Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19.05.2005 r. sygn. akt II SA/Sz 222/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargi M. D., G. i T. S., M. R., J. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], odmawiająca ww. przekształcenia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], w prawo własności. Odmowa przekształcenia nastąpiła z tego względu, że udziały w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości zostały ustanowione po 31.10.1998 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podniesiono, że organy dowolnie przyjęły za podstawę przy ich zakwalifikowaniu ustawę z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, przysługującego osobom fizycznym, w prawo własności (Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1299 ze zm.), podczas gdy sprawę tę uregulowały również przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i wnioski powinny być rozpoznane w jej trybie.
Oddalając skargi Wojewódzki Sąd podkreślił, iż w niniejszej sprawie wnioski skarżących były jednoznaczne, żądali oni przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i będąc nimi związane organy prawidłowo je zakwalifikowały, natomiast jeśli skarżący chcieli aby ich sprawa była załatwiona w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami, zatem w trybie cywilnoprawnym, powinny zawrzeć żądanie sprzedaży nieruchomości.
Skargę kasacyjną wnieśli M. D., G. i T. S., M. R., J. i B. K., reprezentowani przez adwokata, domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym, w prawo własności w sytuacji, gdy wnioski skarżących oparte o art. 1 ust. 2 tej ustawy nie mogły być zastosowane do osób fizycznych, które nabyły prawo użytkowania wieczystego po 31.12.1998 r. oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli, którzy zmierzali do nabycia uprawnień właścicieli w stosunku do działek będących przedmiotem użytkowania wieczystego i art. 11 i 12 kpa, poprzez niewyjaśnienie skarżącym zasadności przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, a jednocześnie uniemożliwienie wnikliwego i szybkiego rozpoznania sprawy, poprzez niewskazanie, że ich wniosek odnośnie nabycia nieruchomości na własność, powinien być oparty o art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że może brać pod uwagę wyłącznie zarzuty w niej postawione, bowiem z urzędu rozważa tylko nieważność postępowania. Podkreślić tez należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych i jej zarzuty powinny być kierowane do tych orzeczeń, zatem podawać przepisy, które w postępowaniu przed tymi sądami miały zastosowanie.
W niniejszej skardze kasacyjnej postawiono jako drugi zarzut naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wymieniając art. 7,11 i 12 kpa. Jak powiedziano wyżej, zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu można było naruszenie tych przepisów postępowania, które miały przed nim zastosowanie. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym, normują one postępowanie przed organami administracji, a w ich świetle sądy te oceniają działania organów. Zastosowanie przed sądami administracyjnymi normuje ppsa i zarzut, o którym mowa w jej art. 174 pkt 2, powinien dotyczyć jej przepisów. Z tego względu przedstawiony Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie zarzut naruszenia przepisów kpa należy uznać za całkowicie chybiony.
Jeśli idzie o zarzut naruszenia prawa materialnego, został on postawiony w sposób nie całkiem odpowiadający wymogom art. 174 ust. 1 ppsa. Podnosi się bowiem niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, dalej wyjaśniając, iż nie można było uczynić zadość wnioskom skarżących wobec niespełniania przez nich warunków, o których mowa w art. 1 ust. 2 tej ustawy. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza także i to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zobowiązany, ani uprawniony do poprawiania, uzupełniania, interpretowania skargi kasacyjnej i domyślania się o co w istocie skarżącemu chodziło. Tak sformułowany zarzut uniemożliwia jego rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślić należy, iż z wywodu przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wynika, że w istocie ocenie podlegało to, czy rozpoznając wnioski skarżących organy trafnie je zakwalifikowały, czy też naruszyły obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a zatem czy postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami kpa.
Postępowanie to Sąd ocenił jako zgodne z prawem, wobec jednoznaczności wniosków, uznając wobec tego trafność rozstrzygnięcia. Takiej ocenie nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego, a wobec tego i ten zarzut jest nietrafny.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ppsa, a oddalenie tej skargi nie zamyka skarżącym drogi do dochodzenia swych praw w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami.