Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 605/14 oddalił skargę S.P., A. D., M. T., A. F., R. I. i G. F. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., znak [...] (dalej postanowienie z [...] grudnia 2013 r.), Starosta Lipski (dalej Starosta bądź organ I instancji), działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), zawiesił postępowania w sprawie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów wsi Boży Dar, gmina Lipsko, dotyczącej działki nr [...], do czasu prawomocnego zakończenia sprawy dotyczącej własności działki w postępowaniu sądowym, prowadzonym przez Sąd Rejonowy w Kozienicach VI Zamiejscowy Wydział Cywilny w Lipsku pod sygnaturą akt VI Ns 5/13.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż S. P. (dalej skarżąca), działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik: A. D., M. T., A. F., R. I. i G. F., występowała z zażaleniami na ewidencję gruntów wsi Boży Dar, gm. Lipsko, założoną w 1966 r., wnioskując jednocześnie o jej sprostowanie w stosunku do granic i powierzchni działki nr [...].
Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] Starosta odmówił wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków dotyczącej danych ewidencyjnych działki nr [...]. Od ww. decyzji skarżąca wniosła odwołanie do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej MWINGiK, bądź organ II instancji), który decyzją znak [...] z dnia [...] marca 2011 r. uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Na skutek skargi S. P., wyrokiem z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 538/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, skargę oddalił. Następnie wyrokiem z dnia 10 września 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt I OSK 660/12, oddalił skargę kasacyjną S. P. W dniu 15 listopada 2013 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Sądu Rejonowego, który poinformował, że pod sygn. akt VI Ns 5/13 toczy się sprawa, z wniosku skarżącej, o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości - działki oznaczonej numerem [...], położonej w Bożym Darze, (nabytej przez L. D. nieformalną umową kupna-sprzedaży z dnia 17 maja 1952 r. o obszarze i w granicach samoistnego posiadania od wyżej wymienionej daty). W dniu 9 grudnia 2013 r. Sąd poinformował Starostę, że postanowienie dotyczące działki nr [...] o powierzchni 0,32 ha zostało uchylone na skutek apelacji do ponownego rozpoznania.
Organ I instancji uznał, wobec toczącego się postępowania sądowego w Sądzie Rejonowym w Kozienicach w VI Zamiejscowym Wydziale Cywilnym w Lipsku w sprawie o sygnaturze VI Ns 5/13 dotyczącego aktualizacji danych w ewidencji, że niezbędnym jest zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego do czasu zakończenia ww. postępowania sądowego.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej MWINGiK bądź organ II instancji), znak [...] (dalej postanowienie z [...] marca 2014 r.), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że dokonanie zmian w operacie ewidencji gruntów możliwe jest jedynie poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji z danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów (prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych lub innych dokumentów posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności).
Skarżąca nie przedłożyła dokumentów, obligujących organ do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. W składanych w trakcie postępowania pismach skarżąca powoływała się na dokumenty sprzed założenia ewidencji gruntów (akt notarialny z 1946 r., nieformalna umowa sprzedaży z 1952 r.) oraz przedstawiała sposób użytkowania przedmiotowych gruntów inny niż zarejestrowany w ewidencji gruntów. Organ II instancji uznał za niezasadny argument zażalenia, dotyczący obrazy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Do czasu zakończenia sprawy VI Ns 5/13, jak również sprawy o sygnaturze I C 58/09 organ prowadzący ewidencję gruntów nie ma możliwości korekty granic działki nr [...], gdyż grunty sąsiednie posiadają uregulowany stan prawny. MWINGiK nie uznał także zarzutu naruszenia art. 100 § 1 k.p.a. wskazując, że Starosta posiada wiedzę na temat toczącego się na wniosek strony postępowania w sądzie cywilnym w sprawie przedmiotowych działek. Organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie ma potrzeby ani obowiązku występowania do odpowiednich organów o ustalenie właściciela czy granic działki. Sprawy własności regulują sądy cywilne na wniosek zainteresowanego. Organ prowadzący ewidencję gruntów, jedynie aktualizuje dane ewidencyjne wynikające z odpowiednich dokumentów, do których między innymi należą wyroki sądów cywilnych. Dokumenty te winny być dostarczone przez osobę wnioskującą o zmianę danych ewidencyjnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. Skarżąca podtrzymała argumenty prezentowane w zażaleniu oraz wskazała, że informacje uzyskane z sądu rejonowego zostały źle zrozumiane przez Starostę, albowiem w sprawie VI Ns 5/13 nie zapadło żadne postanowienie, które zostało uchylone. Jest to jedyna sprawa dotycząca działki nr [...], tocząca się aktualnie pod tą sygnaturą, po uwzględnionej apelacji w tej sprawie, toczącej się uprzednio pod sygnaturą I Ns 40/09.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd wskazał, że istotnym dla rozpoznania niniejszej sprawy jest ustalenie zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji budynków i gruntów do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem cywilnym w zakresie własności spornej działki nr [...].
Podstawą prawną kwestionowanego postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania stanowił art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W doktrynie prawa wskazuje się, że zawieszenie na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 9, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 456). Przez pojęcie "zagadnienia wstępnego" rozumieć należy sytuację, w której rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji wymaga rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd kwestii prawnej, a więc stwierdzenia w drodze decyzji lub orzeczenia sądu określonego i pewnego stanu prawnego lub od stworzenia takim orzeczeniem lub decyzją określonej sytuacji prawnej, bez której nie jest możliwe w ogóle rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w innym postępowaniu, które z tej przyczyny ma ulec zawieszeniu. Podkreślić należy, że zagadnienie wstępne to zagadnienie o charakterze materialnoprawnym. O istnieniu kwestii prejudycjalnej decyduje jej związek z aktualnie rozpatrywaną sprawą administracyjną i charakter stosowanych w niej norm prawa materialnego (wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 420/08).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, orzekające w sprawie organy prawidłowo oceniły, że kwestią wymagającą wstępnego wyjaśnienia jest zagadnienie uprawnień właścicielskich do działki nr [...], tym bardziej, że organ odwoławczy w kasatoryjnej decyzji z dnia [...] marca 2011 r. nakazał zbadanie wszystkich kwestii podnoszonych przez strony w postępowaniu zainicjowanym przez skarżącą odnośnie dokonania zmian danych w ewidencji gruntów wobec ww. działki.
Sąd I instancji podkreślił, że skarżąca zainicjowała przed sądem cywilnym postępowanie w zakresie stwierdzenia nabycia własności nieruchomości działki nr [...]. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie stanu prawnego tej nieruchomości jest zagadnieniem wstępnym w prowadzonym postępowaniu ewidencyjnym w sprawie dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Sąd uznał, że bez rozstrzygnięcia o uprawnieniach właścicielskich, do będącej przedmiotem niniejszego postępowania nieruchomości, wydanie decyzji nie jest możliwe.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła S. P. zarzucając:
- naruszenie prawa określonego w art.18 §1 pkt.6 a p.p.s.a. w zw. z art. 19 p.p.s.a. przez to, że w jego wydaniu brał udział Sędzia Przewodniczący składu orzekającego pani sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, podlegający wyłączeniu z mocy prawa, ponieważ w tej samej sprawie jako przewodnicząca składu i również jako sędzia sprawozdawca ferowała wyrok z dnia 3 listopada 2011r. sygn. akt VIII SA/Wa 538/11.
- niezbadanie, wbrew treści art. 3 § 1 2 p.p.s.a., przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, działalności organów administracji publicznej I i II instancji dotyczącej załatwiania istoty sprawy po zwrocie akt Staroście Lipskiemu na zasadzie art. 138 §2 k.p.a. z naruszeniem przepisów k.p.a., a mianowicie art. 7, 8. 9,10, 35 §1 i 3, 61 § li 3, 77, 80, 86, 97 §1 pkt.4,100 §1,105, 107 § li 3, 138 §2, 222, 225, 227, w okolicznościach faktycznych i prawnych, opisanych w pismach procesowych strony skarżącej, przytoczonych w odwołaniach i zażaleniu na decyzję Starosty Lipskiego i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz w skargach skierowanych do Sądów Administracyjnych I i II instancji.
Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia skarżąca wniosła o:
- w oparciu o treść art.183 §1 i 2,185 §1 w zw. z art. 18 §1 pkt 6a i art. 19 p.p.s.a. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydziału VIII Zamiejscowego w Radomiu z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 505/14 i orzeczenie jego nieważności;
- w oparciu o treść art. 135, 145 §1 pkt.1-3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. uchylenie w całości decyzji Starosty Lipskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. znak GKKN 6620.8.126.2013 o zawieszeniu postępowania oraz decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] marca 2014 r. znak WG-C 7221.2.5.2014 i orzeczenie o ich nieważności;
- zwrócenie sprawy Staroście Lipskiemu po rozważeniu zasadności wniosków strony skarżącej zawartych m.in. w piśmie uzupełniającym zażalenie z dnia 7 marca 2014 r. ze szczególnym uwzględnieniem pkt. 6a), b), c) oraz zarzutów i wniosków zawartych w replice z dnia 29 lipca 2014 r. na odpowiedź MWINGiK z 3 czerwca 2014 r.;
- zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu poniesionych kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej sformułowanego w pkt I, a dotyczącym naruszenia art.18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. w związku z art.19 p.p.s.a., przez to, że w jego wydaniu brał udział sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak podlegający wyłączeniu z mocy prawa, albowiem orzekał również w wyroku z dnia 3 listopada 2011r. sygn.akt VIII SA/Wa 538/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest niezasadny. Zgodnie z art.18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego wyroku tj w dniu 3 grudnia 2014r., Sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Na tle sformułowania powyższego przepisu kluczowym zagadnieniem jest pojęcie "sprawy" W orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem "sprawy", o której mowa w art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., należy rozumieć orzeczenie rozstrzygające sprawę sądowoadministracyjną co do istoty (to jest wyrok lub postanowienie w przedmiocie zaskarżonego aktu administracyjnego), nie zaś rozstrzygnięcie kwestii incydentalnej w toku postępowania. Podejmowane przez sąd postanowienia w kwestiach, takich jak: przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, przyznanie prawa pomocy, czy rozstrzyganie w przedmiocie innych wniosków stron - mają charakter wpadkowy i nie sposób przyjąć, by podjęcie w tym przedmiocie decyzji przez sędziego sprawozdawcę godziło w prawo strony do bezstronnego sądu.
Spośród wielu orzeczeń sądów administracyjnych w szczególności należy wymienić uchwałę NSA z 23 maja 2005 r., I OPS 3/05, w której wyrażono pogląd, zgodnie z którym sędzia, który brał udział w wydaniu wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, zaskarżonego następnie skargą kasacyjną, nie jest wyłączony na podstawie art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. od badania w trybie art. 178 tej ustawy, czy skarga kasacyjna spełnia wymogi formalne, w tym także od udziału w wydaniu postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną (ONSAiWSA 2005, Nr 6, poz. 110).
Ponadto należy wyraźnie zaznaczyć, że pod pojęciem "sprawy", o której mowa w art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., należy rozumieć orzeczenie rozstrzygające sprawę sądowoadministracyjną co do istoty, nie można zaś pojęcia "sprawy" utożsamiać z sprawą administracyjną. W powoływanym przez skarżącą wyroku WSA z dnia 3 listopada 2011r. sygn.akt VIII SA/Wa 538/11, sąd oddalił skargę skarżącej na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] marca 2011r. (decyzją tą organ II instancyjny uchylił decyzję Starosty Lipskiego z dnia [...] grudnia 2010r. w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji), zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 września 2013r. sygn.akt I OSK 660/12 oddalił skargę kasacyjną skarżącej. Tym samym sprawa sądowoadministracyjna dotycząca kontroli decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] marca 2011r. została prawomocnie zakończona. Gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił wówczas skargę kasacyjną, uchylił wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wówczas zgodnie z art.185§ 2 p.p.s.a. sprawę rozpoznaje sąd w innym składzie, jednak taka sytuacja nie miała miejsca. Natomiast obecna skarga kasacyjna została wniesiona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2014r. sygn.akt VIII SA/Wa 605/14, którym to wyrokiem Sąd oddalił skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2014r. w przedmiocie zawieszenia, tym samym przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest kontrola zasadności zawieszenia przez organ postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia art.18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., albowiem w wydaniu zaskarżonego wyroku, w sprawie dotyczącej zawieszenia postępowania nie brał udziału sędzia, który podlegałby wyłączeniu z mocy samej ustawy. Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art.19 p.p.s.a., zgodnie z którym, niezależnie od przyczyn wymienionych w art.18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że wyłączenie o którym mowa w art.19 może nastąpić na wniosek.W rozpoznawanej sprawie do daty wydania wyroku przez Sąd I instancji nie został złożony wniosek o wyłączenie ani przez sędziego, ani przez stronę. Nadto należy zauważyć, że w sprawie nie występują okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywoływać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego. Niezadowolenie strony, odnoszące się do sposobu prowadzenia innych spraw sądowych, nie stanowi automatycznie podstawy do wyłączenia sędziów wcześniej orzekających w tych sprawach. Do wyłączenia sędziego nie wystarczy bowiem subiektywne przekonanie, że sędzia nie będzie bezstronny, wywołane faktem, że sędzia ten orzekał już kiedyś w innej sprawie i wtedy wydał niekorzystne dla danej strony orzeczenie. Innymi słowy, sama podejrzliwość strony, brak zaufania do bezstronności sędziego, czy też przeświadczenie o prowadzeniu przez sędziego postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny nie stanowi przesłanki uzasadniającej wyłączenie sędziego od orzekania w danej sprawie. Powoływane w skardze kasacyjnej - na okoliczność przesłanek z art.19 p.p.s.a- postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2013r. sygn.akt VIII SA/Wa 54/13 jest nie tylko nie trafne, ale wręcz błędne. Mianowicie postanowieniem tym, które jest prawomocne, została odrzucona skarga, która została wniesiona po terminie, wnoszącym skargę nie skarżąca w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej sformułowanego w pkt II, w którym zarzucono, że Sąd I instancji nie zbadał działalności organów administracji publicznej dotyczącej załatwienia istoty sprawy po zwrocie akt Staroście Lipskiemu, tj naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 35§ 1 i 3, 61§ 1 i 3, 77, 80, 86, 97 § 1 pkt 4, 100 §1, 105, 107§1 i 3, 138§ 2, 222, 225, 227 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on niezasadny. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Sąd I instancji było wyłącznie postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego, a nie działalność organów dotycząca merytorycznego załatwienia sprawy. Stąd też mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej rozważenia wymaga, czy nie doszło do naruszenia art.97 § 1 pkt 4 k.p.a., zaś zarzut dotyczący naruszenia pozostałych wymienionych przepisów k.p.a. jest bezprzedmiotowy właśnie z uwagi na przedmiot sprawy.
Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić prowadzone postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. "Zagadnienie wstępne", o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Jak wynika z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, tzn. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia w konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania jurysdykcyjnego. Regulacja art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdzają tezę, że przeszkoda, jaką stanowi zagadnienie wstępne ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Wobec powyższego podkreślić należy, że w konstrukcji zagadnienia wstępnego elementem najważniejszym, którego brak eliminuje możliwość zawieszenia postępowania, jest zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Odnosząc te rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że prawidłowo ocenił Sąd I instancji, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zawieszenie postępowanie ewidencyjnego dotyczącego działki nr [...] do czasu zakończenia postępowania cywilnego w sprawie ustalenia własności przedmiotowej działki zgodne jest z art.97§ 1 pkt 4 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.