do emerytury.
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 621/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję z dnia [...] września 2006 r. oraz decyzję organu I instancji. W motywach orzeczenia wskazano, iż na podstawie świadectwa pracy z dnia 15 grudnia 2005 r., potwierdzającego zatrudnienie w Z.U.H.P. "[...]", nie można jednoznacznie stwierdzić, że rozwiązanie stosunku pracy z D. K. nie nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Ponadto organy nie określiły, jakie okresy zatrudnienia wnioskodawcy zaliczono do uprawnień emerytalnych, a jakie nie.
Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Starosta Kielecki ponownie odmówił D. K. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 4 czerwca 2002 r. W uzasadnieniu organ wskazał na dokumenty stanowiące podstawę do określenia okresu uprawniającego do emerytury, wynoszącego łącznie 28 lat, 6 miesięcy i 21 dni, a także na dokumenty, których nie uwzględnił.
W odwołaniu od powyższej decyzji D. K. domagał się jej uchylenia i przyznania świadczenia przedemerytalnego z dniem 1 października 2002 r. - po 40 latach pracy, względnie po 35 latach zatrudnienia i ukończeniu 55 lat w dniu rejestracji jako osoby bezrobotnej, tj. 14 lutego 2002 r. Szczegółowo wskazał dokumenty, które winny być uwzględnione przy określaniu okresu uprawniającego go do emerytury.
Wojewoda Świętokrzyski, utrzymując w dniu [...] stycznia 2008 r. w mocy decyzję organu I instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), w kwestii oceny spełnienia przesłanek niezbędnych do przyznania D. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego, zastosowanie znajduje przepis art. 37k ust. 1 uprzednio obowiązującej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten wymienia szczegółowo warunki, jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o to świadczenie. Brak którejkolwiek ze wskazanych przesłanek skutkuje odmową przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Taka właśnie sytuacja miała miejsce. D. K., urodzony w dniu 22 stycznia 1947 r., do dnia rozwiązania stosunku pracy, tj. do 28 września 2001 r., nie miał ukończonych 55 lat, a jego stosunek pracy został rozwiązany na podstawie porozumienia stron, nie zaś z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Świadczyło o tym świadectwo pracy z dnia 15 grudnia 2005 r. oraz pismo byłego pracodawcy z dnia 13 czerwca 2007 r. Ponadto wnioskodawca nie posiadał wymaganego 35-letniego okresu uprawniającego do emerytury. Jak wynikało z zestawienia okresów zatrudnienia, D. K. posiadał staż pracy wynoszący łącznie 28 lat, 6 miesięcy i 21 dni. Ustosunkowując się do żądań strony o zaliczenie dodatkowo podanych przez niego okresów zatrudnienia:
1/ od 1 września 1960 r. do 24 czerwca 1966 r. w [...] Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego w K. w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 5 lat 9 miesięcy i 24 dni (praktyczna nauka zawodu), 2/ od 2 stycznia 1968 r. do 31 stycznia 1968 r. w Centralnym Ośrodku Badań i Rozwoju Techniki Drogowej w W., tj. 1 miesiąc, 3/ od 2 września 1967 r. do 31 grudnia 1967 r. w [...] Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym w K., tj. 4 miesiące, 4/ okresu prowadzenia działalności gospodarczej, tj. 6 lat 11 miesięcy i 20 dni
- - organ wskazał, że nawet gdyby do okresu uprawniającego do emerytury zaliczyć okresy zatrudnienia wymienione w pkt 1, 2 i 3, to i tak wnioskodawca posiadałby jedynie staż wynoszący 34 lata, 9 miesięcy i 15 dni, zaś okresy zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej nie mogą zostać zaliczone.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję ostateczną wniósł D. K., domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia oraz przyznania mu świadczenia przedemerytalnego z dniem 1 października 2002 r., z natychmiastową wykonalnością na podstawie § 3 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie rejestracji i ewidencji bezrobotnych - do czasu ustalenia wysokości emerytury przez organ rentowy.
Skarżący podniósł, iż organ I instancji nie miał podstaw do niezaliczenia mu praktyk zawodowych w K.P.B.M. W aktach sprawy znajdowało się bowiem postanowienie Sądu Pracy, zobowiązujące do wydania stosownej decyzji. To samo dotyczyło pominięcia stażu pracy, potwierdzonego w legitymacji ubezpieczeniowej. Ponadto w aktach administracyjnych brak było decyzji Prezydenta Miasta Kielce z dnia 5 lutego 1999 r. na okoliczność prowadzenia przez D. K. działalności gospodarczej do dnia 19 stycznia 1999 r. Zdaniem skarżącego posiadał on łącznie staż pracy 41 lat 8 miesięcy i 5 dni.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach podniósł, że podstawowe w sprawie znaczenie miała kwestia związania Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Kielcach z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 621/06. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Sąd I instancji uznał, że wskazania z wyroku z dnia 25 stycznia 2007 r. zostały w całości zrealizowane. Organy administracji publicznej określiły bowiem szczegółowo, które okresy zatrudnienia D. K. i na podstawie jakich dokumentów zaliczone zostały do jego uprawnień emerytalnych, to jest:
1/ od 1 sierpnia 1966 r. do 11 sierpnia 1967 r. w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego w P., tj. 1 rok i 11 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 30 września 1981 r.), 2/ od 1 lutego 1968 r. do 10 października 1969 r. w Przedsiębiorstwie Zaopatrzenia Farmaceutycznego "[...]" K. w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 1 rok, 8 miesięcy i 10 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 16 grudnia 1981 r.), 3/ od 11 października 1969 r. do 31 sierpnia 1970 r. w [...] Przedsiębiorstwie Produkcji Elementów Budowlanych w K., tj. 10 miesięcy i 21 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 1 września 1970 r.), 4/ od 1 września 1970 r. do 26 lipca 1973 r. w Przedsiębiorstwie Budowlano-Montażowym Przemysłu Ciężkiego w K., w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 2 lata, 10 miesięcy i 26 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 8 lutego 2000 r.), 5/ od 6 września 1973 r. do 31 sierpnia 1985 r. w Przedsiębiorstwie Budowy Obiektów Użyteczności Publicznej "B. – K.", w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 11 lat, 11 miesięcy i 26 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 23 sierpnia 1999 r.), 6/ od 1 listopada 1985 r. do 15 marca 1992 r., tj. 6 lat, 4 miesiące i 15 dni oraz od 16 czerwca 1992 r. do 20 stycznia 1993 r., tj. 7 miesięcy i 5 dni - prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług biurowych (dowód: zaświadczenie ZUS O/Kielce Inspektorat w Busku - Zdroju z dnia 14 listopada 2001 r.), 7/ od 1 września 1995 r. do 15 listopada 1995 r. w Przedsiębiorstwie Produkcji Handlu i Usług "[...]" w K., w wymiarze 1/8 etatu, tj. 2 miesiące i 15 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 4 grudnia 1995 r.), 8/ od 18 sierpnia 1997 r. do 31 maja 1998 r. w firmie "[...]" sp. z o.o. w K., w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 9 miesięcy i 14 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 29 lipca 1999 r.), 9/ od 1 września 1999 r. do 31 grudnia 1999 r. w Przedsiębiorstwo Wielobranżowym "[...]" s.c. w K., w wymiarze 1/2 etatu, tj. 4 miesiące (dowód: świadectwo pracy z dnia 31 grudnia 1999 r.), 10/ od 1 stycznia 2000 r. do 31 lipca 2000 r. w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym "[...]" sp. z o.o. w K., w wymiarze 1/2 etatu, tj. 7 miesięcy (dowód: świadectwo pracy z dnia 27 lipca 2000 r., wyrok Sądu z dnia 18 maja 2004 r., zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu L.dz. 5/02 z dnia 7 stycznia 2002 r.), 11/ od 1 sierpnia 2000 r. do 31 grudnia 2000 r. w Z.U.H.P. "[...]" w K. w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 5 miesięcy (dowód: świadectwo pracy z dnia 2 stycznia 2001r.), 12/ od 1 stycznia 2001 r. do 28 września 2001 r. w Z.U.H.P. "[...]" w K., w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 8 miesięcy i 28 dni, przy czym stosunek pracy rozwiązany został na mocy porozumienia stron (dowód: świadectwo pracy z dnia 29 czerwca 2001 r. i z dnia 15 grudnia 2005 r.).
Sąd I instancji uznał, że okoliczność, iż rozwiązanie przez Z.U.H.P. "[...]" stosunku pracy z D. K. nie nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, została prawidłowo ustalona przez organy. W ponownie prowadzonym postępowaniu nie ograniczyły się one w tym zakresie, stosownie do wytycznych Sądu, jedynie do treści świadectwa pracy z dnia 15 grudnia 2005 r.. Oparły się m.in. na informacji udzielonej przez byłego pracodawcę skarżącego – W. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach dodał, że organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe dotyczące wniosku D. K. o zaliczenie do stażu pracy dodatkowo podanych przez niego okresów zatrudnienia.
Organy prawidłowo ustaliły, że działalność gospodarcza skarżącego prowadzona od 16 października 1985 r. do 19 lutego 1999 r. była okresowo zawieszana. Z tego też względu zasadnie odmówiono zaliczenia okresu zawieszenia działalności gospodarczej do okresów nieskładkowych - w oparciu o art. 7 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004r. Nr 39, poz. 353 ze zm.).
Z kolei z pisma Zasadniczej Szkoły Zawodowej Nr [...] w K. wynikało, że szkoła ta nie posiadała umów dotyczących praktycznej nauki zawodu we wskazanych przez D.K. okresach nauki. Natomiast praktyka ta odbywała się w K.P.B.M. w K., która to firma uprawniona jest do wystawienia stosownego świadectwa pracy. Jednakże w dokumentach przekazanych przez K.P.B.M. w K. brak jest jakichkolwiek akt dotyczących skarżącego. Ponadto z informacji ZUS Oddział w Kielcach wynikało, że niemożliwe jest potwierdzenie okresu ubezpieczenia D. K. z tytułu zatrudnienia w K.P.B.M. w K. w okresie od 1 września 1960 r. do 29 czerwca 1963 r. oraz od 1 września 1963 r. do 24 czerwca 1966 r. - z uwagi na fakt, iż w podanym okresie składano jedynie deklaracje bezimienne. Okoliczność tę potwierdził także ZUS Inspektorat w Busku – Zdroju. W toku postępowania przesłuchano także w charakterze świadka Z. K., z którym D. K. odbywał praktyczną naukę zawodu. Z zeznań świadka wynikało, iż nie otrzymywał on świadectwa pracy, ani nie podpisywał jakiejkolwiek umowy o pracę, a wypłacano mu jedynie wynagrodzenie za pracę.
Odnosząc się natomiast do wskazanych przez wnioskodawcę okresów zatrudnienia od 2 stycznia 1968 r. do 31 stycznia 1968 r. w Centralnym Ośrodku Badań i Rozwoju Techniki Drogowej w W. oraz od 2 września 1967 r. do 31 grudnia 1967 r. w Komunalnym Przedsiębiorstwie Remontowo - Budowlanym w K., Sąd I instancji stwierdził, że organy prawidłowo wskazały, iż odnośnie do tych okresów brak jest świadectw pracy. Świadczyła o tym treść protokołu z przesłuchania strony oraz zaświadczenie Urzędu Miasta w Kielcach. Strona poinformowana również została, jakie dokumenty powinna przedłożyć w celu udokumentowania okresów zatrudnienia. Pomimo tego wnioskodawca nie nadesłał wskazanych dokumentów.
W ocenie Sądu I instancji skarżący nie spełnił żadnego z wymogów wskazanych art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, mającego w sprawie zastosowanie. W szczególności D. K. nie ukończył jeszcze 63 lat, który to wiek wymagany jest przez pkt 1 powołanego przepisu. W stosunku do skarżącego nie znajdował też zastosowania art. 37k ust. 1 pkt 2 i 3, odnoszące się jedynie do sytuacji, gdy stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie stosunek pracy został rozwiązany na podstawie porozumienia stron. Ponadto skarżący, do dnia rozwiązania stosunku pracy, czyli do 28 września 2001 r., nie miał ukończonych 55 lat - czego wymagał art. 37k ust. 1 pkt 2.
D. K. nie spełnił także wymogu posiadania tak 35 - letniego, jak i 40 - letniego okresu, uprawniającego do emerytury. Skarżący posiadał łączny udokumentowany okres uprawniający do emerytury wynoszący jedynie 28 lat, 6 miesięcy i 21 dni.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego z dniem 1 października 2002 r. z natychmiastową wykonalnością, na podstawie § 3 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy, Sąd wskazał, iż zgodnie z tymi przepisami powiatowy urząd pracy przyznaje świadczenie przedemerytalne w wysokości minimalnej, określonej w przepisach o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jedynie w przypadku, gdy dana osoba nie przedkłada oryginałów dokumentów, o jakich mowa w ust. 1 pkt 3 i 4 (w tym świadectwa pracy). Tymczasem D.K. nie przedłożył chociażby odpisu świadectwa pracy dotyczącego któregokolwiek z nieuwzględnionych przez organy okresów zatrudnienia. Sąd nadmienił przy tym, iż pozostały, udokumentowany okres zatrudnienia, jest niewystarczający.
Ustosunkowując się z kolei do zarzutów pominięcia stażu pracy wynikającego z legitymacji ubezpieczeniowej strony Sąd stwierdził, iż zamieszczone w niej wpisy nie mogą być wyłączną podstawą do ustalenia okresu uprawniającego do świadczenia przedemerytalnego w sytuacji, kiedy brak jest odpowiednich świadectw pracy.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2008 r. skargę kasacyjną wniósł D. K. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu naruszenie art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mające wpływ na wynik sprawy. W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji całkowicie pominął w ustaleniach faktycznych okoliczność wynikającą z pkt 4 podpunkt 6 świadectwa pracy z dnia 15 grudnia 2005 r., wystawionego przez Z.U.H.P. "[...]" w K., wskazującej, wbrew oświadczeniu pracodawcy, że ustanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn wskazanych w art. 361 § 1 kodeksu pracy, tj. z przyczyn nie dotyczących pracowników.
Ponadto Sąd I instancji niezasadnie uznał, że organ administracji publicznej prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawidłowo nie uwzględnił wyszczególnionych okresów przy obliczaniu stażu pracy, w tym okresu odbywania przez skarżącego praktyk zawodowych w [...] Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego w K., opierając się tylko na fakcie, że w podanym okresie składano wyłącznie deklaracje bezimienne, powołując się przy tym na zaświadczenie ZUS o braku stosownej dokumentacji. Tymczasem w oparciu o zeznania świadka Z. K. (z których to zeznań pośrednio wynikał fakt odbywania przez skarżącego tychże praktyk), jak również biorąc pod uwagę istnienie potwierdzających tę okoliczność wpisów ZUS w legitymacji ubezpieczeniowej skarżącego, należało uznać, iż w okresie tym odbywał on staż zawodowy, który należało wliczyć do okresu zatrudnienia.
Nie można się też zgodzić, w ocenie składającego skargę kasacyjną, że organy prawidłowo ustaliły jako końcową datę okresu zatrudnienia na dzień 28 września 2001 r., podczas gdy należało uznać datę 24 stycznia 2002 r., w którym to dniu kończył się okres pobierania przez skarżącego zasiłku chorobowego, który jest wliczany do okresu zatrudnienia.
Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku z dnia 30 kwietnia 2008 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W skardze kasacyjnej skierowanej przeciwko wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jej autor postawił jedynie zarzuty naruszenia przez ten Sąd przepisów postępowania. Kwestionował tym samym stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia. Jednakże postawione zarzuty nie mogły przynieść oczekiwanego przez kasatora rezultatu, bowiem sformułowane zostały w nieprawidłowy sposób.
Podstawy kasacyjne, na których winna opierać się skarga kasacyjna, określone zostały w art. 174 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Skarga kasacyjna jest środkiem procesowym o wysokim stopniu sformalizowania, a prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych jest niezwykle istotne z punktu widzenia przeprowadzenia kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie bowiem do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca wymaganiom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia.
Wymaganie przytoczenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia nie jest przy tym równoznacznie z wymaganiami stawianymi pismu procesowemu, nadającymi się do naprawienia w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego.
Tymczasem autor skargi kasacyjnej, wskazując na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, jako podstawę kasacji podał art. 174 pkt 1, który stanowi o naruszeniu prawa materialnego.
Kolejną nieprawidłowością sformułowanych podstaw kasacyjnych jest fakt, że kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego. Tymczasem sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a. Czyniąc sądowi I instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania nie można wywodzić go z przepisów procedury administracyjnej. Innymi słowy zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogą być uznane za skuteczne, jeśli nie są połączone z powołaniem się na naruszenie przepisów regulujących postępowanie przed sądem administracyjnym (p.p.s.a.).
Ograniczenie rozpoznawania sprawy granicami kasacji oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, nie może zastąpić skarżącego w wyborze szczegółowo określonych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogłyby być naruszone przy wydawaniu zaskarżonego wyroku.
Wobec nieprawidłowego sformułowania podstawy kasacji dotyczącej naruszenia przepisów postępowania (określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym sprawy będącym podstawą wydania zaskarżonego wyroku. W konsekwencji, dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przepisów dotyczących dowodów i ich oceny miarodajny jest stan faktyczny sprawy, w oparciu o który Sąd I instancji uznał, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania mu prawa do świadczenia przedemerytalnego, określonych w art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.).
Kolejną okolicznością powodująca bezzasadność skargi kasacyjnej jest fakt, że w uzasadnieniu zarzutów kasator ograniczył się jedynie do twierdzenia, że Sąd I doszedł do mylnego przekonania, w ślad za organami administracji publicznej, iż strona nie spełnia warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego. W rzeczywistości uzasadnienie zarzutów jest jedynie polemiką ze stanem faktycznym ustalonym przez Sąd I instancji, bez wskazania konkretnych przepisów, zgodnie z którymi kwestionowane okresy powinny zostać zaliczone do stażu pracy skarżącego. Nie wykazano również, jaki wpływ miały te ewentualne uchybienia na wynik sprawy – choć zarówno organy, jak i Sąd I instancji, wskazywały, że nawet uwzględniając oferowane przez skarżącego okresy zatrudnienia, nie spełnia on ustawowych wymogów do przyznania mu prawa do świadczenia przedemerytalnego. Dysponowałby bowiem stażem niecałych 35 lat.
Na marginesie dotychczasowych rozważań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nawet, gdyby wskazane podstawy kasacyjne sformułowane zostały prawidłowo, ich merytoryczna treść nie spowodowałaby uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do pierwszego ze wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów, dotyczącego niewystarczającego wyjaśnienia zapisów świadectwa pracy wystawionego skarżącemu przez Z.U.H.P. "[...]", należy stwierdzić, że to pracodawca, w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) jest upoważniony do wystawienia świadectwa pracy. Skoro w świadectwie tym w pkt 1 widniał zapis, że stosunek pracy rozwiązano za porozumieniem stron, na podstawie art. 30 pkt 1 kodeksu pracy, a w pkt 4 ppkt 6, że zastosowany został skrócony okres wypowiedzenia przewidziany w art. 361 § 1 kodeksu pracy, to należało zwrócić się do pracodawcy o wyjaśnienie tej sprawy. Tak właśnie organ uczynił. Pracodawca wyjaśnił, że do rozwiązania umowy o pracę doszło na podstawie porozumienia stron, a nie z przyczyn leżących po stronie pracodawcy.
Również skarżący, mimo powoływania się na ten zapis, nie wykazał w przekonujący sposób, że rozwiązanie stosunku pracy leżało po stronie zakładu pracy. Nie wystąpił również, w trybie art. 97 § 21 kodeksu pracy z wnioskiem o sprostowanie świadectwa, gdy chodzi o zapis o rozwiązaniu stosunku pracy na mocy porozumienia stron. Uznać więc należało, że organy zastosowały się do zaleceń wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 stycznia 2007 r., nakazującego wyjaśnienie tej rozbieżności. Przeprowadziły bowiem postępowanie wyjaśniające i przy zastosowaniu swobodnej oceny dowodów uznały, że rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło z przyczyn leżących po stronie pracodawcy.
Sąd I instancji uznał to postępowanie organów za prawidłowe. Skoro zaś, jak wynika z wcześniejszych rozważań, strona nie zakwestionowała skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez Sąd I instancji, zarzut ten (oparty jedynie na art. 7 i 77 k.p.a.) nie mógłby zostać uznany za uzasadniony. W tej sytuacji nie istniałaby w ogóle możliwość uzyskania przez skarżącego prawa do świadczenia przedemerytalnego z dniem 4 czerwca 2002 r. na podstawie art. 37k ust. 1 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - nie został bowiem spełniony warunek ustania stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy, a do spełnienia pozostałych przesłanek skarżącemu brakowało odpowiedniego stażu.
Uzasadnienie drugiego zarzutu odnosi się do niezaliczenia skarżącemu do stażu pracy praktyk odbywanych podczas nauki zawodu w [...] Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego w K. Tę okoliczność również nakazał zbadać WSA w Kielcach w wyroku z dnia 25 stycznia 2007 r. W tym przypadku zarzut opiera się jednak na błędnym założeniu, że okres ten potwierdzony jest w legitymacji ubezpieczeniowej skarżącego. Tymczasem praktyki zawodowe skarżący odbywał od 1 września 1960 r. do 29 czerwca 1963 r. oraz od 1 września 1963 r. do 24 czerwca 1966 r., a wpisy w legitymacji ubezpieczeniowej, na które powołuje się skarżący, dotyczą innego okresu, a mianowicie od 1 sierpnia 1966 r. do 31 października 1968 r. Skoro zatem skarżący nie mógł wykazać się umową na piśmie, wymaganą stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z 2 lipca 1958 r. o nauce zawodu, przyuczaniu do określonej pracy i warunkach zatrudnienia młodocianych w zakładach pracy oraz o wstępnym stażu pracy (Dz.U.
Nr 45, poz. 226 ze zm.), a z dokumentacji posiadanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie wynikało, że skarżący był zatrudniony w tym okresie – prawidłowo Sąd I instancji przyjął za miarodajny stan faktyczny ustalony przez organy.
Trzeci zarzut odnosi się do niezaliczenia do stażu okresu zwolnienia lekarskiego od [...] grudnia 2001 r. do [...] stycznia 2002 r., w którym skarżący był niezdolny do pracy i w którym jakoby pobierał zasiłek chorobowy. Tymczasem decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił skarżącemu przyznania zasiłku chorobowego za ten okres, a wyrokami sądów powszechnych (wyrok Sądu Rejonowego z dnia 17 marca 2006 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego z dnia [...] września 2006 r., sygn. akt [...]) oddalono najpierw odwołanie od decyzji ZUS, a później apelację od wyroku sądu I instancji w tym przedmiocie. Zatem skarżący nie mógł pobierać wynagrodzenia w tym okresie, bo nie pracował już w Z.U.H.P. "[...]" (od dnia 28 września 2001 r.), nie pobierał również zasiłku chorobowego, ponieważ mu nie przysługiwał. Zarzut ten jest w tej sytuacji bezpodstawny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu - adwokat A. M., wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne do Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a.
Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.