Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 113 § 1 k.p.a., sprostowało z urzędu błąd pisarski we własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] podjętej w sprawie przyznania M. N. zasiłku celowego na zakup żywności.
W uzasadnieniu wymienionego postanowienia zawarto pouczenie o prawie do jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
M. N. postępując zgodnie z udzielonym pouczeniem złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jego uchylenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1540/09 na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. odrzucił powyższą skargę.
W uzasadnieniu wskazano, że w przedmiotowej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przysługiwałaby skarżącej, gdyby złożyła ona wniosek o ponowne rozpatrzenie tj. od postanowienia wydanego w trybie art. 127 § 3 w związku z art. 144 k.p.a. Okoliczność natomiast błędnego pouczenia o właściwym trybie zaskarżenia dokonana przez organ administracji publicznej nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Okoliczność ta daje w szczególności podstawę do domagania się przez stronę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na zasadach przewidzianych w art. 58-59 k.p.a. Niedopuszczalność skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzi zaś do jej odrzucenia przez Sąd.
W skardze kasacyjnej, działająca z pomocą pełnomocnika, M. N. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 52 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a., art. 16 k.p.a. - poprzez błędne przyjęcie, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, stanowi "zwykły" środek odwoławczy, wywołujący skutki równorzędne skutkom odwołania w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu nieopłaconych kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzut naruszenia art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. w związku. z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 16 k.p.a. jest nieuzasadniony.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy złożenie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki powinno być poprzedzone złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zgodnie z art. 113 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie. W wypadku gdy takie postanowienie wydało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stosując art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., strona niezadowolona z rozstrzygnięcia powinna je kwestionować w formie złożenia orzekającemu organowi administracji publicznej środka w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Zasadnie ocenił Sąd I instancji, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy należy traktować jako środek odwoławczy w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu. Wykorzystanie zatem tego środka jest warunkiem dopuszczalności złożenia skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 9 grudnia 1996 r. OSP 4/96, ONSA 1997 Nr 2 poz. 44). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. stanowi zwykły środek zaskarżenia, różniący się od odwołania jedynie brakiem cechy dewolutywności, a to z przyczyn faktycznych polegających na braku w strukturze organów administracji organów wyższego stopnia nad organem właściwym do rozpatrzenia sprawy po raz pierwszy.
Prawidłowo zatem stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu, że skarga do WSA w przedmiotowej sprawie przysługiwałaby M.N. dopiero po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.