Uzasadnienie
I OSK 1018/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 802/14 oddalił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2014 r. nr SKO.UP/4121/243/2013 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku wskazano na następujący stan faktyczny i prawny:
Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie cofnięcia M. P. (dalej: skarżącemu) uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B i D do czasu uzyskania wymaganych kwalifikacji w kat. B i D, niezbędnych do kierowania pojazdami, potwierdzonych wynikiem kontrolnego egzaminu sprawdzającego. Na uzasadnienie tych decyzji podano, że odrębną decyzją z dnia [...] marca 2012 r. skierowano skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje do prowadzenia pojazdu, tj. na egzamin teoretyczny i praktyczny prawa jazdy kat. B i D. W decyzji tej podano, że niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie do dnia [...] maja 2012 r. spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdu. Wspomniana decyzja nie została przez skarżącego zaskarżona. Z uwagi na fakt, że skarżący nie przystąpił do powyższego egzaminu, orzeczono wobec niego o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.
Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący wystąpił do SKO w Krakowie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie skarżącego obie decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 130 ust. 3 i 4 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 oraz z art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej: p.r.d.) oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488; dalej: rozporządzenie). Skarżący podał, że nie było podstaw do cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami. Przyznał, że posiadał ponad 24 punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego, ale odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d., a zaświadczenie dyrektora ośrodka ruchu drogowego w tej sprawie przesłano do wiadomości Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, co obligowało ten organ do zmniejszenia liczby posiadanych przez skarżącego punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego o 6 pozycji. Skarżący wskazał ponadto, że starosta nie był uprawniony do wyznaczania terminu do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji. Skarżący oświadczył również, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania § 8 ust. 6 rozporządzenia, z uwagi na jego niezgodność z art. 130 ust. 3 ustawy.
Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie odmówiło stwierdzenia nieważności swojej - wyżej opisanej - decyzji z dnia [...] września 2012 r. Organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki, które warunkują stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej.
W szczególności organ podał, że podważana decyzja została wydana zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) p.r.d. Skarżący został bowiem skutecznie skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a nie ulega wątpliwości, że nie poddał się tej weryfikacji. Decyzja o skierowaniu skarżącego na sprawdzenie kwalifikacji była ostateczna i SKO w Krakowie nie miało podstaw do jej kwestionowania. Kolegium zaznaczyło, że w postępowaniu zakończonym podważaną przez skarżącego decyzją nie są badane inne okoliczności. Organ wskazał ponadto, że pogląd skarżącego o nielegalności § 8 ust. 4 rozporządzenia jest nieaktualny i odosobniony, na dowód czego powołał stosowne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Pismem z dnia [...] października 2013 r. skarżący wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymało swoją poprzednią decyzję w tej sprawie.
Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. M. P. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji SKO w Krakowie z dnia [...] września 2013 r.,
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie
Sąd I instancji wskazał, że skarżący powoływał się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., twierdząc, że decyzja nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2012 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu rażącym naruszeniem prawa jest sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy załatwienie sprawy decyzją administracyjną stanowi zaprzeczenie jej stanu prawnego. Innymi słowy, chodzi o takie załatwienie sprawy, które nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy, lecz do jej kontratypu. W takim wypadku zachodzą skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, ponieważ nie da się pogodzić z wymaganiami praworządności skutków, które pozostają w oczywistej i jawnej sprzeczności z wzorcem wynikającym z ustawy. O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić w przypadku wybrania jednego z rodzajów wykładni niejednoznacznego przepisu prawa, nawet jeśli później został ona uznany za nieprawidłowy, a nawet już sam fakt istnienia różnych wykładni przepisu prawa wskazuje, że nie występuje przesłanka rażącego naruszenia normy prawnej. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania innych wykładni prawa poza literalną. Sankcji w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie można więc stosować, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze. Bez względu na inne okoliczności, "rażące naruszenie prawa" wymaga zdecydowanego odróżnienia od niemającego tego rodzaju charakteru innego naruszenia prawa. "Rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę naruszenia norm prawnych, w związku z czym utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest zasadne. Zatem w ocenie Sądu, aby przystąpić do analizy zarzutu rażącego naruszenia prawa, należy w pierwszej kolejności ustalić, czy kwestionowana decyzja w ogóle "w jakikolwiek sposób" narusza prawo. Dopiero w dalszej kolejności można bowiem oceniać, czy stwierdzone naruszenie prawa miało charakter rażący.
Zdaniem skarżącego, podważana przez niego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2012 r. naruszała w sposób rażący art. 130 ust. 3 i 4 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 oraz z art. 140 ust. 1 pkt 4 p.r.d. oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia. Należy zatem zauważyć, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji Kolegium art. 130 ust. 3 i 4 p.r.d. stanowił, że kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy (ust. 3), a (ust.
- minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;
- warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;
- program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3;
- liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;
- podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust.
- Następnie art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. stanowił, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty: a) w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji, b) na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust.
- Zgodnie natomiast z art. 141 ust. 1 pkt 4 p.r.d., decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się (przez kierowcę): a) sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1, b) badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5, c) badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3.
Sąd I instancji zaznaczył, że większość zarzutów, stawianych decyzji SKO w Krakowie z dnia [...] września 2012 r., należy ocenić nie tyle jako bezzasadne, co jako nieadekwatne w odniesieniu do przedmiotu kwestionowanej decyzji. Podstawą prawną tejże decyzji był bowiem art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) p.r.d., który obliguje starostę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. Zaskarżona decyzja ma zatem charakter decyzji związanej, gdyż zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem. Obowiązek ten aktualizował się w sytuacji, w której kierowca nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, na które został skierowany ostateczną decyzją administracyjną. Skoro zatem w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a skarżący nie przystąpił do egzaminów określonych w takiej decyzji, to Prezydent Miasta Krakowa miał obowiązek cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. To zaś oznacza, że podważana przez skarżącego decyzja organu drugiej instancji w tej sprawie nie została wydana z naruszeniem prawa, a już z pewnością nie została ona wydana z "rażącym" naruszeniem prawa.
Tak więc, wydając decyzję z dnia [...] września 2012 r., Kolegium nie tylko nie naruszyło, ale przede wszystkim nie mogło naruszyć pozostałych przepisów, powoływanych przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Przepisy te (art. 130 ust. 3 i 4 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia) nie były bowiem elementem podstawy prawnej ani podważanej decyzji SKO w Krakowie, ani też poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W postępowaniu administracyjnym, w którym wydano wspomniane decyzje, nie rozstrzygano bowiem ani o ilości punktów za naruszenie przepisów prawa drogowego, pozostających "na koncie" skarżącego (art. 130 ust. 3 i 4 p.r.d. oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia) ani też nie decydowano o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d.). Jak zatem słusznie wskazywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w obu decyzjach wydanych w kontrolowanym postępowaniu nadzwyczajnym, zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowego obliczenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego oraz niezasadnego skierowania do na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie mają znaczenia dla oceny legalności decyzji z dnia [...] września 2012 r. Zarzuty te mogłyby być ewentualnie adekwatne wyłącznie dla oceny legalności decyzji z dnia [...] marca 2012 r. o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Tymczasem skarżący nie skorzystał z możliwości złożenia odwołania od tej decyzji, ani nie podjął próby wzruszenia tej decyzji w inny sposób. W kontrolowanym postępowaniu Kolegium nie mogło bowiem analizować legalności decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, ani w zakresie ustalenia ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, ani w zakresie wyznaczenia przez organ terminu do poddania się temu sprawdzeniu. Na marginesie należy jednak zauważyć, że skarżący nie poddał się temu sprawdzeniu niezwłocznie po wydaniu ostatecznej decyzji w tym przedmiocie, a zatem niezwłocznie po dniu [...] marca 2012 r.
WSA w Krakowie uznał, że spór skarżącego i organu, co do legalności § 8 ust. 6 rozporządzenia, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, gdyż zagadnienie uregulowane w tym przepisie nie podlegało konkretyzacji w decyzji z dnia [...] września 2012 r. Jakakolwiek by zatem nie była konkluzja w przedmiocie legalności tego przepisu, z omówionych wyżej przyczyn, nie mogła ona wpłynąć na ocenę ewentualnego rażącego naruszenia prawa w podważanej przez skarżącego pierwotnej decyzji Kolegium.
W dniu 31 grudnia 2014 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył M. P., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub ewentualnie uchylenie wyroku i rozpoznanie sprawy oraz uchylenie zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił on Sądowi I instancji:
- W oparciu o art. 174 pkt. 1 P.p.s.a., naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 130 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. w zw. z § 8 ust. 6 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 488), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż treść przepisu § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia mieści się w zakresie delegacji ustawowej określonej w art. 130 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. pomimo, iż powyższa interpretacja pozostaje w wyraźnej sprzeczności z literalną treścią ostatniego z ww. przepisów, co w konsekwencji skutkowało przyjęciem, iż w chwili wydawania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2012 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ([...]), względem wnioskodawcy, były spełnione przesłanki z art. 114 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, zaś SKO słusznie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień.
- W oparciu o art. 174 pkt. 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 §1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędną wykładnię przepisu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., polegającą na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie mieliśmy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa przy wydawaniu decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2012 r. [...] o cofnięciu M. P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B i D.
- W oparciu o art. 174 pkt. 2 P.p.s.a naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. — poprzez nie odniesienie się do przedstawionego w skardze zarzutu (zawartego w pkt 4 skargi administracyjnej skarżącego), tj. zarzutu naruszenia przepisu art. 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 1 pkt 2 in fine k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2012 r. o skierowaniu wnioskodawcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ([...]).
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzut niedostrzeżenia przez Sąd I instancji przekroczenia w treści § 8 ust. 6 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488; dalej: rozporządzenie), delegacji ustawowej, zawartej w art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej: p.r.d.), nie może zostać uwzględniony.
Przypomnieć należy, że art. 130 ust. 4 p.r.d. zawiera upoważnienie dla ministra spraw wewnętrznych do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Jednocześnie zauważyć należy, iż w tym przepisie zostały określone kryteria, jakimi ma kierować się organ wykonawczy przy wydawaniu rozporządzenia. Są nimi dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Wykonanie powyższej delegacji stanowiło, obowiązujące w dacie wydawania decyzji w tej sprawie, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r.
Z przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia wynika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Oznacza to w istocie, że z uprawnienia określonego w tym przepisie mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, za naruszenia zasad ruchu drogowego, otrzymali mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów. Przedstawiona powyżej wykładnia przepisów p.r.d. prowadzi do wniosku, że rozporządzenie nie jest sprzeczne z delegacją ustawową i unormowaniami p.r.d., a orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w tej materii konsekwentne. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na sposób redakcji delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia wykonawczego, która odpowiada wymogom określonym w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Konstytucja wymaga, m. in., aby w upoważnieniu ustawowym określić "wytyczne dotyczące treści" przepisów wykonawczych. Takie wytyczne zawiera art. 130 ust. 4 p.r.d. - przepisy wykonawcze mają służyć dyscyplinowaniu i wdrażaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganiu wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. W tym też kontekście, konstytucyjność § 6 ust. 1 pkt 4 i § 8 ust. 6 rozporządzenia oceniał NSA, który w swoim orzecznictwie wielokrotnie formułował tezę, iż przepis wykonawczy (chodzi o § 8) odpowiada nie tylko unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b), art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b) i art. 130 ust. 3 p.r.d., lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4 (tak NSA w wyrokach z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 15/2012, LEX nr 1328347, podobnie w wyrokach: z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 275/10; z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1373/12; z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 63/12, z dnia 24 października 2012 r., z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 1552/11, sygn. akt I OSK 2515/14).
Przyjęcie, że treść § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, odpowiada delegacji ustawowej zawartej w art. 130 p.r.d., oznacza, że nie może się ostać drugi zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie cofnięcia M. P. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B i D do czasu uzyskania wymaganych kwalifikacji w kat. B i D, niezbędnych do kierowania pojazdami, potwierdzonych wynikiem kontrolnego egzaminu sprawdzającego, nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną. Należy w tym miejscu dodać, że skarżący nie przedstawił w skardze kasacyjnej innych argumentów na to, że Sąd I instancji pominął inne wady ww. decyzji, które wskazywałby na fakt, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Należy zauważyć, że WSA w Krakowie nie zajął stanowiska w kwestii braku wszczęcia z urzędu przez organy administracji publicznej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie cofnięcia M. P. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B i D, do czasu uzyskania wymaganych kwalifikacji w kat. B i D, niezbędnych do kierowania pojazdami, potwierdzonych wynikiem kontrolnego egzaminu sprawdzającego. Jednak to uchybienie nie ma wpływu na treść orzeczenia, ponieważ Sąd I instancji zbadał w całości sprawę i uznał, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. W takiej sytuacji brak było podstaw do stawania zarzutu organom administracji publicznej, że nie wszczęły postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z urzędu.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.