Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2004 r. I SA 2756/02 oddalił skargę Ryszarda K. na decyzję Wojewody M. z dnia 11 października 2002 r. (...), którą uchylono decyzję Starosty Powiatu W. z dnia 10 czerwca 2002 r. (...), orzekającą o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości, i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 138 par. 2 Kpa, i sąd uznał, że przepis ten znajdował zastosowanie, gdyż stan sprawy nie został należycie wyjaśniony.
Będąca przedmiotem postępowania nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste spółdzielni mieszkaniowej aktem notarialnym z 1999 r., organ pierwszej instancji zaś pominął tę okoliczność a powinien ją zbadać i rozważyć, czy nie stanowi negatywnej przesłanki zwrotu.
Jednak, co do istoty sprawy, sąd zajął odmienne stanowisko niż organ odwoławczy, wprost wyrażając wiążącą ocenę prawną, że nieruchomość nie została wykorzystana na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu i "zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 137 ustawy /z dnia 21 sierpnia 1997 r./ o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./ zobowiązujące organ do zwrotu tej nieruchomości".
Wnosząc skargę kasacyjną Ryszard K. jako jej podstawy przytoczył:
"- rażące naruszenie przepisów art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez błędną wykładnię i niezastosowanie,
- - art. 141 par. 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nierozważenie wszystkich zarzutów skargi, naruszenie art. 64 Konstytucji RP przez pozbawienie skarżącego ochrony prawa własności".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że - uznając za spełnione przesłanki, o których mowa w art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami - sąd powinien zastosować ten przepis oraz art. 136 tej ustawy, ponadto sąd nie odniósł się do zarzutu, że dla zastosowania art. 136 i 137 nie mają znaczenia przyczyny, dla których nieruchomość nie została wykorzystana na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, i nie odniósł się również do zarzutu, iż wszelkie czynności podjęte po dacie złożenia wniosku o zwrot nieruchomości /1992 r./ nie wywołują skutków prawnych, naruszeniem zaś art. 64 Konstytucji jest pozbawienie możliwości odzyskania utraconej własności ze względu na fakty dokonane po 30 latach od wywłaszczenia /oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste/.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut pierwszy jest nie tylko nietrafny, lecz przede wszystkim niezrozumiały.
Nie wiadomo bowiem w czym skarżący upatruje rażące naruszenie art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, oraz jak przepisy te powinny być wykładane i stosowane inaczej niż uczynił to sąd, który wyraził wiążącą ocenę prawną, że przesłanki, o jakich mowa w art. 137, zostały spełnione.
Zarzut drugi jest również niejasny, gdyż został sformułowany zbyt ogólnie, oraz niepełny dlatego, że - stosownie do art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - podstawę skargi kasacyjnej stanowi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego nie wykazano.
Zarzut trzeci jest chybiony już z tej przyczyny, że samo postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości stanowi realizację określonego w Konstytucji prawa do ochrony własności.
Nie można też podzielić przekonania, że - przedstawionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i zapewne będącego powodem jej wniesienia - wszelkie czynności podjęte po dniu złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, w tym oddanie jej w użytkowanie wieczyste, nie wywierają skutków prawnych.
Czynności te dopiero mogą zostać pozbawione skutków prawnych, lecz po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania przed właściwym organem, jakim w odniesieniu do czynności cywilnoprawnych jest sąd powszechny.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.